Ouders vertellen

[Jake]

Ik ken je moeder natuurlijk niet, maar zelfs als ze "slecht" reageert zal ze je vast niet het huis uitzetten. Je geeft zelf al aan dat ze super veel van je houdt. Als je het dan verteld zou ik vooral zo eerlijk mogelijk zijn. Vertel ook over je twijfels en dat je geen verkeerde beslissing wilt maken. Ik denk dat ouders toch vooral bang zijn dat je een grote fout maakt. Als je aangeeft dat jij momenteel nog met diezelfde twijfels zit zal ze dat alleen maar begrijpen. Persoonlijk denk ik dus dat het beter is om je ouders vroeg bij het proces te betrekken. Maar goed, dit is natuurlijk makkelijk gezegd. Ikzelf heb het m'n vader pas tijdens de diagnostische fase verteld.

[Ted]

Ik heb kinderen van 23, 21 en 18. Twee weken geleden heb ik ze verteld dat ik me niet gelukkig voel als vrouw. Het was erg moeilijk en emotioneel. Ik had opgeschreven wat ik wilde zeggen. Dat hielp wnt zo had ik houvast en kon ik naar het papier kijken. De stilte was oorverdovend. Maar het miesy eruit. Ik denk dat dat t belangrijkst is. Als je voelt dat je niet meer anders kan dan het je moeder te vertelle, dan is het moment denk ik daar.
Ik herken je twijfel.

[Jannet V]

@Thea
Wat verschrikkelijk dapper van je. Mijn twee kinderen zitten in die leeftijd. Voor een gebaarde moeder lijkt het mij veel moeilijker om het haar kinderen te vertellen. Als je in de gelegenheid bent zou je dan namens mij (lichamelijk een man maar geestelijk een vrouw) tegen hun willen zeggen, dat hun moeder (jij dus!) de mooiste man op deze aarde is?

[Ted]

Thanks Janet!!

[Daniel]

Heel dapper van jullie om het aan je ouders en/of kinderen te vertellen.

Gister maakte mijn moeder een nare opmerking die helemaal niet lekker viel. Ik heb sinds kort douchegel, deodorant ed. voor mannen en m'n moeder werd boos toen ze het rook en zei dat ik stonk en dat ik normaal moest gaan doen. Ze zei letterlijk "Je bent een meisje, en meisjes dragen rokjes en parfum.". Geen ruimte voor discussie.
Ik heb vandaag met een goede vriend van mij afgesproken dat we samen met nog een jongen na ons eindexamen op zoek gaan naar een studentenhuis/kamers/huisje zodat we onszelf kunnen zijn. (Hij is turks en homoseksueel en zit dus in een nóg lastiger pakket...)

Blijkbaar heb ik mijn moeder totaal verkeerd ingeschat.

[Martijn]

Bah Daniel. Wat jammer dat je moeder zo'n opmerking maakt. Wordt het vertellen niet echt makkelijker van. Is ze misschien niet gewoon erg geschrokken van de situatie?

Een familielid van mij zei ooit: "het is misschien maar een fase" Kwam toen er kwetsend over, maar vandaag de dag steunt ze me. Ik hoop dat je moeder er uiteindelijk ook mee om kan gaan.

[Anon20190712]

Daniel wat verschrikkelijk voor je...Ik hoop dat je het tot na je eindexamen vol houdt daar te wonen, zonder helemaal tureluurs te worden.
Ik leef echt met je mee. Dergelijke uitspraken vliegen mij ook om de oren. Ik weet hoe ontzettend veel pijn het doet.
Ik wacht op bericht van de gemeente voor een urgentieverklaring,omdat ik op geen enkele andere manier in aanmerking kom voor een huis.
(ik heb tourette en ben daardoor arbeidsongeschikt, dus ik heb weinig inkomsten en kan niet zomaar een huisje huren)
Tot die tijd moet ik 't ook uitzingen in een huis met een moeder die alsmaar commentaar levert, en mij niet accepteert zoals ik ben.
Heel veel sterkte!!!

[Irene_de_Vreede]

Ik herken dat soort ontkenningsreacties heel goed, is heel frustrerend

[Kiyo]

Dat is heel erg jammer om te horen... lijkt me echt verschrikkelijk. Ik hoop dat je moeder er nog over na gaat denken en misschien er nog met je over gaat hebben ofzo. Dat het tenminste uitgepraat wordt, want misschien was het wel een schrikreactie van haar kant en dat ze tijd nodig heeft om de informatie te verwerken. Als dat niet zo is wordt het wel moeilijk om bij elkaar te blijven wonen als je je niet geaccepteerd voelt. Zelfde voor jou Jesse, het lijkt me erg pittig om zo te moeten wonen met dergelijke opmerkingen.

Ik hoop voor je dat je inderdaad op kamers kan, het geeft veel meer vrijheid in de zin dat je gewoon je gang kan gaan zonder dat je commentaar krijgt.

[Jannet V]

Jesse en Daniël en ook anderen die er iets aan hebben. Het klinkt heel erg raar misschien maar ze zitten in een ontkennende fase en noem het gerust rouwverwerking. Ik durfde dat eerst ook niet te geloven toen mensen mij dat vertelden over hoe mijn zusje dat ervaarde. Voor haar was haar broer dood, haar broer waar ze van van jongs af alles mee gedeeld had. Ze ging dan ook recht tegen de werkelijkheid in. Als ze al eens lang kwam zag ze er uit als een bouwvakker die regelrecht van z'n werk kwam.
Het is tijd nodig, straks bijna twee jaar nadat ik het haar verteld heb, is het nog niet weer zo als het geweest is. Maar ze doet zo verschrikkelijk haar best. Jullie moeders zullen ook door die fase van rouw heen moeten. Ze zijn iets kwijt geraakt maar beseffen nog niet dat ze iets veel mooiers terug krijgen. Een gelukkig kind!