Sociale transitie op je werk

[Sweet Kayleigh]

Vorige week heb ik de vertrouwenspersoon op mijn werk ook maar in vertrouwen genomen. Ik voel aan alles dat er iets gaat komen, waarschijnlijk omdat ik zelf een enorme drang heb om erover te praten en mijzelf steeds moeilijker kan verbergen. Omdat er meer mensen van op de hoogte raken, waaronder mijn dochter en schoonzoon, kan ik het ook moeilijker bedwingen.
Zo nu en dan slaat ook op mijn werk de emotie toe, op enig moment zal ook die zichtbaar worden, of misschien zijn sommige dingen al zichtbaar maar vraagt men nog niets.
Morgen mijn eerste afspraak bij de POH van de Huisarts voor het vervolg en hulp. Ben er wel echt aan toe.

[DominiqueB]

Ken het ook, wanneer je zo ver bent wil je het niet blijven wegstoppen.

[Renske]

Vorige week heb ik de vertrouwenspersoon op mijn werk ook maar in vertrouwen genomen. Ik voel aan alles dat er iets gaat komen, waarschijnlijk omdat ik zelf een enorme drang heb om erover te praten en mijzelf steeds moeilijker kan verbergen. Omdat er meer mensen van op de hoogte raken, waaronder mijn dochter en schoonzoon, kan ik het ook moeilijker bedwingen.
Zo nu en dan slaat ook op mijn werk de emotie toe, op enig moment zal ook die zichtbaar worden, of misschien zijn sommige dingen al zichtbaar maar vraagt men nog niets.
Morgen mijn eerste afspraak bij de POH van de Huisarts voor het vervolg en hulp. Ben er wel echt aan toe.

Super goed dat je dit doet hoor. Ik kon dat ook niet stilhouden, en het is fijn dat je het in ieder geval met iemand kan delen. Intussen leef ik toe naar mijn transitie op het werk. In de week van 3 november ga ik bij mijn directe collega’s mijn transitie mondeling aankondigen. Een week later voor het eerst als Renske naar mijn werk. Super spannend, maar ergens heb ik er ook zin in. Ik leef nu echt in een “niemandsland” wat ik emotioneel erg vervelend vind. Ik kan me dan ook echt gaan richten op mijn transitie in plaats van steeds van gedaante te moeten wisselen.

[Marije]

Met de kennis en eerlijkheid van nu is de transitie op mijn werk het moeilijkste geweest van alles.

Thuis heb je de liefde en steun... op je werk... nou op mijn werk had ik zo'n 1000 collega's. Een transportbedrijf. Nee, dat ging niet goed. Deur achter me dicht getrokken, een poos vanuit huis gewerkt en toen afscheid genomen.

Op mijn huidige werk zijn er zat mensen die weten van mijn transitie, dat horen ze dan via leveranciers die ook de software leverden voor dat transportbedrijf enzo... maar ze kennen me alleen als Marije en kunnen het zich eigenlijk niet voorstellen... mij als man. Dat vinden ze een raar idee.

Bijkomend gevolg is dat ik door een collega in een boze bui al eens "teruggestuurd ben naar mijn kinderen" en dat iemand boos tegen me zei "nou moet je eens goed luisteren jongedame...".... regelmatig wordt ik behandeld als secretaresse terwijl ik een technische leidinggevende functie heb.

Succes! Blijf jezelf.

[Sweet Kayleigh]

Vorige week heb ik de vertrouwenspersoon op mijn werk ook maar in vertrouwen genomen. Ik voel aan alles dat er iets gaat komen, waarschijnlijk omdat ik zelf een enorme drang heb om erover te praten en mijzelf steeds moeilijker kan verbergen. Omdat er meer mensen van op de hoogte raken, waaronder mijn dochter en schoonzoon, kan ik het ook moeilijker bedwingen.
Zo nu en dan slaat ook op mijn werk de emotie toe, op enig moment zal ook die zichtbaar worden, of misschien zijn sommige dingen al zichtbaar maar vraagt men nog niets.
Morgen mijn eerste afspraak bij de POH van de Huisarts voor het vervolg en hulp. Ben er wel echt aan toe.

Super goed dat je dit doet hoor. Ik kon dat ook niet stilhouden, en het is fijn dat je het in ieder geval met iemand kan delen. Intussen leef ik toe naar mijn transitie op het werk. In de week van 3 november ga ik bij mijn directe collega’s mijn transitie mondeling aankondigen. Een week later voor het eerst als Renske naar mijn werk. Super spannend, maar ergens heb ik er ook zin in. Ik leef nu echt in een “niemandsland” wat ik emotioneel erg vervelend vind. Ik kan me dan ook echt gaan richten op mijn transitie in plaats van steeds van gedaante te moeten wisselen.

Mooi om te lezen dat je hebt gepland om dit te gaan doen. Ik vind dat voor nu nog veel te spannend, maar kom bijna dagelijks momenten tegen dat ik denk "oei, een uitnodiging, op mijn tong bijten, hoe lang houd ik dat vol?"
De triggers worden veelvuldiger, ook omdat meer mensen in mijn prive omgeving het weten en er dus meer over gesproken wordt.
Gisteren was ik zo dom om tijdens mijn werk via de app met mijn dochter te praten. Ik had dat ook eigenlijk even heel hard nodig, ook voor haar. Maar het geeft ook een emotie die nogal heftig was en dat was wel een dingetje, koste mij enorm veel moeite.
Ik kijk er dus eigenlijk ook naar uit en tegelijk houd ik er rekening mee dat deze organisatie niet klaar is voor mij. Het is immers een nogal traditioneel bedrijf waar ik nu al de meest expressieve persoon ben van de ongeveer 100 medewerkers. Maar ondanks mijn ambitie, functie en sturende rol draait het voor mij nu wel echt om mijzelf, na 58 jaar krijg ik zelf voorrang.

[Sweet Kayleigh]

Met de kennis en eerlijkheid van nu is de transitie op mijn werk het moeilijkste geweest van alles.

Thuis heb je de liefde en steun... op je werk... nou op mijn werk had ik zo'n 1000 collega's. Een transportbedrijf. Nee, dat ging niet goed. Deur achter me dicht getrokken, een poos vanuit huis gewerkt en toen afscheid genomen.

Op mijn huidige werk zijn er zat mensen die weten van mijn transitie, dat horen ze dan via leveranciers die ook de software leverden voor dat transportbedrijf enzo... maar ze kennen me alleen als Marije en kunnen het zich eigenlijk niet voorstellen... mij als man. Dat vinden ze een raar idee.

Bijkomend gevolg is dat ik door een collega in een boze bui al eens "teruggestuurd ben naar mijn kinderen" en dat iemand boos tegen me zei "nou moet je eens goed luisteren jongedame...".... regelmatig wordt ik behandeld als secretaresse terwijl ik een technische leidinggevende functie heb.

Succes! Blijf jezelf.

Wel mooi om te lezen deze transitie Marije. Als dit ook mijn toekomst is wordt ik daar nu al erg blij van.

[Irene_de_Vreede]

Vandaag bij mijn grootste klant langs geweest en het is waarschijnlijk de laatste keer voor mijn pensionering, dus afscheid nemen al spreek ik ze on-line vast nog wel. Ik had me dat een paar jaar geleden niet voor kunnen stellen, maar ik ben gewoon mezelf en iedereen accepteert dat, het is geen onderwerp van gesprek.

[Sweet Kayleigh]

Vandaag bij mijn grootste klant langs geweest en het is waarschijnlijk de laatste keer voor mijn pensionering, dus afscheid nemen al spreek ik ze on-line vast nog wel. Ik had me dat een paar jaar geleden niet voor kunnen stellen, maar ik ben gewoon mezelf en iedereen accepteert dat, het is geen onderwerp van gesprek.

Mooi om te lezen en een geweldige constatering, om trots op te zijn

[Sweet Kayleigh]

Vandaag een leuk gesprek gehad op mijn werk met een vrouwelijke collega.
Maar OMG wat triggert ze mij
Mooie stoere vrouw die alles heeft wat ik zou willen.
Was in mijn hoofd een soort van lesje in nederigheid, zonder het te laten merken. Even een hard besef van de weg die ik nog moet gaan, maar tegelijk ook een bevestiging dat dit is wat ik wil, want het voelde ook best fijn. Ik vlieg heen en weer tussen van alles en nog wat.
O ja, ook nog even proberen iets van werk te doen.... Zuuucccchht

[Jeste]

... maar ze kennen me alleen als Marije en kunnen het zich eigenlijk niet voorstellen... mij als man. Dat vinden ze een raar idee.

Dat lijkt mij wel een groot voordeel, als men je al gelijk in de gewenste genderrol leert kennen. Dan zit dat in ieder geval gewoonweg in het hoofd van de collega's en hoeven ze niet opeens een omschakeling te maken.

Door het lezen van dit onderwerp begon ik zelf ook na te denken over hoe ik het aangepakt zou hebben op het werk. Toen ik aan de transitie begon had ik echter geen werk. Wel had ik in die tijd een paar keer moeten solliciteren, wat ik wel in de gewenste genderrol had gedaan. Dat ging prima.
Als ik bij aanvang van de transitie werk had gehad, dan had ik het op een gegeven moment natuurlijk moeten vertellen aan de collega's. Dat vertellen was wel gelukt. Wellicht een keer tijdens een werkoverleg. Waarschijnlijk had ik het dan onaangekondigd gedaan, om een soort onzichtbare spanning te voorkomen. Maar.... zouden ze het kunnen begrijpen en de omschakeling kunnen maken? Volgens mij was dat in die werkomgeving moeilijk.
Aan collega's had ik wel zo nu en zo dan dingen door laten schemeren die wel aanwijzingen hadden kunnen geven. Ooit zei ik eens, tijdens een informeel gesprek tussen een aantal collega's dat over relaties ging, iets als "Vrouwen die op vrouwen vallen vind ik leuk".
In diezelfde periode was ik echter ander werk gaan doen. Dat was steeds tijdelijk. Toen had ik het toch maar weer stil gehouden. Veel stress had ik ook, wat weer andere oorzaken had. Dat zat het werken aan de genderproblematiek ook in de weg

In mijn huidige werkomgeving zou het makkelijker zijn. Dan met name dat de mensen met wie ik nu samenwerk de omschakeling makkelijker aan zouden kunnen. Hier begon ik echter gewoon als wie ik daadwerkelijk wilde zijn, dus dat is niet van toepassing.

Het is misschien goed om bij de sociale transitie duidelijk te maken dat je er begrip voor hebt dat het voor de anderen (In het geval van werk dus collega's, dan wel klanten) lastig kan zijn om opeens om te moeten schakelen naar jouw veranderde gender. Dan kunnen ze meer het idee krijgen dat er ook begrip voor hen is.