Zo gaat het momenteel met mij.

[Lotte Devoné]

Lieve mensen.

Ik ben sinds een tijdje minder actief, maar wel aanwezig op het forum. Ik lees de privéberichtjes ook echt en waardeer ze enorm, maar ik heb er de energie niet voor om overal op te reageren. Daarom doe ik dat hier even in het algemeen.

Ik krijg af en toe de vraag; "Hoe gaat het met je?". Het échte antwoord op die vraag is; "Het gaat niet goed."
Dat is dan ook de reden waarom ik niet zichtbaar actief ben op het forum. Ik lees er wel veel, maar eigenlijk bij alles wat ik lees, word de chaos in mijn hoofd groter. Ik lees zoveel berichten vanuit zoveel verschillende perspectieven, dat het mij soms duizelt voor de ogen. Enerzijds lees ik heel veel (h)erkenning in de berichten en anderzijds heb ik het gevoel alsmaar verder van mezelf verwijderd te raken, omdat ik domweg niet weet wat ik met alle informatie van anderen aan kan. Veel mensen kunnen zo enorm goed verwoorden hoe ze er in staan, maar bij mij is dat kennelijk iedere dag weer anders. Ik voel, zie en ervaar mijn identiteit niet echt. Ja, ik voel me vrouw, maar hoe ziet die vrouw er uit? Waar staat deze vrouw voor? Wat zijn mijn eigenschappen waar ik mijn identiteit aan op kan hangen? Waarom, als ik naar mezelf kijk, zie ik geen 'aannemelijke' en 'acceptabele' vrouw? Waarom laat ik, hoe ik er uit mag zien of wie ik wil zijn, voor een groot deel allemaal afhangen van hoe 'tolerant' de mensen om mij heen zijn? En stel zo nog maar 1000+1 vragen. Ik kom er voor mezelf niet uit en leef momenteel ergens tussen hemel en aarde. Een plek waar niets is en tegelijkertijd enorm veel chaos waar ik niet uit kom. Ik zweef rond in dat 'niets', in de hoop dat iets of iemand mij naar zich toetrekt en me de weg wijst, zodat ik mijn leven richting kan gaan geven en een eigen identiteit kan gaan ontwikkelen.

Maar goed, dat voor zover ik zelf invloed heb op hoe het nu met me gaat. De hulpverlening stagneert ook aan alle kanten. Ik sta op meerdere wachtlijsten, maar iedere keer als ik ergens een intake of een vervolggesprek heb gehad, werpt men nieuwe barricades/voorwaarden op waar ik dán eerst weer aan moet voldoen. En iedere keer als ik dan weer voldaan heb aan die nieuw opgelegde voorwaarde(n), dan weten ze wel weer wat anders te vinden om een behandeling of klinische opname uit te stellen en de wachtlijsten, die toch al megalang zijn, nog verder uit te rekken. Ik heb weliswaar overbruggende gesprekken bij het GGZ, maar die ervaar ik meer als een ventiel op een hogedrukpan. Als ik dan een gesprek heb, dan gaat heel even dat ventieltje open om de druk van de ketel te halen, maar zodra ik de deur uitloop, zit die pan toch écht weer potdicht en ontsnapt er niets meer waardoor de druk iedere keer opnieuw weer op loopt tot een uiterste of totdat de boel escaleert en ik tijdelijk in crisis opgenomen word.

Sorry voor mijn enorme klaagzang, maar dit is hoe het met mij gaat. Ik krijg ook heus best lieve berichtjes hier op het forum en daarbuiten, maar vind het soms te moeilijk om er op te reageren, omdat er dan vaak een gesprek ontstaat, waar ik dan vaak de energie niet voor heb om het verder aan te gaan of af te ronden. Dat vind ik dan weer heel rot voor die ander, omdat hij/zij wel even de moeite heeft genomen om naar me om te kijken.

Lang verhaal kort, het gaat niet zo goed met me omdat ik stil lijk te staan in een wereld waar er ontzettend veel van mij verwacht wordt zonder dat het ook maar íéts oplevert, en als er dan al iets van beweging is, dan heb ik geen idee welke kant dat op gaat.

Voor nu wil ik iedereen in ieder geval hartelijk danken voor die lieve reacties en berichtjes, en sorry dat een reactie hierop zo lang op zich liet wachten. Ik wens iedereen alvast een heel fijn weekend toe.

Lieve groetjes en een dikke knuffel.
Lotte

[Maureen_]

Fijn om even van je te horen Lotte! Succes met alle struggles en weet dat je echt niet alleen bent. Al voelt het soms wel als een strijd die je in je eentje moet voeren.

Liefs, Maureen

[Sweet Kayleigh]

Fijn dat je je gevoel hebt weten te verwoorden en ik hoop oprecht dat het voor jezelf ook goed is dat je dat hebt gedaan.
Ik gun je van harte dat je je eigen weg weer vindt en stapje voor stapje de energie voor jezelf weer terug krijgt.
Je bent altijd welkom als het jou uitkomt, en maak je er niet druk om als je niet reageert.
Heel veel succes en vertrouw vooral op jezelf.

Liefs, Kayleigh

[Irene_de_Vreede]

Goed om iets van je te horen en sterkte gewenst.