Hoe was jouw coming out?

[nina91]

Hey, ik vroeg me af hoe jullie je coming out hebben aangepakt. Een stukje over mij voor wie het wil weten:

Ik weet niet precies meer wanneer, maar ergens tussen 5 en 10 jaar geleden (ik ben nu 34) heb ik, na jaren moed verzamelen, verteld hoe ik me voel over mijn gender tegen m'n beste vriendin en een tante waar ik heel close mee was. Daar werd wel goed op gereageerd gelukkig, maar ondanks dat heb ik het toen toch weer weggestopt. Pas ongeveer een jaar geleden kwam ik echt tot de conclusie dat ik dit echt niet langer kon negeren en dat ik nooit echt gelukkig zou kunnen worden als ik het blijf wegstoppen. Ondertussen heb ik het er nogmaals over gehad met m'n beste vriendin, deze keer een coming out met zekerheid, en ben ik begonnen met m'n transitie. Daar heb ik gelukkig heel veel support van.

Sociaal gezien ben ik nog niet getransitioneerd, ik maak liever een begin aan de medische kant zodat het ook voor het oog een beetje in lijn ligt. Ook een sleutelpunt in de sociale transitie is mijn vader. Die is vrij conservatief. Kan wel met homoseksualiteit om gaan, maar zeker niet open minded. Dat soort coming out had ik op m'n 16e, aangezien ik op mannen val, en daar is nooit een probleem van gemaakt. Maar dit is toch net even iets anders, zeker in het politieke landschap van nu. De hoop is dat hij dit ook kan accepteren door mij niet als "anders" te zien, want eigenlijk ben ik nog steeds dezelfde persoon die hij altijd al heeft gekend. Dat maakte het toen dat hij het kon accepteren, een lief kind met een goed karakter, daar kan niks 'mis' mee zijn. Maar ik heb er dus wel een beetje twijfel bij, of hij dit kan accepteren. Dat zou overigens mijn transitie niet stoppen, maar wellicht de relatie verslechteren en dat heeft uiteraard wel impact.

Als je nog in je tienerjaren zit, vraag je met je coming out een soort van toestemming, of het oke is. Als volwassene is het toch duidelijk dat je echt iets mededeelt, ongeacht wat mensen daar van vinden. Met de weet dat het niet zo zeker is dat het uitpakt zoals je dat wilt. Hoe hebben jullie dat aangepakt? Een appje, mailtje, briefje? Enige informatie, artikel of film? Gewoon samen op de bank over kletsen? Ik ben wel benieuwd hoe dat gegaan is bij jullie, goed of slecht.

[Marije]

Ik heb het achteraf best dom aangepakt denk ik.

Ik ben "overnight" in sociale transitie gegaan. Cold turkey. Ik wilde al jaren, zo graag... en toen mijn vrouw (nu mijn ex) aangaf dat ze me zou steunen kon ik geen seconde wachten.

Daardoor zijn een aantal dingen een beetje dom gegaan, ik heb mijn moeder het telefonisch verteld... die zat toen met vrienden aan tafel. Erg ongelukkig.

Mijn vader heb ik het wel face-to-face verteld gelukkig. Mijn beide ouders pakten het goed op.

Ik heb kinderen, maar daar lees ik in jouw verhaal niks over dus dat laten we maar buiten het verhaal.

Goed dat je er over nadenkt.

[Renske]

Wat een leuke vraag Nina. Voor mij is je verhaal deels herkenbaar, want ik ben ook twee keer “uit de kast” gekomen. Dat ik op mannen val vertelde ik nadat ik een relatie kreeg met mijn huidige vriend. Voor mijn omgeving geen issue. Werd zonder problemen geaccepteerd. Mijn coming out als transvrouw is voor mijn vriend geleidelijk gegaan. Hij heeft het hele proces van dichtbij meegemaakt. Tijdens dat proces kwam ik in aanraking met een student aan de fotovakschool. Zij wilde mijn situatie gebruiken voor haar eind opdracht. Dus ze maakte foto’s van mijn transformatie thuis, wandelend in de stad en het park, in een café en in een kledingwinkel. Dat heeft geleid tot een fotoboek. Dat fotoboek heb ik gebruikt om het te introduceren en bespreekbaar te maken bij mijn kinderen en vrienden. Veel lieve en begripvolle reacties gehad. Verder was mijn aanmelding voor het Radboud ook aanleiding het verder te vertellen in mijn omgeving. Inmiddels leef ik als vrouw, wachtend op het medische traject.

[Sweet Kayleigh]

Wat een leuk topic Nina, vooral omdat het fijn is om erover te schrijven en het te delen.
Mijn coming-out was na heel veel jaren direct oog in oog aan mijn vrouw. Mijn hele leven lang was de gedachte aan meisje/vrouw zijn een soort van vanzelfsprekend gevoel dat ik altijd meedroeg en bij mij had. Het was altijd een onderdeel van mij dat er voor zorgde dat ik heel vaak bedacht hoe iets zou zijn als....., of hoe ik als meisje/vrouw gereageerd zou hebben. In de afgelopen jaren ben ik als vanzelf een weg ingeslagen die de kant op ging waar ik nu ben. Het gevoel dat ik sinds mijn huwelijk al had dat ik nergens mijn plek kon vinden leidde nog eenmaal tot een verhuizing, van Rhenen naar Drachten en daar viel alles op zijn plek. Ik voelde al kort na de verhuizing dat er geen weg meer terug was en een paar weken later ging mijn deur als vanzelf open en kon ik nog maar 1 ding, alles aan de liefde van mijn leven vertellen en dat werd een groot succes. In de maanden die volgden heb ik het bijna iedereen die ik het vertelde face-to-face verteld. Van onze beste vriendin, naar onze 3 kinderen en partners, naar al mijn collega's, mijn neef en vriendin, mijn zus en andere neef. Door de afstand heb ik het mijn broer per telefoon verteld en hij heeft het aan mijn andere broer verteld en aan de neven en nichten.

Mijn transitie gaat langzaam zodat iedereen er rustig op eigen tempo aan kan wennen. Ik laat mijn haar groeien, sinds mijn verjaardag eindelijk oorbellen zoals ik al heel lang wilde, mijn kledingkeuze veranderd langzaam aan en zo nu en dan (en steeds vaker) zijn mijn nagels gelakt. Ik merk dat dit voor mijn kinderen heel belangrijk is en voor mijn collega's ook. Rustig aan veranderen met kleine stapjes werkt voor iedereen, en ondanks dat ik zelf best sneller zou willen, is het voor mijzelf ook best goed te doen. Ik wacht nog op mijn intake bij de Vaart en dus zal de start van HRT ook even op zich laten wachten, al kijk ik daar wel erg naar uit. Iedereen weet ervan en accepteert de rustige veranderingen die gaan komen zo lijkt het. Langzaam aan wordt iedereen voorbereid voor de grotere veranderingen die komen gaan.

[Laura2021]

Dit is een veel gevraagde en relevante vraag en mooi dat je hem hier stelt.

Ik ben mondeling als eerste uit de kast gekomen bij mijn nichtje die zelf een transdochter had gehad, helaas uit het leven gestapt maar ik dacht dat zij mij wel zou begrijpen wat in het begin ook zo was (leek), maar later veranderde haar mening 180 graden. Maar goed dat is een ander verhaal.

Daarna bij mijn dochter, en zus. Dat voelde het veiligste en het meest authentiek.
Mijn dochter heeft zich er nooit over uitgelaten en hoop hier wel in de toekomst een beter beeld van te krijgen. Mijn zus was blij, ze had er een zusje bij.

Daarna bij mijn moeder (enorme shock!).
Daarna de rest van de familie wat gelukkig wel goed ging.

Die toestemming, erkenning of acceptatie van je ouders, in dit geval mijn moeder, die wil je toch nog graag ontvangen, ik was 50 jaar op dat moment.
Ze zag het vooral als 'dat het ze weer een zoon kwijt was'. Dat is nooit echt veranderd.
Misgenderen en de oude naam benoemen kwam wekelijks terug. Ik attendeerde haar er vaak op dat het pijn deed, maar het veranderde nooit.
Ze was op leeftijd, dementie begon op een gegeven moment ook mee te spelen, en kon het niet verwerken denk ik.
Inmiddels is ze overleden.

Direct na mijn coming out ben ik ook begonnen met de sociale transitie wat in kleine stapjes ging zoals makeup. Ik weet nog dat ik nog als man met bh en makeup de deur uit ging, zweten ohh. Achteraf misschien niet altijd even slim. Soms dingen proberen in het donker buiten.
En nu 5 jaar later ben en voel ik me een vrouw, al gaat het met ups en downs. Vandaag weer een nieuw kapsel, weer iets heel anders en nu met krulletjes, en dat moet ik toch weer een behoorlijke drempel over.
Thuis toch weer blij als een kind.

[JuliasJurkje]

Hallo allemaal,
Ik vind het nog mogelijk om uit de kast te komen, ik ben 56 jaar en kleed me al 25 a 30 steeds meer momenten als vrouw.
Ik ben nog niet uit d3 kast gekomen en van mijn sociale omgeving weet alleen mijn vrouw het, omdat zij mij 20 jaar geleden betrapte.
Zij heeft hier nog steeds moeite mee, tot 1,5 jaar geleden was iets onderwerp heel erg lastig te bespreken en als we erover spraken blokkeerde ik vaak als er verwijten werden gemaakt, als je toch maar niet .......doet.
Het laatste jaar heb ik een grote stap voorwaarts gemaakt, doordat ik voor mijn werk regelmatig in België gewerkt heb en daar met de B&B eigenaresse in contact ben gekomen.
Ik heb veel met haar gesproken en gecorrespondeerd.
Met haar samen scenario's besproken en dit heeft mij krachtig gemaakt.
Ik heb deze periode als heel fijn beschouwd en hierdoor me hierdoor een klein beetje opener kunnen opstellen richten mij vrouw.
Helaas nog geen coming out na deze periode.
Op dit moment sta ik hopelijk op het punt van een coming out, zeker na mijn weekje vakantie.
In deze vakantie heb ik veel met jullie gecommuniceerd, waar ik jullie dankbaar voor ben.
Ik heb mijn life story opgeschreven en dit heeft mij weer een stukje dichterbij gebracht.
Tijdens mij vakantie vertelde ik per abuis dat ik dit had gedaan en toen heb ik maar alvast een hele boel verteld(oa dat ik al buiten was geweest en in een restaurant als vrouw had gegeten.
De reactie was helaas niet zo warm als bij de meeste van jullie, wat mij toch wel verdrietig maakt.
Ik zou het liefst het bespreken met andere bekende, maar dan moet te mijn vrouw er wel achter staan en zover is het niet.
Ik hoop dat dat moment toch wel snel komt, ik wil voor haar en natuurlijk ook voor mij zelf het geheim bespreekbaar kunnen maken.
Liefst Julia

[Kim_m]

Mijn coming out ging niet zo goed ik had het na jaren trachten te begraven en te negeren op een gegeven moment steeds meer toegelaten in mijn leven dat ik toch wat anders was dan de rest en dat ik vrouw achtig ben terwijl alles aan mij man uitschreeuwt en ik daar niet goed meer mee kon leven en daarom begon ik mij meer als vrouw te kleden.
Mijn toenmalige partner kon het wel accepteren en zij hielp mij er ook een soort van bij dus dat was wel goed.
Tot ik zover was dat ik vond dat ik mijn ouders het wilde vertellen waar het niet helemaal goed ging, die hebben de broers ingelicht waarbij de oudere broer het wel een idee vond om het er uit te komen slaan en de andere me uitgescholden heeft wat allemaal niet helemaal goed ging daarna hadden de ouders ook nog de rest van de familie ingelicht(ooms tantes alles) en kennissen en wie het ook maar wilde horen wat allemaal niet zo leuk was.
Maar dat is allemaal denk ik 8-9 jaar geleden en ik heb wel contact met de broers maar als er een familie ding is pas ik mijzelf aan en als ik thuis ben leef ik mijn leven weer.
En voor de rest kijk maar op het verborgen forum als je daar komt.

[Maureen_]

Ik vertel het stap voor stap steeds meer mensen.. Voor de meesten kwam het onverwacht, maar mijn broer zei op een bepaald moment dat hij het idee had dat ik iets verborgen hield. Toen heb ik hem verteld en hij stond er niet van te kijken.
De reacties zijn over het algemeen heel fijn, eigenlijk één vriendin is wat gereserveerder en wat kritischer. Dat is okee voor mij.

[Irene_de_Vreede]

Ik heb het in stapjes gedaan. Ben begonnen met mijn zusje en daarna met vriendinnen oefenen in een andere stad. Door de pijn van het teruggaan werd het me steeds duidelijker dat het zo niet verder kon en heb ik mijn gezin ingelicht, dat ging niet makkelijk, maar dat lag aan mij want ze hebben me goed ondersteund. Daarna kwamen de sportvereniging, vrienden en de buren. Het heeft daarna nog even geduurd voor ik op het werk omging en tenslotte mijn klanten. Het was een zware weg, maar ik heb er nooit spijt van gehad en ben er niemand door kwijtgeraakt. Ik denk dat het geholpen heeft dat ik het met kleine stapjes langzaamaan heb gedaan.

[Jeste]

In mijn vrije tijd, in de omgeving waar ik die tijd doorbracht, ging het over vele jaren in kleine stapjes. Met name door mijn manier van kleden. Die werd steeds vrouwelijker. Dat was was op zich wel makkelijk, want mijn lichaamsbouw was ongeschikt voor mannenkleding (te grote maten). Het was echter wel lastig dat ik nooit had gehouden van veel dingen die als stereotiep vrouwelijk worden gezien, zoals lang haar en make-up. Tot jongens had ik mij ook nooit aangetrokken gevoeld.
Na verloop van tijd, wel na meer dan 10 jaar, begonnen sommige mensen wel eens vragen te stellen. Het gebeurde ook vaker dat mensen die mij niet kenden mij als meisje zagen.
Ondertussen werd er veel meer bekend over mensen die gendercreatief, dan wel gemnderfluïde, dan wel genderneutraal zijn. Wat nu non-bibnair wordt genoemd.
Uiteindelijk gaf dat voldoende zelfvertrouwen om het te gaan vertellen. Om te beginnen aan mijn ouders en vervolgens aan anderen. Werk had ik toen niet, dat was door allerlei problemen (veel meer dan alleen genderdysforie) al gestopt. Dus wat dat betreft was het makkelijk.
In eerste instantie was het moeilijk te begrijpen, maar omdat ik mijn situatie inmiddels wel goed kon uitleggen begon het toch wel door te dringen.
De dingen die ik toen las op de voorloper van dit forum hadden ontzettend veel geholpen. Wat goed dat dat er toen was. Daarnaast heb ik veel gehad aan gendercreatieve mensen die ik in het nachtleven had ontmoet.
Met de stappen die ik heb gezet en wat daar uiteindelijk van is gekomen ben ik ontzettend blij. Volgens mij was het erg slecht met mij gegaan als ik als man probeerde door te leven.