Worstelen met mijn gevoelens en het uiten hiervan

[DominiqueB]

Uit de kast komen is zo moeilijk, zo zwaar, dat voor mij in ieder geval gold dat ik wachtte totdat ik echt niet anders kon, er geen andere keus meer was. Dan denk je eigenlijk niet meer na over de gevolgen denk ik... dan is het de enige optie.

Ik vond het juist ook een hele bevrijding, eindelijk de ware ik vrij laten.

[Marije]

Misschien vroeg ik daarom wel naar de situatie. Voor mij... de angst om alles kwijt te raken... ik snap het wel...

Nog steeds elke dag vraag ik het me af in mijn hoofd, had ik het anders kunnen doen.

[Marije]

https://www.kekmama.nl/artikel/persoonl ... er-dochter

Deze kwam ik net tegen. Kijken wat er gebeurt als je dit je moeder laat lezen?

Ik heb zelf ook een kind in transitie, en ondanks dat je je kind al het geluk van de wereld gunt is het lastiger dan ik had verwacht.

[Sweet Kayleigh]

Hoi Melanie,
Ik begrijp jouw worsteling heel erg goed.
Ik ben 59 jaar en een paar maanden voor mijn verjaardag ben ik uit de kast gekomen naar mijn vrouw waar ik 35 jaar mee samen ben.
Daarna mijn 3 kinderen met hun partners, mijn familie, vrienden, kennissen en 100 collega's. En ja, het was heel erg moeilijk en super spannend.
Maar als ik terugkijk was het voor de mensen die het dichtst bij mij stonden niet een schok of donderslag, ze hadden mijn vrouwelijke kanten al in ruime mate gezien tijdens mijn leven. Natuurlijk moet iedereen er aan wennen en kost dat tijd, maar niemand gaat er voor uit de weg en iedereen ziet dat dit degene is die ik werkelijk ben.
Ik ben zo ontzettend blij dat ik voor mijzelf heb gekozen, ben er 100 x gelukkiger op geworden en mensen om mij heen zien dat ook.
Ik heb mijn leven lang gewacht hierop, al sinds ik kon denken was ik meisje maar werd jongen en die heb ik altijd met mij meegedragen. Nu is zij wereldkundig en van iedereen en dat is geweldig. Kies ervoor gelukkig te zijn, wat dat ook is.

[Melanie]

Hallo allemaal,

Bedankt allemaal voor jullie hartverwarmende reacties op mijn openigsberichtje. De antwoorden, dan wel privé berichtjes, alsmede ervaringsverhalen. Dit doet mij ontzettend goed en ik ben blij dat ik mij heb geregistreerd op het forum. Er valt al veel op zijn plaats hierdoor.

Ik denk dat het uit de kast uit de kast komen ook als een soort van bevrijding is. Het zal dan inderdaad wel loodzwaar zijn, maar als er een last van je af zal vallen...

Binnenkort heb ik dus een tweede gesprek met mijn poh-ggz. Ik heb intussen een tekst geschreven die ik haar wil laten lezen. Met deze tekst hoop daarnaast uiteindelijk mijn familieleden te bereiken en op deze manier te vertellen wat er in mij speelt. Misschien kan zij nog iets er aan aanpassen dat het passender klinkt.

Jullie hebben mij wel al ontzettend geholpen. Als er nog andere tips en tricks zijn, ik sta er voor open lieve mede forumleden.

Melanie

PS: wie geïnteresseerd is in de tekst die ik geschreven heb, het kan worden gedeeld doormiddel van een privéberichtje. Dit wil ik niet openbaar plaatsen.

[Jeste]

PS: wie geïnteresseerd is in de tekst die ik geschreven heb, het kan worden gedeeld doormiddel van een privéberichtje. Dit wil ik niet openbaar plaatsen.

Na dat je een tijdje actief bent op het forum kan je ook toegang krijgen tot een besloten deel. Hoe dat precies gaat weet ik niet meer, maar daar kan iemand van het forumbeheer wel iets over schrijven.
Je mag je verhaal evengoed wel opsturen in een privéberichtje. Dat soort dingen vind ik interessant om te lezen.

[Irene_de_Vreede]

Om te voorkomen dat trollen, of anderszins vervelende types zich aanmelden en meteen overal toegang toe hebben, duurt het een poosje (aantal posts) voor je toegang krijgt tot het besloten gedeelte.

[Melanie]

PS: wie geïnteresseerd is in de tekst die ik geschreven heb, het kan worden gedeeld doormiddel van een privéberichtje. Dit wil ik niet openbaar plaatsen.

Na dat je een tijdje actief bent op het forum kan je ook toegang krijgen tot een besloten deel. Hoe dat precies gaat weet ik niet meer, maar daar kan iemand van het forumbeheer wel iets over schrijven.
Je mag je verhaal evengoed wel opsturen in een privéberichtje. Dat soort dingen vind ik interessant om te lezen.

Bedankt voor je berichtje Jeste, ik heb je/u een berichtje gestuurd.

Om te voorkomen dat trollen, of anderszins vervelende types zich aanmelden en meteen overal toegang toe hebben, duurt het een poosje (aantal posts) voor je toegang krijgt tot het besloten gedeelte.

Bedankt voor dit berichtje Irene, ik snap de reden erachter heel goed. Daarom stuur ik liever belangstellenden een privé-berichtje.

Melanie

[Maartje-nb]

Hey hey!
Wat moedig dat je dit hier zo opschrijft.
Vertellen aan iemand anders kan soms een hele grote stap zijn, zeker omdat je het zelf vaak nog niet zo goed voor jezelf onder woorden weet te brengen.
De suggestie die hiervoor werd gezegd: schrijf het op, is een hele goede.
Soms gebeurt het dat jij, of iemand anders, de verwachting lijkt te wekken dat je het allemaal in één keer goed weet te verwoorden. Dat hoeft niet en dat kan ook niet. Gender, net als alle aspecten in het leven, is constant in beweging. Er is daarin ook geen goed of fout. Er bestaat niet DE transgender of DE non-binaire persoon. Iedereen geeft taal aan zijn/haar/diens eigen verhaal. En daardoor is de ene ook niet meer, beter, mooier als mens of sneller of langzamer in transitie. (Ps. Iedereen ook cis -gender mensen zijn in transitie, altijd, dat hoort bij mens zijn) Vooropgesteld is nog altijd belangrijk om te weten: je bent een mens. Jij bent je eigen kunstwerk, waar jij de kunstenaar van bent. Dus laat ontstaan wat er ontstaat en kijk wat voor jou kloppend is.
Dat gevoelens soms zo omhoog kunnen komen of dat je er door overmeesterd lijkt te worden is heel normaal.
Soms kan het zijn dat je gevoelens of emoties heel lang (zonder dat je het door had) onderdrukt hebt en ze nu in eens “los komen”, het kan ook dat ze door iets getriggerd worden. Schaamte erover kan dan ontstaan, omdat we nu eenmaal in een sterk binaire wereld leven met veel onbewuste “regels” over hoe je als mens “behoort te zijn” om goed genoeg te zijn of om geliefd te zijn of om erbij te horen. Allemaal voorwaardelijke liefde noem ik dat altijd. Maar jij als mens bent onvoorwaardelijk geliefd. En als je dat leert te aanvaarden en in praktijk te brengen, dan kun je vaak ook wat gemakkelijker en authentieker taal geven aan wie je bent. Dat gaat niet van de een op de andere dag. Daar zijn mensen hun hele leven mee bezig, om dat af te strippen wat niet meer kloppend is, en steeds weer “te bewegen” naar dat wat wel kloppend is.
Zeker als emoties zo verwarrend of conflicterend of onbegrijpelijk voor je zijn, kan het helpen om daar hulp bij te zoeken. Je mag er zijn, je bent geliefd en je hoort erbij en jouw verhaal, hoe rauw ook, mag er zijn en je bent niet alleen. Veel liefde toegewenst.
Maartje

[Melanie]

Hallo iedereen, Hallo lieve mede forumleden,

Zoals ik al eerder schreef in een berichtje, had ik deze week mijn tweede gesprek met de poh-ggz. Eerst werd er geëvalueerd over het intakegesprek, daarna gingen we langzaam over in het huidige gesprek.

In dit gesprek werd onder andere besproken dat ik eigenlijk niet langer met deze gevoelens moest blijven rondlopen en eigenlijk mijn naasten (lees: familieleden) moest inlichten over mijn transgender gevoelens. Want hoe langer ik hiermee rond zou lopen, hoe moeilijker als zal worden. Zelf weet ik al dat ik voor 75% transgender ben en de poh-ggz vroeg wat mij de laatste 25% tegenhield. Dit was dus het vertellen naar mijn familieleden.

Nadat het goede gesprek met de poh-ggz was afgerond fietste ik naar huis. Daar aangekomen zaten mijn moeder en jongere broer aan de tafel. Hen viel direct op dat ik niet mijn werkkleding aanhad en dat ik mijn normale kleding binnenstapte.

Na enkele vragen over mijn werkdag, want ze waren nieuwsgierig, biechtte ik op dat ik bij de huisarts was geweest. En dat ik eigenlijk al een stap verder was (het bezoek aan de poh-ggz). Nadat ik verklaarde wat deze persoon doet, vertelde ik hen wat er in mij speelt. Het gevoel dat ik transgender gevoelens heb.

Ik barstte in tranen uit en kon niet meer uit mijn woorden komen. Ik slikte keer op keer en vertelde hen dat ik mij schaamde dat ik deze gevoelens had. Niet veel later kwam ook mijn vader thuis. Hij vroeg zich natuurlijk ook af wat er aan de hand was. Opnieuw vertelde ik mijn hele verhaal wat er in mij speelt.

Oorspronkelijk had ik het plan om alles na dit weekend te vertellen. Want ik dacht dan ben ik klaar voor. Dan ben ik 40 en kan ik eindelijk vertellen wat er in mij speelt. Eigenlijk is voor dit weekend in een stroomversnelling geraakt. Nu achteraf gezien denk ik dat het goed is. Ook al slaap ik nu dan nog slecht, het hoge woord is eruit.

Hoe waren de reacties?
(moeder) is\was geschokt natuurlijk maar begreep mij wel. Voor haar blijf ik altijd haar kind. Ze hoopt dat ik gelukkiger wordt en mijn rust kan geven dat ik alles verteld heb.
(vader) is\was zoekende naar de juiste woorden. Begreep naar mijn idee de gesproken woorden niet goed. Maar ik denk dat later wel een ommekeer komt.
(jongere broer) is denk ik bang zijn grote broer te verliezen. Sprak weinig woorden (zo is hij) maar gaf me wel een glas water als troost. Sprak wel de woorden: als jij denkt dat je gelukkiger wordt.

Dit was dus naar mijn idee mijn coming out.

Het zal wel moeilijk worden de komende periode, om het aan andere familieleden te vertellen (lees: ooms en tantes alsmede misschien neefjes en nichtjes). Maar ook mijn directe collega's. Voor nu ga ik dit nog niet vertellen. Want ik wil eerst weer in gesprek met de poh-ggz. De eerste grote stap is gezet om alles eerst te vertellen richting mijn familie

Melanie

PS. Een reactie achter laten mag altijd.