Ik voel me opgesloten in alles!!!

[BArts]

Bedankt, ook dat helpt al .

Ik kan je niet helpen, maar ik wil je wel sterkte wensen.

[Jeste]

Mijn suggestie zou zijn kom “in beweging”, letterlijk, maar ook figuurlijk.

Ja precies. Wat Maartje schreef klopt helemaal. Het is echter moeilijk voor jou omdat je nogal beperkt bent. Als het al erg zwaar is om naar een naburige stad te gaan wordt het wel heel erg beperkt. Ook met bijvoorbeeld beter passend vrijwilligerswerk.

Sommige dingen die je schreef zijn voor mij wel herkenbaar uit het verleden. Omdat ik - om het gewoon maar even grof te schrijven - een beetje ziek ben in mijn hoofd, had ik ook wel moeilijke periodes. Uiteindelijk was het wel gelukt om verbetering te krijgen, door dingen op een andere manier aan te gaan pakken. Het had wel lang geduurd. Omdat ik op een geven moment toch een opstapje had naar die verandering toe, lukte het uiteindelijk wel.
Voor jou kan een opstapje misschien ook wel een stap in de goede richting zijn. Om de beweging in gang te zetten.

[DominiqueB]

Ik ben nu misschien wat hard, maar je zult ook zelf over je demonen heen moeten stappen en verder gaan. Je kunt en mag niet verwachten dat alles en iedereen naar jouw komt omdat je zelf niet op pad wil/kan.

Je hebt nog mazzel dat je de zorg relatief dichtbij hebt want voor de meeste is dat zelfs niet het geval.

[Yvi]

Ik ben nu misschien wat hard, maar je zult ook zelf over je demonen heen moeten stappen en verder gaan. Je kunt en mag niet verwachten dat alles en iedereen naar jouw komt omdat je zelf niet op pad wil/kan.

Je hebt nog mazzel dat je de zorg relatief dichtbij hebt want voor de meeste is dat zelfs niet het geval.

Niet alles ligt zo eenvoudig. En het is zeker niet alleen een kwestie van wilskracht.

Ik begrijp heel goed hoe moeilijk het sociaal kan zijn. Het was een strijd die minstens zo moeilijk was als het onder controle krijgen van mijn relatie met voeding en het serieus aanpassen van mijn lichaamscompositie.

[BArts]

Ja inderdaad, ik ben druk bezig en sta zeker niet stil, maar beetje bij beetje anders wordt het me teveel.
We gaan het zien, en wellicht helpt de psycholoog straks wel heel snel ineens om het te gaan veranderen; ik hoop het.

Mijn suggestie zou zijn kom “in beweging”, letterlijk, maar ook figuurlijk.

Ja precies. Wat Maartje schreef klopt helemaal. Het is echter moeilijk voor jou omdat je nogal beperkt bent. Als het al erg zwaar is om naar een naburige stad te gaan wordt het wel heel erg beperkt. Ook met bijvoorbeeld beter passend vrijwilligerswerk.

Sommige dingen die je schreef zijn voor mij wel herkenbaar uit het verleden. Omdat ik - om het gewoon maar even grof te schrijven - een beetje ziek ben in mijn hoofd, had ik ook wel moeilijke periodes. Uiteindelijk was het wel gelukt om verbetering te krijgen, door dingen op een andere manier aan te gaan pakken. Het had wel lang geduurd. Omdat ik op een geven moment toch een opstapje had naar die verandering toe, lukte het uiteindelijk wel.
Voor jou kan een opstapje misschien ook wel een stap in de goede richting zijn. Om de beweging in gang te zetten.

[BArts]

Ja, komt best hard over, ik wil het wel maar het gaat soms gewoon even niet.
Ik probeer steeds meer te doen; maar in de avond of ver weg is voor mij i.v.m. mijn hormoonproblemen gewoon vaak te veel en kan gevaarlijk voor me zijn als ik te laag sta qua waardes (zelfs coma is mogelijk); dus ben gewoon wat bang en voorzichtig geworden daardoor, iets te veel misschien.

Ja inderdaad, ik heb nog best geluk daarin, mag ook wel eens , maar kan voor mij al veel zijn en veel vergen.

Ik ben nu misschien wat hard, maar je zult ook zelf over je demonen heen moeten stappen en verder gaan. Je kunt en mag niet verwachten dat alles en iedereen naar jouw komt omdat je zelf niet op pad wil/kan.

Je hebt nog mazzel dat je de zorg relatief dichtbij hebt want voor de meeste is dat zelfs niet het geval.

[BArts]

Bedankt.
Ja inderdaad, het is niet altijd zo eenvoudig en dat iemand niet wil zoals ik hierboven al uitleg.

Ik ben nu misschien wat hard, maar je zult ook zelf over je demonen heen moeten stappen en verder gaan. Je kunt en mag niet verwachten dat alles en iedereen naar jouw komt omdat je zelf niet op pad wil/kan.

Je hebt nog mazzel dat je de zorg relatief dichtbij hebt want voor de meeste is dat zelfs niet het geval.

Niet alles ligt zo eenvoudig. En het is zeker niet alleen een kwestie van wilskracht.

Ik begrijp heel goed hoe moeilijk het sociaal kan zijn. Het was een strijd die minstens zo moeilijk was als het onder controle krijgen van mijn relatie met voeding en het serieus aanpassen van mijn lichaamscompositie.

[Day03]

Hi ik vraag me af of je een creatieve uitlaatklep hebt?

Ik herken het idee van vastzitten op meerdere vlakken in het leven en jezelf creatief uiten is niet per se een directe oplossing voor je problemen, maar wel iets waardoor je jezelf mentaal kunt verzetten. Ik kan echt veel vreugde en voldoening halen uit nieuwe dingen proberen of maken. Is ook een goede oefening van zelfacceptatie (ipv "wat ik heb gemaakt is niet mooi" -> "ik ben lekker bezig geweest en heb iets gecreëerd").

Bij de kringloop of Action kan je vrij goedkoop wat spulletjes halen om een nieuwe hobby te proberen, youtube & het internet staan vol met tutorials en als je social media gebruikt zijn er volgens mij veel groepen waarin mensen hun creaties delen enzo. Tekenen, schilderen, schrijven (gedachtes, gedichten, verhaaltjes met of zonder tekeningen) zelf papier maken en daar een notitieboekje van maken, positieve stickers maken en door je woonomgeving plakken, leren haken of breien en een eigen kledingstuk maken, kleding die je al hebt opleuken met borduren of textielstiften, collages maken met plaatjes en mooie woorden uit oude tijdschriften enzo voor op je muur ofzo, eeeeuuuh dat is een beetje de hoek die ik erg leuk vindt xD digitaal kunst maken is ook cool! Je eigen foto's of videos bewerken om een verhaal te vertellen, of juist niet. Ik heb zelf niet echt talent voor muziek (als er iemand nog een keyboard wilt... tell me lol) maar goed misschien jij wel ? wat ik probeer te zeggen denk ik is onderzoek wat je leuk en interessant vind om te doen of maken of wilt leren met een open hart, dan zal je hopelijk een beetje loskomen uit de moeilijkere delen van je hoofd en lekker even op iets anders dan je problemen kunnen focussen.

Soms bieden de GGZ of soortgelijke instellingen groepen aan voor lotgenotencontact die dan gaan wandelen, schilderen, ed.

Ik wil je in ieder geval veel succes wensen! Begrijpen en kunnen verwoorden waar je behoefte aan hebt of hulp mee wilt zijn echt al een grote stappen in de goede richting