Periode voor hormonen

[Holden]

Ik was niet zeker of het hier moest of onder medisch of ergens anders - verplaats maar als het topic hier niet hoort.

Om mezelf beter te kunnen uitdrukken post ik deze weer ff in het Engels om het ff wat makkelijker voor mezelf te maken..

The past few days/week I have been struggling to reconcile the previous me (a girl) with the me who's about to become (a boy). Though I feel like I should have been absolutely euphoric yesterday after the announcement that my case will be discussed with the genderteam at VU (see topic http://www.t-nederland.nl/forum/viewtop ... 4&start=60, I surprisingly didn't feel much. I don't know if this is due to my quite sober outlook on life - waiting until something actually has happened before celebrating even a little bit, or if it is because I feel that this transition is slightly bittersweet.

I am very scared that I will lose the person I am today and myself in the process to become more 'me'. I am quite happy with the person I am, and I am in a good place in life. The only thing that needs to be changed for me to be completely happy, is my perceived gender and outward appearance. It feels like I am mourning the woman I was (though I have not been her for a long time already, I could even argue that I was never her in the first place), which is catching me by complete surprise as I did not expect to feel this way. I am absolutely certain that this is the path and road I need to follow to find my happiness, but why am I feeling so sad at the same time?

I have noticed the same thing in my relationship; these next 2 months will be the last 2 months of the relationship that now exists. After I start with the hormones a new relationship is created. The third one really with the same person. The first one was when I was still living as a woman and we were in a lesbian relationship, the second would be when we both acknowledged and accepted that I would be transitioning and we lived in this waiting period, the third then is the actual transitioning... I don't know if we will survive that 'third relationship' but I do feel confident that we most likely will. But it also feels slightly bittersweet as it won't ever be the same as it was before, that of course does not mean that it will be worse, it will just be other and different.

This is just a fraction of what I am feeling at the moment, and I feel let down by the information I have been trying to find online. A lot of it is either about the process of finding out whether you're trans or not, and what the hormonal as well as surgical aspects do to your body. So far I have not really found anything about the stage right before you get to start the hormones. I am sure I cannot be the only one who feels this way. Is it that people are scared to not be taken seriously as a trans-woman/-man if they mention these feelings? Are they expecting to hear "This is what you wanted/signed up for, isn't it?" from others? True, this is exactly what we wanted and signed up for, but are we not allowed to mourn the person we were? Especially if you have been that person for the past 25 years?

Sorry for the long post, I just needed to put this 'out there' and I was hoping to hear about other people's experiences about how those weeks preceding the HRT was for them.

How did you feel the weeks before your transition with hormones? Was it all happiness and euphoric or were you scared that you would lose yourself in the process? How do you reconcile the person you were (and who you overall were quite content/happy with) and the person you're about to become? Even more daunting; what if you don't like that person you have become? How do you go back to who you were without needing to stop hormones? Did you feel like you needed to reconcile these two people (the previous you v. the new you) in your life?

(I am not expecting anyone to answer in English by the way, I fully understand Dutch myself - just easier to let the words flow in English when I wasn't quite sure what it was I was trying to say)..

[Jannet V]

Holden ik denk dat ik je bedenkingen kan begrijpen, maar als je gelukkig bent met jezelf hoef je niet bang te zijn dat je jezelf verliest. Voor mij was het anders, ik was mezelf al jaren kwijt en vond mezelf weer terug. Je bent ongetwijfeld op de goede weg.

Jannet

[Anon20180501]

Gelukkig mag ik in het nederlands antwoorden...

Over degene die ik vroeger was, in ieder geval voor de buitenwereld leek, denk ik tweeledig terug. Nooit meer wil ik 'hem' zijn maar ik heb ook wel weer - zonder aan zelfverering te willen doen - bewondering voor 'hem', hoe die zich staande heeft weten te houden en zichzelf telkens weer uit diepe dalen kon tillen.
Toen de transitie concreet werd met de start van de HRT kon ik mijn geluk niet op en had ook geen enkele twijfels over welke weg ik moest bewandelen, slikte mijn hormonen echt gretig, als waren ze antigif voor een slangenbeet.
Ondanks dat ik ook geen enkele twijfels heb over de operatie blijf ik bij mezelf te rade gaan of ik er wel goed aan doe om me te laten opereren, dat zelfs tot aan het moment dat ik onder zeil ga door de narcose, dat weet ik nu al.
Overall ervaar ik dus alleen maar happiness en kijk ik ontzettend uit naar het moment dat ik wakker wordt met alle kenmerken van een vrouw maar ben me ook zeer bewust van waar ik mee bezig ben en blijf mezelf met argusogen volgen. Zijn al je levensvragen beantwoord wanneer je start met de HRT? Nee, denk ik, ergens begint dan pas het echte denken over wat je definitief achter je zal laten liggen en de toekomst die je tegemoet gaat, temminste, zo heb ik het ervaren. Of dat zal gaan zonder of met weemoed naar het verleden of zonder of met het het grootst mogelijke vertrouwen in de toekomst waarvoor je misschien de lijntjes ook al perfect hebt uitgezet is denk ik individueel bepaald.

Liefs Daniéla

[Paul]

Hey Holden,

ik kan me je verwarring wel goed voorstellen, maar ik denk niet dat je bang hoeft te zijn dat je je zelf zult verliezen, of dat het je een ander persoon gaat maken.
Ik weet natuurlijk niet uit ervaring of dat zo is, maar ik kan me dat voorstellen.
Je bent nu al de persoon die je graag wilt/ wilde zijn, en je zult qua karakter toch dezelfde persoon blijven.

[Claire]

Jezelf worden of zijn kan best wel lastig zijn zeker in begin.
Al die jaren bouw je toch een schild/muur om je heen en die ben je nu aan het afbreken.

[Ted]

Je blijft toch de persoon die je bent. Het is best een klus om je kwetsbaar op te stellen. Tenminste dat is mijn ervaring.
Ik was bang dat alles in één keer in elkaar zou storten, en ik alleen achter zou blijven. Tot nu toe is dat gelukkig niet waar gebleken.
Blijkbaar ben ik toch nog dezelfde persoon en dat ik toch wel een opluchting..

[mick1984]

ik herken de angst wel ebetje nu ik bijna met diagnostische fase begin... ben ik soms iets onzekerder mensen te verliezen.. maar tot nu toe in gesprekken valt eht mee

[Jake]

Ik herken dit wel. Ik was in die periode opgelucht, maar echt euforisch ook weer niet. Ik keek uit naar de toekomst, maar tegelijk was het inderdaad bitterzoet omdat ik een soort van afscheid nam van m'n oude zelf en een hoofdstuk afsloot. Terwijl ik natuurlijk altijd dezelfde persoon blijf. Erg veel verwarrende gedachtes en emoties dus, waar ze precies vandaan kwamen vind ik moeilijk te zeggen. Ik had overigens geen twijfels, ik wist dat het de juiste belissing was en daar ben ik nog steeds zeker van.

Zo gauw je aan de hormonen begint en de eerste kleine veranderingen merkt (waarschijnlijk al in de eerste week) zal dat gevoel wel weggaan denk ik. Dat was bij mij wel het geval.

[Holden]

Over degene die ik vroeger was, in ieder geval voor de buitenwereld leek, denk ik tweeledig terug. Nooit meer wil ik 'hem' zijn maar ik heb ook wel weer - zonder aan zelfverering te willen doen - bewondering voor 'hem', hoe die zich staande heeft weten te houden en zichzelf telkens weer uit diepe dalen kon tillen.
Toen de transitie concreet werd met de start van de HRT kon ik mijn geluk niet op en had ook geen enkele twijfels over welke weg ik moest bewandelen, slikte mijn hormonen echt gretig, als waren ze antigif voor een slangenbeet.

Zo denk ik er ook wel over - Ik ben trots op 'haar' dat ze zo sterk is geweest om voort te zetten op zo'n heftige achtbaan. En ik weet ook 100% zeker dat dit is wat ik wil, dat ik hierdoor echt gelukkiger van wordt. Ben blij dat ik niet de enige ben die ook met bewondering terug kan kijken dan naar diegene die ik (en jij ook) vroeger was.

Je blijft toch de persoon die je bent. Het is best een klus om je kwetsbaar op te stellen. Tenminste dat is mijn ervaring. Blijkbaar ben ik toch nog dezelfde persoon en dat ik toch wel een opluchting..

Ik ben heel blij om dit te horen omdat een van m'n grootste angsten dus is om mijzelf te verliezen (wanneer ik er dan ook rationeel over nadenk dan weet ik dat ook, maar dat is niet altijd even makkelijk ). Waarin merkte je de meeste veranderingen (naast het fysieke natuurlijk)? Tenminste, als je natuurlijk veranderingen meemaakte.

Ik herken dit wel. Ik was in die periode opgelucht, maar echt euforisch ook weer niet. Ik keek uit naar de toekomst, maar tegelijk was het inderdaad bitterzoet omdat ik een soort van afscheid nam van m'n oude zelf en een hoofdstuk afsloot. Terwijl ik natuurlijk altijd dezelfde persoon blijf. Erg veel verwarrende gedachtes en emoties dus, waar ze precies vandaan kwamen vind ik moeilijk te zeggen. Ik had overigens geen twijfels, ik wist dat het de juiste belissing was en daar ben ik nog steeds zeker van.

Zo gauw je aan de hormonen begint en de eerste kleine veranderingen merkt (waarschijnlijk al in de eerste week) zal dat gevoel wel weggaan denk ik. Dat was bij mij wel het geval.

Wel een opluchting om te horen dat ik niet de enige ben met zulke gevoelens. Ik ben natuurlijk ook opgelucht en ook blij dat de volgende stap er eindelijk aankomt. Misschien is het omdat ik in de laatste 2-3 jaar in een wachtende fase heb gezeten (diagnostiek zit voor mijn gevoel nog in de wachtende fase, ook al gaat het dan wel een stukje sneller), is het raar dat de volgende stap maar over 1-2 maanden gaat gebeuren. Twijfels heb ik ook zeker niet, vandaar dat het gevoel ook zo random aanvoelde en ik het niet snapte. Denk dat het idd heeft te maken met het sluiten van een hele lange en emotionele hoofdstuk. Dat is altijd lastig..

Bedankt voor de reacties allemaal, het heeft zeker geholpen. De gevoelens zijn er natuurlijk nog wel maar ik denk wel dat ik er plek voor kan vinden .