wanneer en hoe?

[mick1984]

hoi, hoe deden julie dat julie naamsverandering voor je omgeving? Ik word nu nog door de meeste me vrouwen naam genoemd maar ik wil overstappen naar mick voor iedereen.. maar weet nie hoe of wanneer dat handig is.. hoe hebben julie dat gedaan voor je omgeving?

[Anon20180501]

Diegenen die me niet links hebben laten liggen toen ik ze vertelde van mijn genderdysforie hadden ook geen probleem mijn nieuwe naam te accepteren.
Zich consequent daaraan houden duurt meestal wel een tijdje. Niet uit onwil maar onwennigheid.

Mijn kinderen mogen in huiselijke sferen gewoon papa zeggen maar dat doen ze na 11 jaar bijna ook niet meer en noemen ze me gewoon Daniéla, net zoals ze dat altijd al gedaan hebben wanneer we in het openbare waren.

Overigens heb ik mijn naam 3 keer een ietsiepietsie veranderd gehad, wat mijn kinderen betreft was de laatste keer ook daadwerkelijk de laatste keer. Ik mag niet meer veranderen van ze...

Liefs Daniéla

[Holden]

Ik had het in augustus via Facebook gedaan eigenlijk. Leek mij het handigst omdat ik op die manier iedereen op hetzelfde moment vertelde over m'n naamverandering. M'n naasten wisten al dat ik dit proces door zou gaan maar ik had ze nog niet over m'n nieuwe naam verteld. Voor mij was dat het makkelijkst ipv om iedereen 1 voor 1 te vertellen. Het is niet echt de persoonlijkste manier van vertellen, dus weet niet of het wat voor jou is of niet.

Edit: Ik deed het toen omdat ik voor het nieuwe studiejaar al als mezelf wou worden aangesproken ipv met mijn vrouwen naam. Leek me handiger om het voor het studiejaar te doen ipv tijdens. Ik had toen ook een mail gestuurd naar de studiebegeleider en die had een mailtje naar mn docenten gestuurd om het door te geven zodat zij ook mn nieuwe naam gingen gebruiken.

[Venka]

Ik heb eerst mijn coming out gedaan,wist toen nog niet precies welke naam,ik twijfelde tussen Lotte en Aafke.Mensen in mijn omgeving die mij accepteerde en ook mijn genderdysforie accepteerde,heb ik gevraagd mee te denken met een mooie meisjes naam.Er kwamen zoveel rare namen dat ik zelf maar besloten heb om met Aafke door te gaan.Ik heb toen ook verteld dat ik per 1-12-12 graag aangesproken wil worden met Aafke en niet meer met mijn geboorte naam.Ik heb mijn omgeving ruim de tijd gegeven om aan het idee te wennen en nu,3 maand later,word ik dikwijls nog met mijn geboorte naam aangesproken en niet uit onwil maar omdat een gewenning er zo moeilijk uit te krijgen is bij bepaalde mensen.Ik heb in September al aan gegeven dat ik Aafke genoemd wil worden,dus hadden ze de tijd maar zij bleven mijn geboorte naam gebruiken.Mijn coming out is nu helemaal afgerond en de gesprekken die ik nog had na 1 December heb ik gelijk verteld dat ik Aafke heet voortaan,dus 2 vliegen in 1 klap,vertellen van mijn genderdysforie en mijn meisjes naam.Ook ben ik officieel om per 1-12-12 zodat er geen misverstanden over mijn gender expressie ontstaan in mijn omgeving.Ik heb altijd in gedachten,probeer zo duidelijk mogelijk te zijn naar je naasten om zo misstanden,misverstanden te voorkomen.

[Anne1957]

Vanaf het moment dat ik uit de kast kwam ben ik consequent mijn nieuwe naam gaan gebruiken. Later heb ik daar Marije aan toegevoegd. Sinds vier maanden heet ik dan ook officieel Anne-Marije. Het maakt mij niet zoveel uit wat de buitenwereld er van vindt. Op mijn oude naam reageer ik niet meer. Heb er ook geen enkele emotionele band meer mee als ik die naam ergens hoor.

[Jake]

Oude vrienden heb ik meteen bij m'n "coming out" gezegd dat ik tegenwoordig Jake heet. Zij hebben dit meteen overgenomen in mails en online gesprekken (of dit in het echt ook gaat gebeuren zei ik in mei tijdens de reünie). M'n ouders en broer gebruiken nog altijd m'n geboortenaam en weigeren Jake te zeggen. Misschien heb ik over enkele maanden een baard en dan zien ze zelf in dat die naam niet meer past

Als mensen je respecteren en vooral ook accepteren zullen ze hopelijk zelf proberen je nieuwe naam te gaan gebruiken. Dat m'n directe familie daar moeite mee heeft kan ik wel begrijpen en vind ik geen enorme ramp.

[Gabriël]

Vorig jaar heb ik via facebook en mijn blog te kennen gegeven dat ik Gabriël genoemd ipv bij mijn geboortenaam. En daar had niemand er problemen mee. Tuurlijk hadden er in het begin een aantal mensen wel eens dat ze de verkeerde naam noemden, maar ze deden in ieder geval erg hun best. Misschien scheelt het ook dat ik online (waar ik mijn meeste vrienden heb ontmoet) de jaren voor mijn coming out me altijd steevast bleef voorstellen bij mijn nickname (VelvetBat) en ook wanneer ik ze dan op meetings sprak, ik me bij VelvetBat bleef voorstellen. De meeste mensen wisten niet eens mijn officiële voornaam, of wisten het pas na een jaar of 2 ofzo. Dus die overschakeling is dan ook makkelijker denk ik.

Bij mijn ggz-therapeut heb ik het vorig jaar aangegeven liever Gabriël genoemd te worden en zij heeft dit in een teamvergadering ook aan de collega's van de afdeling doorgegeven. Bij nieuwe mensen daar stel ik me ook voor als Gabriël en mensen kijken niet eens raar op, ookal zie ik er niet jongensachtig uit. Een paar mensen die ik vanuit eerdere opnames ken (mede-patiënten), die heb ik het nog niet verteld, dus af en toe spreekt er wel nog iemand me met mijn oude naam aan. Maar mocht het binnenkort weer eens gebeuren dan zal ik diegene gewoon zeggen dat ik mijn naam ga veranderen en liever als Gabriël aangesproken wil worden.

Mijn ouders en broer weten het nog niet. Omdat mijn ouders het nog steeds niet accepteren en het daardoor ook geen bespreekbaar onderwerp is, weten ze überhaupt niet eens dat het Gabriël gaat worden. Ik heb ze vorig jaar wel verteld dat ik mijn naam ga veranderen, maar wilde nog niet de naam noemen omdat ik bang was dat ze anders bij voorkeur al een hekel gaan hebben aan die naam en er vervelende opmerkingen over gaan geven. Dus daarmee wacht ik totdat ik in de diagnostische periode zit van de VU.

Overige familieleden krijgen gewoon een mail ter zijner tijd (waarschijnlijk als ik groen licht heb gekregen van het VU en dus start met de officiële RLE). Die spreek ik hoogstens 1x per jaar en heb ook niet echt een band met hem. Dus dat wordt gewoon een coming out-email met daarin ook de naamswijziging.

Dus ja, ben nog niet echt 100% out onder mijn nieuwe naam, maar dit is in ieder geval dus hoe ik het tot nu toe heb aangepakt en hoe ik het daarna verder van plan ben aan te pakken.

[Figó]

Ik ben nog niet 100% 'uit de kast' maar ik vertel het mensen wel 1 voor 1 face to face. Daarbij vertel ik ook dat ik dan een nieuwe naam ga krijgen, Fiegó dus (maar ik twijfel de laatste tijd of ik die 'e' weghaal of niet).
Mijn doel is dat iedereen op de hoogste is voor het einde van het schooljaar en dat ik dan ook echt Fiegó genoemd wil worden. Thuis noemt bijna iedereen me al zo, behalve als er mensen zijn die het nog niet weten.
Ik heb trouwens mijn naam als eens veranderd, niet officieel. Toen ik 13 was wilde ik perse een andere naam door omstandigheden en mijn moeder vond dat ook een goed idee. De meeste mensen waarmee ik nu omga kennen mijn geboortenaam niet eens. Maar toen ik mijn naam veranderde heb ik me gelijk overal ook met die naam ingeschreven, ik vertelde mensen gewoon dat ze me voortaan met die nieuwe naam moesten noemen. In het begin moest ik ze wel vaak verbeteren, maar het is waar wat Daniéla en Aafke zeggen, mensen moeten wennen. Je moet ze gewoon áltijd verbeteren en dan leren ze het vanzelf wel

P.S. als je straks een dikke baard hebt dan zal het voor iedereen ook wel raar zijn om je nog bij je geboortenaam te noemen, dat klopt dan gewoon niet!

[TanteJuut]

Ik heb bijna iedereen tegelijk vooraf ingelicht via een brief wat ik ging doen. De overigen heb ik toen mondeling verteld hoe ik ging heten en daarna ging ik als vrouw leven. Het heeft bij verschillende groepen lang geduurd eer ik consequent met de nieuwe naam werd aangesproken. Op mijn werk ging het vlot, op de sportclub heb ik tot zeker nog 3 jaar erna nog mijn oude naam gehoord en thuis was een verschrikking. Mijn Pa heeft nog 5 jaar hij/hem lopen roepen terwijl hij al wel mijn nieuwe naam gebruikte. Dat vond ik echt het ergste van allemaal. Wel je nieuwe naam gebruiken maar hij/hem gebruiken als je aangesproken wordt. En dan zijn er natuurlijk nog de gewone strontvervelende lui die dit enkel doen om je goed te laten weten dat ze je geen "echte" vrouw vinden. Kortom: het kan even duren.

[FAtham]

Ik ben altijd al duidelijk geweest met mijn naam. Het is een naam die ik zo vaak tegenkwam persoonlijk en toen ik ook nog zo werd genoemd in mijn dromen was het wel duidelijk. Ik heb het gewoon aan iedereen verteld "vanaf heet ik zo". Tja en daarna duurt het nog heel lang voordat de naam blijft hangen. Net als bij TanteJuut gebruiken ze nu wel allemaal netjes mijn naam maar wel nog steeds hij/zij door elkaar Erg irritant, zeker als iemand me eindelijk gewoon als man ziet en iemand me dan aanspreekt met "zij", dan ga ik inwendig door de grond maar uitwendig lach ik en zeg ik iets in de trant van "laat geworden gisteren?".