schuld gevoel ouders?

[mick1984]

Ik heb soms last van schuld gevoel naar me ouders. Ze hebben al zoveel megemaakt en ze zijn gelovig. En ik wilde een perfecte kind voor ze zijn. Zit ik in verkeerd lichaam.. herkennen julie een schuldgevoel of ben ik de enige?
En zo ja hoe gaan julie der mee om?

[Mike]

Ik herken hier erg veel in. Hierdoor heb ik het ook lang niet durven zeggen tegen mijn ouders.
Wat voor mij hielp was er open met mijn ouders over te praten.

[mick1984]

oke .. mijn ouders weten trouwens wel dat ik dat ik niet blij dat ik vrouw ben.. hun eerste reactie blijft in me hoofd zitten... en tja wil binnenkort(raad eht vu aan) me oduers op de hoogte stellen dat ik bezig ben bij vu met de gesprekken. pfff..

[Irene_de_Vreede]

Mijn ouders worden dit jaar tachtig (als het goed is) ik geloof niet dat ik ze er nog mee lastig ga vallen.

[Mike]

Mick, ik snap dat het moeilijk is, maar als je jezelf er goed op voorbereid en eerlijk bent, heb jij er alles aan gedaan om eerlijk te zijn tegen je ouders. Verder moet je ze misschien wel even de tijd geven. Maar de beste raad die ik kan geven is eerlijk zijn en het gesprek goed voorbereiden. Ik wens je iig heel veel succes!

[Jannet V]

Irene schreef,

Mijn ouders worden dit jaar tachtig (als het goed is) ik geloof niet dat ik ze er nog mee lastig ga vallen.

Mijn moeder is in 1990 overleden en ik vind het nog steeds heel moeilijk dat ik toen nog niet zover was om het haar te vertellen. Ik had er graag nog met haar over willen praten. (doe ik soms ook wel maar dan op een andere manier)
Jannet

[J1nny]

Mijn ouders zijn er niet meer, ik heb dat probleem dus niet, maar het simpele feit dat je ouders gelovig zijn, waarom denk je dat dat een probleem is?
Een perfect kind zal geen mens zijn of kunnen zijn.......

[appeltje]

zelf leek het me ook verschrikkelijk de reactie die me ouders zouden gaan geven.
maar bleek heel erg mee te vallen, en nu anderhalfe maand later begint het wat normaler te worden en kan ik er gewoon openlijker over praten met me moeder.

met mijn vader gaat het toch iets moeilijker, die hoopt nog steeds dat ik er vanaf zie.
maar hij was wel heel blij dat ik eerlijk tegen hem was en dat ik altijd welkom bleef wat mijn keuze ook werd.

in mijn geval ben ik juist heel blij dat ze het weten aangezien ik me nu thuis zoveel vrijer voel.

dus zeker als je straks verder zit in het traject bij de vu denk ik dat je het ze wel zal moeten gaan vertellen.
heel veel succes hiermee

groetjes Vanessa

[Ted]

Herkenbaar. Heb het na een leven lang verzwijgen nu aan een aantal vrienden verteld. Zie er heel erg tegenop om het met familie te delen. Met mijn moeder als lastigst. Geloof speelt mee maar ook angst voor afwijzing, teleurstelling en onbegrip. Of dit ook zo zou zijn, of dat dat vooral in mijn eigen hoofd zit? Ik weet het niet. Stap voor stap hoop ik er achter te komen, wat wijs is. Succes!

[FAtham]

Mijn moeder is er nu eindelijk na acht jaar over uit dat het niet haar schuld is op een of andere vage manier. Ik heb het bijna dagelijks gezegd maar wat haar echt hielp is dat ze ziet hoe erg ik vooruit ben gegaan als persoon. Ik denk dat het schuldgevoel erger is als ouders zien dat hun kind doodongelukkig is met veel problemen.