Mij kan je nooit gezien hebben Vicky, ik leef undercover. T'is ook al 7 jaar geleden dat ik nogus bij het VUmc was.
Een redelijk vlot traject zonder al te veel gedoe ligt ook aan hoe je jezelf opstelt. Hoe je bij anderen overkomt,
je gedrag en houding enz.
Mijn uiterlijk was nu ook weer niet zo geslaagd dat ik kon doen en laten wat ik wilde. Maar wie kan dat wel eigenlijk?
Na 4 weken zelf al subtiele veranderingetjes waarnemen is mogelijk omdat de fase waarin je zit een positief effect heeft
op je gelaat. Je vrouwelijke trekjes waren er al wat mij betreft maar hebben voor je zelf wellicht altijd verborgen gezeten
onder je depressieve masker.
Tegen dat ik bij het VUmc aan de beurt ben leef ik een maand of 9 fulltime.....
Ik verwacht geen echte problemen, en bij mijn weten was de real live test altijd al 12 maanden.
Daniéla schreef:Mij kan je nooit gezien hebben Vicky, ik leef undercover. T'is ook al 7 jaar geleden dat ik nogus bij het VUmc was.
Een redelijk vlot traject zonder al te veel gedoe ligt ook aan hoe je jezelf opstelt. Hoe je bij anderen overkomt,
je gedrag en houding enz.
Mijn uiterlijk was nu ook weer niet zo geslaagd dat ik kon doen en laten wat ik wilde. Maar wie kan dat wel eigenlijk?
Na 4 weken zelf al subtiele veranderingetjes waarnemen is mogelijk omdat de fase waarin je zit een positief effect heeft
op je gelaat. Je vrouwelijke trekjes waren er al wat mij betreft maar hebben voor je zelf wellicht altijd verborgen gezeten
onder je depressieve masker.
Liefs Daniéla
Idd, heb je een duidelijk verhaal dan zal je ook minder problemen hebben, jou had ik denk ik wel herkent, duidelijke avatar
Ik vind het knap als iemand al de rle ingaat zonder behandeling,de vraag is of je daar vu gewijs wat mee opschiet, mijn officiele rle begon toch pas bij slikken van moontjes ,en dat bepaald de datum van aanvraag van de srs, maar achteraf gezien had ik natuurlijk 35 jaar geleden al de rle ingemoeten
Vrouwelijke trekjes zag ik ook wel een klein beetje, maar het voelde veel anders dan nu
Het ging er mij niet om de VU te willen beïnvloeden maar de invloed op mezelf te 'meten'.
ik ben achteraf gezien natuurlijk ook veel te laat begonnen maar daar kan je net zomin
iets aan doen als geheel voorzien hoe je toekomst als vrouw er uit zal komen te zien.
Ik heb het zo gedaan maar duizenden anderen doen het anders, is aan ieder voor zichzelf
om te bepalen wanneer zij omgaan.
Duidelijke avatar? Nou, dan maar weer de justitie bellen voor een nieuwe identiteit.
"Niet geschikt voor publikatie. Kan schade aanrichten bij al te tere zieltjes", stond op alle andere foto's van mij die ik dan ook niet meer in mijn bezit heb.
Ik voel me enorm onrustig,mals man naar buiten voelt kompleet belachelijk, als mezelf, die stap vind ik erg lastig, tegenaan zitte hikken, niet goed durven
De onrust wordt daar dan ook door veroorzaakt, en rest er maar 1 remedie, wel de deur uit als mezelf, geen gemakkelijke opgave, moet zometeen naar de kaper en het lijkt ondanks die onrust toch makkelijker om ff neutraal de deur uit te gaan om niet teveel blikken te krijgen, even geen behoefte aan en zin in, ja, dat is aanpassen aan buitenwereld, nee dat voelt niet goed, maar het moet maar even zo
Om weer iets voor mezelf te bewijzen, en zelfonderzoek, en ik praat maar ff wat in mezelf en gooi dat hier neer:
De 'stoute' kleren aangetrokken, kijk in de spiegel, ja dit bevalt me, tegelijkertijd denk ik, dus, dit is het nou
Geen euforie, geen jubelstemming, tis gewoon zoals het is, dit ben ik, en dat bevalt me van de ene kant, maar is ook wat saai, gewoontjes, niks bijzonders, ik ben, en dat is het
Als dat zo is, wat is dan het nut van een gehele transitie?, wat is de toegvoegde waarde, waar zit hem de winst
De winst zit hem denk ik in het meer mezelf zijn, ja zegt ze, maar kan je dat niet zonder die hele hormonensantekraam?
Dat zou best kunnen, dat zou ook goed kunnen van niet, ik graaf even in mijn geheugen om weer even te beseffen hoe klote en ongemakkelijk me ik voelde voordat ik het hrt begon, tegelijkertijd mis ik het opgejaagde, de energie, het vluchten, het blijft vreemd want dat was geen lol aan, nee maar wel 42 jaar deel van je leven, oh, ok
Nu dus, waar staan we, bijna 5 weken hrt, dat bevalt, en ook weer niet,misschien lagen mijn verwachtingen te hoog, dit is me iets te gewoontjes, trek ik te snel conclusies? gaan moontjes nog meer voor me doen?
Ja dat gaan ze doen, maar als dat gevoel van nu zo blijft dan weet ik niet of ik daar heel blij mee moet zijn
Dolblij is ook niet wat ik ben, ik voel me nogmaals gewoontjes, dit ben ik, al veel meer dan voor hrt, de innerlijke rust bevalt me dan weer wel
Stel, stel dat ik de hrt als het ware vast zou kunen zetten, tot hier en niet verder, onderhoudsdosis om het gevoel van hier en nu vast te houden meer niet, zonder verdere lichamelijke veranderingen, zou ik dat heel erg vinden?
Het onderzoeken waard
Conclusie, ik weet het allemaal zo net nog niet, ben enorm zelfkritisch, wel zit er natuurlijk wat druk achter want als de conclusie valt, ik stop met alles,(ik weet ook wel, dat is geen optie, terug kan en wil ik niet) kan je dat beter nu doen dan over 5 maanden
De insteek die me nu realistischer lijkt is een open insteek, niet ervan uitgaan, ik ben trans, mtf, all the way, maar het genuanceerder bekijken,opties overlaten, androgyne, transgender, vrouwelijke man, etcetc, onderzoek en onderzoek
Ik zal niet de eerste zijn die in het traject anders gaat denken over bepaalde dingen, het lijkt mij een verstandige insteek
T'is ook al 7 jaar geleden dat ik nogus bij het VUmc was.
