Naamverandering bij ouders

[Jake]

Ik zit alweer 5 en een half maand aan de testo, ik heb m'n familie al in 2009 ingelicht en hen in 2010 verteld dat ik m'n naam naar Jake wilde veranderen. Zij wilden dit niet overnemen, omdat ik voor hen altijd B... blijf. Ik heb het daar toen bij gelaten omdat het nog zo vroeg was in het traject en ik hen de tijd wilde geven om aan het idee te wennen.
Inmiddels zijn we jaren verder en zie ik er toch echt niet meer uit als vrouw, maar nog steeds weigeren ze om m'n nieuwe naam te gebruiken. Ik heb hen een tijdje terug gevraagd om er nog 6 weken mee te wachten, maar om daarna toch echt over te stappen, maar nog steeds willen ze dit niet doen. Overigens is het niet alleen de naam, maar zeggen ze ook nog steeds zij, ze, haar, etc. Dit irriteert me echt enorm, want ik leef buiten m'n familie om 100% als man, maar als ik dan thuis kom ben ik ineens weer vrouw. Ik begrijp best dat het een grote overstap is, maar ze hebben al jaren aan het idee kunnen wennen. Ik vind het behoorlijk respectloos worden dat ze mij als vrouw blijven behandelen, ondanks dat ik hen meerdere malen heb gevraagd dit niet te doen.
Dus mijn vraag, hoe zouden jullie dit aanpakken/hebben jullie dit aangepakt? Moet ik gewoon eisen dat ze me Jake gaan noemen en anders weigeren te luisteren? Of moet ik het nog steeds aan hen overlaten omdat het toch m'n ouders zijn en zij me m'n geboortenaam hebben gegeven?

[Anon20190712]

Shit wat lastig Jake...Ik vind het eigenlijk ook respectloos dat ze je als vrouw blijven behandelen, ik kan wel begrijpen dat het een tijd lastig kan zijn, en dat familie graag vast houd aan hun eigen idee van wie jij bent, omdat dat ook bevestiging geeft aan hun eigen verleden. maar op een gegeven moment, helemaal als je al 100% als man leeft en aan de T zit en alles, moet het toch ook voor hen duidelijk zijn dat ze & zij en je biologische naam *daar istie weer het woord van 2013* niet meer klopt...Denk je dat het lastig is voor hen om te zien welke veranderingen je hebt doorgemaakt, omdat ze zo dicht bij je staan? Ik merk dat mensen in mijn omgeving soms amper merken dat ik veel ben veranderd in de laatste jaren, omdat die veranderingen geleidelijk gegaan zijn.
Het aan hen overlaten en het laten gaan zou ik niet doen, ze hebben je misschien je geboortenaam gegeven, maar dat betekent niet dat zij je in een genderrol mogen duwen die niet bij jou past...dus ik zou het proberen nogmaals uit te leggen, misschien vanuit hun beleving, ze vragen hoe zij zich zouden voelen als ze verkeerd worden aangesproken bijvoorbeeld? (en misschien dat eens terugdoen ) en van daaruit inderdaad eisen zo genoemd te worden. als jij niet op je strepen staat, blijft er voor hen de mogelijkheid je te blijven zien als vrouw.
(Overigens zeg ik dit allemaal doodleuk maar ik heb makkelijk lullen, ben er nog niet over uit de kast tegen mn ouders, en ik geef eigenlijk verdomd weinig om ze, en dus ook om hoe ze mij zien. )

Heel veel sterkte hiermee Jake!

[Gabriël]

Rot zeg! :/ Ik kan me voorstellen dat het voor ouders en naasten moeilijk is om om te schakelen en dat men dan af en toe fouten maakt, maar als ze helemaal geen moeite doen dan is dat wel heel erg respectloos naar mijn idee.

Ik heb zelf mijn ouders mijn nieuwe naam nog niet verteld, dus ik kan niet uit ervaring spreken. Maar aangezien mijn ouders mijn trans-zijn niet accepteren, zal het me niks verbazen als ik in een soortgelijke situatie terecht zal komen.
Wat ik zou doen, nadat ik een aantal keer het heb aangegeven dat ik wil dat ze me anders noemen en ze niet luisteren, is gewoon botweg elke keer verbeteren. Dus élke keer wanneer ze dan 'zij/haar' of mijn biologische naam zeggen, gewoon dwars erdoorheen verbeteren. Zal misschien in het begin vervelend zijn omdat je al die extra moeite ervoor moet doen en de ergernissen die het zal opleveren, maar hopelijk worden zij het zelf ook zat waardoor ze het op den duur maar zelf gaan doen.

Ik vind in ieder geval dat je wel recht hebt om te eisen dat zij je behandelen op de manier hoe jij je voelt en hoe jij nu bent, en niet dat je je bij hen moet aanpassen aan het beeld wat zij vroeger van jou hadden.

[mick1984]

rot zeg voor je.. ik heb niet echt een tip.. zit nog neit aan de T... wel weten me ouders dat ik Mick ga heten voor sommige al Mick heet

[Holden]

Mijn moeder vindt het ook lastig maar die zegt nu Jay (wat makkelijker omdat mijn biologische naam *daar is dat woord weer :p* ook met de 'J' begon) en tot dusver laat ik het daar ook bij maar wil wel dat ze uiteindelijk gewoon m'n nieuwe naam gaat gebruiken. Ik begon met het negeren van m'n vorige naam als die werd gebruikt en uiteindelijk drong het ook wel een beetje door. Zal dinsdag met T beginnen dus we zullen zien hoe m'n moeder er dan mee om gaat.

Heel veel succes iig. Hopelijk draaien ze zo bij wat ze doen je (en zichzelf) alleen pijn maar als ze niet me de verandering mee gaan.

[dissie]

Ik weet niet waar je naam Jake vandaan komt maar als je hier niet teveel waarde aan hecht zou je je jongens naam kunnen gebruiken die je ouders voor je geboorte bedacht hebben. (mits ze natuurlijk zowel een jongens als meisjesnaam hebben bedacht) misschien dat ze die makkelijker accepteren.

[Holden]

Maar hij gebruikt 'Jake' al een hele tijd... Kan zijn dat z'n ouders niet die naam hebben gekozen maar dat is nu zijn naam, op een gegeven moment moeten ze dat toch accepteren. Als hij maar een weekje ofzo 'Jake' had gebruikt dan zo 't mss logischer zijn om ook te vragen of de ouders een naam hadden voor als hij als een bio-jongen was geboren.

[Claire]

Heel lastig en zo jammer dat ze zo stug volhouden.
Je kan de confrontatie zoeken en zeggen nu afgelopen ik ben Jake en zo is het en daar hebben jullie het maar mee te doen.
Maar ja dan kunnen ook de consequenties pittig zijn.

Denk zelf dat gesprekken 1 op 1 hier het beste voor zijn of per paar.
Natuurlijk heb je al veel geduld gehad en dat is prijzenswaardig maar probeer nog wat meer geduld te hebben.

[Jake]

Ik weet niet waar je naam Jake vandaan komt maar als je hier niet teveel waarde aan hecht zou je je jongens naam kunnen gebruiken die je ouders voor je geboorte bedacht hebben. (mits ze natuurlijk zowel een jongens als meisjesnaam hebben bedacht) misschien dat ze die makkelijker accepteren.

Ik heb hen wel gevraagd naar "suggesties" en ik heb geprobeerd om samen met hen tot een nieuwe naam te komen, maar ze wilden er niets van weten. Welke naam het precies is maakt volgens mij ook niet gek veel uit, want het onderliggende probleem is dat m'n ma het nog steeds niet heeft geaccepteerd. Ze ziet me nog steeds als haar dochter en van dat idee wil ze niet afstappen. Misschien moet ik d'r gewoon 'ns meenemen naar Astrid (sociaalwerkster van het UMCG), want als ik alleen met m'n ma praat levert dat niets op. Mocht zelfs dat niet werken dan zal ik de hardere tips van jullie volgen

[Martijn]

Lastig Jake. Vind wel dat ze het nu weleens tenminste mogen proberen. Je bent al zo lang Jake.
Er zijn mensen die grapjes maken, verbeteren of een raar geluid maken als iemand het verkeerd zegt.
Als praten niet meer lukt zal het misschien op de harde manier moeten, maar je idee van met Astrid erbij is misschien ook wel goed.