verhaal kwijt

[JoeySoldier]

Ik zal jullie eerlijk vertellen dat ik niet zo'n makkelijker prater ben.
Ik heb veel dingen mee gemaakt waar ik eigenlijk nooit met iemand over praat en
het leek voor mij een goeie stap om hier is wat neer te gooien.
(niet verplicht om te lezen natuurlijk!)
Dan ben ik het in elk geval een soort van kwijt.

Ik heb 2 broers en 3 zussen en ben zelf de jongste. (Er huppelde ook 13 oppaskinderen rond verdeeld over de week)
daarbij is 1 broer en 1 zus van een andere vader.
Mijn moeder is 3 keer gescheiden waarvan 2 keer met mijn vader.
Eerste keer was ik een paar maanden en 2e keer was ik 5 jaar.
Mijn vader was en is alcoholist waardoor er vaak ruzie was thuis.
Mijn moeder sloot haarzelf op in de badkamer en mijn vader kon alleen maar schreeuwen.
Ik ben gelovig opgevoed wat het niet altijd even makkelijk heeft gemaakt.
Toen ik een jaar of 4-5 was heb ik een aantal keer aangeven bij mijn moeder dat ik toch liever een jongentje was geweest
en dat ik me niet fijn voelde met de vagina die ik had.
Heb het haar echt een aantal keer vertelt en gezegd maar omdat het constant werd genegeerd en werd weg geveegd heb ik al mijn moed bij elkaar geraapt om door
te gaan met mijn mooie toneel spel van ''meisje''. (behalve als ik alleen was natuurlijk)
Verder hoef ik jullie niet uit te leggen hoe dat voelt en hoe dat is dus dat scheelt mij weer wat typwerk en jullie weer wat leeswerk! (als je nog aan het lezen was tenminste)
Mijn moeder is iemand met veel psygische problemen.
Vroeger had ze buien waar ik nog van kan schreeuwen als ik er aan denk.
Ze krasten en beet haarzelf.
trok haar haren uit haar kop en beet op haar tong tot bloedens toe.
Dat is niet iets wat je graag ziet als kind zijnde.
Daarbij had ik niets aan mijn vader, aangezien hij alcolist was en na mijn 5e jaar uit de picture was.
Verder zijn er dingen gebeurd waar ik niet over wil praten.

Mijn moeder leerde een nieuwe vriend kennen toen ik 11 was en toen ik 14 was gingen we bij hem inwonen.
Iedereen was al het huis uit behalve mijn broer en ik.
De vriend van mijn moeder wilde eigenlijk alleen mijn moeder en niet de 2 kids erbij...( jammer..die horen er nou eenmaal bij)
Heb het daar vreselijk kut gehad en ben daar ook erg gepest, door het feit dat ze niet aan mij konden zien ofdat ik nou een jongen of een meisje was.
Mijn broer werd ook gepest, omdat hij punker was en ''anders'' zijn was daar not done.
De vriend van mijn ma deed er geen ruk aan en was ons ook liever kwijt als rijk.
Mijn broer hield het niet meer vol daar en is bij bij ons pa gaan wonen.

Toen ik 15 was kreeg ik via maatschappijleer een artikel te lezen over genderdysforie.
De jongen in het artikel legde hij dat hij was geboren in het verkeerde lichaam en dat zijn borsten en vagina hem vreselijk in de weg zaten.
Alles wat de jongen beschreef kwam precies overeen met mijn gevoelens.
1 grote chaos in mijn hoofd, omdat ik eindelijk had gelezen wat er met mij aan de hand was.
Heb mijn zus een brief geschreven waarin ik uitleg gaf over mijn gevoelens en dat ik het niet langer trok om als meisje door het leven te gaan enzovoorts enzovoorts.
Die brief heeft mijn moeder gelezen ( wat abosuluuuuut niet de bedoeling was...zij was echt de laatste persoon die het mocht weten op dat moment).
Mijn moeder is boos geworden en heeft het onderwerp maandenlang genegeerd.
Heb me toen die tijd wel aangemeld op het VU.

Toen ik 16 jaar was zijn mijn moeder en ik verhuisd omdat het niet meer ging met haar vriend.
Heb een poging gegaan om een vervolgopleiding te volgen maar mijn hoofd was 1 en al chaos dus dat heb ik niet erg lang volgehouden.
Ben vreselijk depresief geworden, omdat mijn moeder alles op alles heeft gezet om alles bij het VU tegen te houden.
Ik kwam niet buiten en sloot mezelf dagen op. 3 zelfmoorpogingen gedaan.
Mijn moeder heeft altijd met mij proberen te praten om mij over te halen toch verder te gaan als meisje.
''god maakt mensen niet in het verkeerde lichaam'' ''als jij doorgaat met dit proces staat de hel voor jou open'' ''waarom doe je zo moeilijk..en ga je niet gewoon door als vrouw''

op mijn 19e heb ik de diagnose borlderline gekregen.
Wat niet zo heel erg vreemd is aangezien mijn jeugd niet perfect was.
Ook kreeg ik eindelijk op mijn 19e de hormonen aangezien ik medicatie slikte voor mijn borderline en ik alles iets meer op de rit had.
Ik ben ook vreselijk losgebarsten...ben gaan feesten,kwam snachts laat thuis en had overal schijt aan (inclusief aan mijn moeder)
Mijn moeder is vertrokken en heeft mij alleen achtergelaten.
Ik moest binnen 1 maand nieuw onderdak hebben, omdat ik niet langer mocht blijven van de huisbaas.

Ben in contact gekomen met mijn vader die in een pand woonde die verdeeld was in 9 kamers.
Daar was er eentje van vrij waar ik ben gaan wonen.
Heb op het begin redelijk contact met hem gehad...
sleepte elke dag kratjes bier en sterke drank voor hem naar binnen.
Ben daar op een gegeven moment mee gestopt wat hij me niet in dank afnam.
Daar wil ik verder niet over doorgaan.

Ook inmiddels al 2 operaties achter de rug (borst en buik)

Heb 3 jaar daar gewoond en ben toen samen gaan wonen met mijn vriendin in Dieren.
Na 9 maanden daar gewoond te hebben is de relatie kapot gegaan, waardoor ik 2 weken
bij mijn moeder heb gewoond en heb nu inmiddels sinds 1 maart een eigen woning.

Ik ben een vechtertje (leeuw) maar knoei nog elke dat met mijn gevoels en emoties.
Probeer van alles het beste te maken maar dat wil niet altijd mee vallen.
Hou er ook niet echt van om over dit soort dingen te praten, omdat ik niet begrijp wat mensen in godsnaam met al die informatie moeten.

anyway..dit was mijn story

[Irene_de_Vreede]

Heftig verhaal, dat het vanaf nu maar iets beter mag verlopen

[Holden]

Dat is echt heel erg heftig Joey. Echt kut voor je dat je moeder zo lastig (mild uitgedrukt) doet/deed over je GD, dat maakte het allemaal niet makkelijker. Ook klote dat je vader je niet zo heeft kunnen steunen zoals 't hoorde.

Wel heel erg positief dat je nu je eigen woning hebt - dat zal je leven wel wat vergemakkelijken en het is sowieso heel erg fijn om je eigen plek te hebben waar je echt jezelf kan zijn zonder dat mensen je raar aankijken.

Goed van je dat je dit allemaal zo eruit hebt gegooit. Dat is zeker niet makkelijk en dat verdient een hele grote schouderklop. Ik hoop dat dingen nu wel makkelijker voor je zal worden, en je hebt vanzelfsprekend de steun van de mensen hier op het forum.

[JoeySoldier]

Dat is echt heel erg heftig Joey. Echt kut voor je dat je moeder zo lastig (mild uitgedrukt) doet/deed over je GD, dat maakte het allemaal niet makkelijker. Ook klote dat je vader je niet zo heeft kunnen steunen zoals 't hoorde.

Wel heel erg positief dat je nu je eigen woning hebt - dat zal je leven wel wat vergemakkelijken en het is sowieso heel erg fijn om je eigen plek te hebben waar je echt jezelf kan zijn zonder dat mensen je raar aankijken.

Goed van je dat je dit allemaal zo eruit hebt gegooit. Dat is zeker niet makkelijk en dat verdient een hele grote schouderklop. Ik hoop dat dingen nu wel makkelijker voor je zal worden, en je hebt vanzelfsprekend de steun van de mensen hier op het forum.

dankjewel =)

Ja nu dat mijn relatie net uit is gaat het even weer iets minder maar het komt wel weer goed!
Ik zit nu in mijn examenjaar van dierverzorging niveau 2 en volgend jaar 3 doen.
Niemand op school weet ook van mijn trans en dat vind ik ook wel heel fijn.
Om gewoon als man door het leven te gaan zonder dat iedereen weet hoe het zit.

[Anon20180501]

Hai joey,

Ongelooflijk, je leven en hoe je dat letterlijk tenauwernood overleefd hebt. En dat niet alleen, hoe je uiteindelijk toch goed terecht bent gekomen. (ongeacht dat dipje nu) Ik denk dat je moeder ook veel geleden heeft van je vaders gedrag en daarom misschien enige clementie voor bepaalde aspecten van haar gedrag verdient maar niet voor haar obstructe gedrag richting jou en je gevoelens en tijdens je aanmelding bij het genderteam.

Veel sterkte wensen lijkt ongepast omdat je allang aangetoond hebt heel sterk te zijn maar doe het toch want er zal heus nog wel een keer een terugslag volgen waar je mee te dealen krijgt. Misschien wel als je het traject helemaal hebt afgerond en je leven 'op je gemak' nog eens herleeft. Ik hoop uiteraard dat je vanaf nu een heel fijn en zorgeloos leven tegemoet gaat, je verdient het!

Liefs Daniéla

[Gabriël]

Heftig verhaal. Maar goed van je dat je zo'n vechter bent en bent blijven doorzetten. Hopelijk zal de toekomst betere dingen brengen in ieder geval.

[Paul]

Djeeee Joey, wat een heftig verhaal.
Het is echt verschrikkelijk dat je ouders je zo in de steek hebben gelaten. Zoiets vormt je wel, helaas.
Enorm veel respect dat je toch hebt doorgezet om te doen wat je moest doen!

[JoeySoldier]

ho! ik had al die reacties niet verwacht haha
Fijn dat jullie zo mee leven =)
Toch het idee dat je er dan niet helemaal alleen voor staat op het moment.

[Paul]

Dat is een van de redenen dat dit forum bestaat denk ik
Om elkaar te steunen!

En als je een luisterend oor zoekt Joey, feel free om me een pb-tje te sturen.

[mick1984]

hey ik ben ook gelovig opgevoed.. ik herken eht verhaal al ik slikte het juist altijd in nooit met me ouders over gehad.. sinds ik op mezelf woon zo'n 5,5 jaar praat ik er open over.
En vrijdag heb ik me 3e gesprek bij vu (daignostiek) ben blij dat ik eindelijk opweg ben om mezelf te worden.