Hey Paul,
Wat superdapper dat je op je werk uit de kast bent. Echt lef. Dat moet het misschien alweer wat makkelijker maken om eventueel de naam Paul altijd te gebruiken.
Het lijkt mij een moeilijke stap, maar een keer moet het roer om! En of dat nu is of in de zomer, ik denk dat dat niet zoveel uitmaakt. Het nemen van de stap is nu lastig en zal ook dan lastig zijn. Enne.. over wel of niet passabel zijn; in Utrecht dacht ik juist; hey, die kan zo om! En twijfelde in die zin enorm aan mezelf. En nog steeds heb ik het gevoel dat ik niet geloofwaardig over zou komen. Maar wie weet zit dat vooral in ons eigen hoofd.
Misschien op een sterk moment al je moed bij elkaar rapen en in een mail of fb bericht iedereen, BAM, inlichten over je naam.
Veel succes!!!
Thanks wederom.
Dat introduceren van naam had ik grotendeels al gedaan, dus dat is no problem. Maar dat is alleen bij bekenden geweest. Nu moet ik dat ook bij onbekenden gaan doen, en dat vind ik nog moeilijk. Maar ik kom er vast wel. Ik heb er over nagedacht, en ik ga er voor volle 100% voor
@FAtham: ja dat herinner me ik nog wel Er is dus nog hoop voor me
Hoi Paul, goed dat je op je werk uit de kast bent.
Ik ben voor al mijn vrienden uit de kast, begonnen met HRT en presenteer me (meestal) als vrouw. Op mijn werk ben ik juist niet uit de kast, dat heeft er ook mee te maken dat ik momenteel wegens een arbeidshandicap en arbeidsconflict in de ziektewet zit. Ik heb de stap al een paar maanden geleden gezet om mij bij vreemden en nieuwe mensen die ik tegen kom mij als Laura voor te stellen. De eerste keren was heel eng, maar de reacties zijn vaak heel normaal.
Zelf ben ik onlangs wel tegen een muur opgelopen bij de instelling waar ik momenteel training krijg voor langere tijd. Op mijn vriendelijke en begripvolle verzoek mij met Laura aan te spreken en het over haar en zij te hebben, heeft het management bedacht dat het nodig is, om het personeel en de mensen die training volgen tegen mij te beschermen, een verbod voor het personeel in te moeten stellen om in te gaan op mijn verzoek. Een groot deel van de mensen die trainingen volgen kennen mij niet anders dan Laura en een groot deel van het personeel waar ik mee te maken heb noemde mij ook al een tijdje Laura. Om mij van de noodzaak van dit beleid te overtuigen zijn er zeer vervelende dingen tegen mij gezegd. Door de hevige reacties van het personeel is hier een uitzondering voor personeel met gewetensbezwaren aan de ingevoerde beleidsmaatregel toegevoegd. Ik overweeg momenteel mijn mogelijkheden.
Ik vertel je dit hier, omdat je dit soort discriminatie of uitsluiting kunt tegen komen. De conclusie die ik hieruit trek, is dat het juist heel goed en makkelijk kan zijn om 'uit de kast' te komen bij mensen die jou kennen of voor je hebben staan. Iets waar ik zelf heel erg tegenop gekeken heb, omdat ik slechte reacties verwachte. Het kunnen echter juist instanties en mensen achter de schermen zijn, waar jij enkel een naam of nummer op papier bent, die slecht kunnen reageren.
Nu ben ik tocht wel heel nieuwsgierig geworden over welke of wat voor instelling je het hebt. Ik vind het neigen naar geestelijke marteling en het zal niet de eerste keer zijn dat instellingen TG's onheus behandelen. Het is al even geleden maar op het forum is eerder al een instelling ter sprake gekomen die (in dat geval) een jonge toch al zwaar hebbende TG het nog eens extra moeilijk maakte door bepaalde dringende makkelijk te verwezenlijken wensen niet in te willigen. Helaas hebben we nooit mogen vernemen hoe dat is afgelopen.
Dat je mensen die tijdelijk of onomkeerbaar psychisch in de war zijn - hun blik op de realiteit kwijt zijn en/of de kijk op de wereld - een beetje in bescherming moet nemen zodat het hun niet helemaal zwart voor de ogen wordt kan ik begrijpen. Ik ben wel eens opgenomen geweest (crisisopname) op een psychiatrische afdeling van een ziekenhuis en op die afdeling liepen mensen rond met zeer uiteenlopende psychische problemen. Voor het personeel was mijn verschijning (ik leefde toen al als vrouw) geen probleem en hoefde dat ook niet geheim te houden maar, zeiden ze erbij, met sommige patiënten moest ik voorzichtig omgaan want konden of agressief worden of dieper in de psychische problemen komen door mijn verschijning en verhaal.
Ik wil met mijn verhaal helemaal niets insinueren maar slechts een voorbeeld noemen van omstandigheden waarin het soms nodig is mensen in bescherming te nemen maar dat het soms ook zeer overdreven, ongepast of te voorbarig kan zijn als dat gebeurt.
De naam van de instelling wil ik hier niet posten vanwege mijn eigen privacy t.o.v. mijn werkgever, en ik het ook not-done vind om openlijk op een forum over de acties met naam en toenaam van iemand of een instantie te praten.
De instelling heeft niets te maken met psychiatrie. Op deze instelling worden praktische vaardigheden als computeren, handvaardigheid zoals hout- en steenbewerken, koken, huishouden, de Nederlandse taal, tuinieren, etc voor mensen die door een lichamelijke beperking dit niet meer of onvoldoende zelfstandig kunnen.
Ik begrijp heel goed dat je sommige zaken voor jezelf wil houden, ik respecteer je privacy ook.
Van de instellingen waarover ik het had heb ik ook niet de naam genoemd, alleen de soort van.
Ik vind dat ik als Transgender niemand kan opleggen mij te accepteren zoals ik ben, zou ook averechts werken. Door mijn houding, gedrag en doen en laten heb ik nog nooit ergens problemen gehad maar ik heb dan ook nooit te maken gehad met een situatie waarin ik in een uitzonderingpositie werd gedwongen door een meerdere.
ik zou deze manier van leidinggeven, als eenling de toon zetten voor iedereen, niet kunnen accepteren. Niettegenstaande, ik houd zelf wel al rekening met mensen waarvoor mijn verschijning gevoelsmatig moeilijk ligt of op levensbeschouwelijke/religieuze manier tegen het hoofd stoot. Dwingen mag/kan je niemand maar ook mij niet.
Ik wens je succes bij het zoeken naar oplossingen voor het probleem en met je werk dat zeer te waarderen valt.
hier de upate: iedereen reageerde hartstikke positief, zelfs iemand waarvan ik het NO WAY had verwacht. Super reactie van een mannelijke collega; die schudde me de hand en zei welcome to the club
Iedereen staat achter me en wil me steunen in het proces. Echt top! Ik ben bijna verbaasd over hoe makkelijk dat ging, en weet je; ik hoef niet meer die dubbelrol te leven. Wat een verademing!!
Ik heb me dus afgelopen week dus ook bij de nieuwe stagiaire voorgesteld als Paul. Ze reageerde er verder niet op, maar voor mij was dat een overwinning!
