Pappa of mamma

[Nobel_Baai_Zwaan]

tja alj jonge kinderen hebt, (enkele maanden tot 2 jaar, en je gaat in transitie.... blijf je dan pappa / mamma of word je dan mamma / pappa?

na wat opzoek werk blijkt dat pappa en zijn verbasteringen wereldwijd al eeuwen oud is, (zelfs voor de grieken en romeinen waar de meeste worden vandaan komen).
Pappa betekent verwekker van het kind.
Mamma betekent, drager van het kind.

dus zelfs na de transitie blijf je gewoon pappa of mamma.... maar dat is zo raar voor het kind niet?
zou je niet beter gewoon 2 pappa's of 2 mamma's kunnen hebben?

[Machtig_Libel_Spreeuw]

Die van mij zijn al groot, maar ik zal altijd hun vader blijven en nooit hun moeder worden

[Lila_Woud_Reiger]

Mijn zoon is net 11. Hij volhardt in het pappa zeggen. Ik vind het prima. Ik vind het ook fijn om zijn pappa te zijn.
Hij spreekt me ook in de hij vorm aan. Dat vind ik wel eens lastig maar ik laat het even zo.

[Grijs_Strand_Ven]

Mijn dochter is 27 jaar en kunnen nu heel goed met elkaar praten. Ze was eerst een beetje bang omdat ze nooit echt een vader aan me had gehad en toen ze zei ze: heb ik eindelijk een vader raak ik hem weer kwijt. Maar ik heb gezegd ik blijf altijd je vader en je raakt me niet kwijt.

[Trots_Kikker_Rots]

Mijn zoon is net 11. Hij volhardt in het pappa zeggen. Ik vind het prima. Ik vind het ook fijn om zijn pappa te zijn.
Hij spreekt me ook in de hij vorm aan. Dat vind ik wel eens lastig maar ik laat het even zo.

Is het misschien niet een beter idee dat hij jouw met je meisjes naam aanspreekt,dat je biologisch zijn vader blijft is logisch.Maar stel dat je in de supermarkt bent en hij zegt papa tegen een vrouw is dat niet raar voor de beeldvorming.Niet alleen voor de andere mensen in de winkel maar ook voor hem zelf,wellicht denkt hij er nu nog niet over na omdat hij 11 is.Er komt een tijd dat papa niet meer gepast is of dat het heel gênant begint te worden om een vrouw met papa aan te spreken.

Op het moment dat jij bent begonnen met je rol wisseling neem je eigenlijk ook afscheid van je oude rol,je vader figuur.In plaats daar van neem je (daar ga ik vanuit) de rol aan van een moeder,of je nou je kind hebt gebaard hebt of niet dat doet er niet veel toe maar voor de beeldvorming en de duidelijkheid naar je kind toe is het zo wel veel overzichtelijker.

Hij gaat dadelijk naar het voortgezet onderwijs en hoe wil je dan het plaatje papa invullen en zeker bij een intake gesprek of met formulieren invullen.Of nog sterker het contact met school als een mentor op zoek is naar de ouders van je zoon en ze treffen jou ben je dan ook zijn vader in een vrouwenrol,begrijp je wat ik bedoel Sandra.

Van mij mag iedereen zelf weten hoe ze hun rol in vullen maar ik ben bang voor schreef groei in de onderlinge verhoudingen en het kan soms heel verwarrend werken voor een kind in contact met anderen.Zeker als hij dadelijk nieuwe vrienden mee neemt naar huis en hij stelt zijn vrienden voor bij zijn vader die er uit ziet als vrouw.Ik weet wel dat wij (transgenders) niet leven in de wereld van gevestigde rol verdeling maar voor heel veel anderen is dat wel het geval.

[Geel_Eiland_Bunzing]

Mijn zoon (23) noemt mij gewoon bij mijn voornaam, of als het zo uitkomt mamapapa.

[Kwiek_Struik_Polder]

ik heb nog geen idee hoe of wat heb het er met de kinderen (nou kinderen 18 en 20) nog niet over gehad.
Ik zie wel hoe zich dat ontwikkeld

[Lila_Woud_Reiger]

Mijn zoon is net 11. Hij volhardt in het pappa zeggen. Ik vind het prima. Ik vind het ook fijn om zijn pappa te zijn.
Hij spreekt me ook in de hij vorm aan. Dat vind ik wel eens lastig maar ik laat het even zo.

Is het misschien niet een beter idee dat hij jouw met je meisjes naam aanspreekt,dat je biologisch zijn vader blijft is logisch.Maar stel dat je in de supermarkt bent en hij zegt papa tegen een vrouw is dat niet raar voor de beeldvorming.Niet alleen voor de andere mensen in de winkel maar ook voor hem zelf,wellicht denkt hij er nu nog niet over na omdat hij 11 is.Er komt een tijd dat papa niet meer gepast is of dat het heel gênant begint te worden om een vrouw met papa aan te spreken.

Op het moment dat jij bent begonnen met je rol wisseling neem je eigenlijk ook afscheid van je oude rol,je vader figuur.In plaats daar van neem je (daar ga ik vanuit) de rol aan van een moeder,of je nou je kind hebt gebaard hebt of niet dat doet er niet veel toe maar voor de beeldvorming en de duidelijkheid naar je kind toe is het zo wel veel overzichtelijker.

Hij gaat dadelijk naar het voortgezet onderwijs en hoe wil je dan het plaatje papa invullen en zeker bij een intake gesprek of met formulieren invullen.Of nog sterker het contact met school als een mentor op zoek is naar de ouders van je zoon en ze treffen jou ben je dan ook zijn vader in een vrouwenrol,begrijp je wat ik bedoel Sandra.

Van mij mag iedereen zelf weten hoe ze hun rol in vullen maar ik ben bang voor schreef groei in de onderlinge verhoudingen en het kan soms heel verwarrend werken voor een kind in contact met anderen.Zeker als hij dadelijk nieuwe vrienden mee neemt naar huis en hij stelt zijn vrienden voor bij zijn vader die er uit ziet als vrouw.Ik weet wel dat wij (transgenders) niet leven in de wereld van gevestigde rol verdeling maar voor heel veel anderen is dat wel het geval.

Mijn vrouwennaam hebben we geprobeerd maar dat werkte niet. "Dan is het net of je mijn stiefmoeder bent", zei hij. Thuis ben ik pappa, en buiten mappa. En soms weer pappa want dan vergeet hij het weer. Laatst kwam er een nieuw vriendje spelen en werd ik geintroduceerd aLs pappa. Maar ja, wat kan hij anders? Bleek dat hij veel voorwerk had moeten doen door van tevoren uit te leggen hoe het bij ons thuis gaat.
Ook merk ik dat ik het oplossen van kwesties op een mannenmanier (humor, duidelijkheid, fysiek) goed kan en dat dat ook goed werkt. Het gaat ook wel,wat ten koste van mijn vrouw voelen, merk ik.
Ik ben er nog niet helemaal uit. Wat is goed voor mij? Wat is goed voor hem?