Boodschappen gedaan

[Venka]

Klppt daddy, s little girl maar dat mag geen reden zijn om een verandering tegen te houden.

[Ilse]

Ik hoop dat de band tussen jou en je moeder echt hecht is en dat zal blijven. Je zou misschien alles eerst met haar bespreken voordat je het - eventueel samen- met je vader bespreekt... ???

Liefs Daniéla

hoi daan,

heel goed dat je er over hebt gesproken en toch ook wel goed dat ze met je meegaan naar de voorlichtingsavond, toch weer een stapje.

de laatste zin van daniéla kon voor jou wel eens heel belangrijk zijn, maar dat kan jij zelf beter aanvoelen dan wij?

groetjes mieke

[Mjaymckay]

Wat goed om te lezen hoe jij ermee omgaat en fijn dat jouw ouders meegaan naar de voorlichtingsavond.
Ik herken jouw verhaal over dat je dingen zou hebben kapot gemaakt e.d.
Mijn vader vertelde mij uiteindelijk; "als jij hiermee doorgaat zien wij elkaar nog twee keer. 1 keer tijdens een afscheidsdiner en de 2e keer als je mij naar mijn graf brengt".

Mijn antwoord hierop was; "pap, ik begrijp jouw keus, maar begrijp ook dat ik doorga met mijn leven."

We hebben elkaar ruim twee jaar niet gezien en de eerste keer pas nadat ik al met de hormonen was begonnen.
Wij zijn nu de beste maatjes!

Geef je vader tijd, en ik denk dat je dit prima doet als ik jouw verhaal zo lees.
Praten wanneer hij je een vraag stelt, en verder gewoon jezelf blijven. Blijf elkaar vooral met respect behandelen.

*hug*

[EdwinJulian]

we zijn ondertussen weer een tijdje verder en er is weer veel gebeurd. Ik ben met mn meisje op vakantie geweest en heb toen bewust mn binder thuis gelaten. Daar had ik na een paar dagen al spijt van, want wat miste ik dat ding! Voelde me helemaal het mannetje, maar had wel een paar fijne borsten onder mn overhemd... Maar goed, fijne vakantie gehad, veel gezwommen en gefietst en heerlijk genoten. Ook veel gepraat en over ee eventuele time-out gehad, maar die was een week daarna ook weer van de baan, omdat we gewoon niet zonder elkaar willen, hoe moeilijk we het elkaar ook maken.
Kort daarna had ik een afspraak bij transvisie zorg voor een aanmeldingsgesprek/intake. Na wat 5en en 6en besloot mn meisje toch mee te gaan en heeft er zelfs nog even bij gezeten. Gesprek is me erg goed bevallen. Geen vragen waarom, maar vragen over mij en mij willen leren kennen. Blij dat er hulp en begeleiding in zicht is bij deze toch wel redelijk eenzame, persoonlijke en vooral moeilijke zoektocht.
In eerste instantie wilden mijn ouders niet weten hoe het gesprek gegaan was. Dit omdat mijn vader er veel moeite mee heeft en ze het niet kunnen begrijpen. Eind van de middag kreeg ik geheel onverwacht toch een berichtje met de vraag hoe het gesprek gegaan was. Ze schreven ook er niet enthousiast over te zijn, maar hun best te doen om me te begrijpen waar ik allang blij mee ben!
Tegenwoordig ben ik zoveel mogelijk mezelf en hijs ik me voor mn meisje en soms voor werk nog wel eens in een bh, maar het liefst zo min mogelijk.

Ik word ook steeds vaker gezien op man. Helaas wel steeds door clienten, maar het begin is er :p mn meisje noemt me wel eens gekscherend dr kereltje en zei vorige week dat als ik wat lager zou praten ik best voor een jongen door zou kunnen gaan dat ze een paar uur laten vroeg of we samen moeder zouden worden zie ik maar als een teken dat ze bij me wil blijven.

[FAtham]

Denk dat je ouders gewoon ff tijd voor zichzelf nodig hebben, klinkt niet alsof ze het compleet afkeuren maar gewoon even alles op een rij moet zetten. Soms zijn we zo caught up met onszelf dat we in alle blijdschap van het eindelijk weten we de omgeving een beetje uit het oog verliezen. Ook hun gaan door een soort transitie.

Mijn eigen ouders waren een drama, mijn vader moest het wetenschappelijk benaderen en is na het boek van Prof. Swaab helemaal over. Ok jongen je bent hier mee geboren en eerlijk is eerlijk je bent toch altijd meer een zoon voor me geweest dan dochter. Ik deed alles met mijn pa; zelfde interesses ook. Mijn moeder vindt het nog steeds erg moeilijk maar die is dan ook erg emotioneel en bezorgd over "wat de anderen zullen zeggen". Echter, nu ze zien dat ik me velen malen beter voel en ook steeds socialer wordt en sterker in eigen schoenen sta merk ik dat ze ook langzaam over gaat.

Geef het tijd en doe zolang wat voor jezelf moet doen. Komt goed!