Wachtlijst VUMC

[LauraB]

Whow, je gaat een boek uitgeven....???

Ik heb zoveel meegemaakt in mijn leven vooral in mijn jeugd. Na vier miskramen ben ik ben ruim drie weken te laat en dood ter wereld gekomen. De artsen en verpleging zijn een paar uur met mij bezig geweest om mij te reanimeren en stabiel te krijgen. Ik heb de eerste 2 en half jaar van mijn leven afwisselend thuis en in het ziekenhuis door gebracht. Door de zware medicatie heb ik tot mijn 19 een gluten, suiker en vetvrij dieet moeten volgen. Vooral de eerste jaren ben ik vaak in het ziekenhuis geweest, ik sliep slecht, voeding was er bijna niet in te houden, ik had steeds last van een te laag bloedsuiker spiegel, uitdroging en was veel te mager, ik had veel last van slijm waardoor ik af en toe stikte. Tot aan mijn 7de ben ik vele malen in het ziekenhuis geweest voor een operatie aan mijn kaakholten, amandelen (zijn drie maal geknipt) en slijmvliezen en spoelingen.

Bij het consultatie bureau wilde ze niet geloven dat ik last van mijn darmen, heupen en ogen had. Op papier stond dat ik helemaal gezond was. Door mijn 'eigenaardige' gedrag en het dossier over mij waarin stond dat ik niet mankeerde heb ik veel last met docenten op school gehad en moest een paar keer van basisschool wisselen. Eerst van regulier onderwijs naar de LOM school. Ik zou een leer en gedrag stoornis hebben en mijn moeder was niet mijn moeder maar een vriendin van mijn vader. Ze was een leugenaar, een fantast en overbezorgd.

Naar de papieren van de VU, het AMC, het lokale ziekenhuis, mijn huisarts en oogarts wilde ze niet kijken. Hun hadden het dossier al via de schoolarts gezien en ik had niets. Ik was een rare jonge, die aandacht wilde trekken, zich als een clown gedroeg en niet wilde of kon leren. Waar mijn moeder en vader mee aankwamen konden ze net zo goed zelf getypt hebben.

Op de lom school kwamen we er achter dat er nog een jongen was met op een letter na dezelfde naam die twee jaar ouder was dan ik en in dezelfde maand geboren was. Ik op 3 september hij op 8 september. Ik heb nooit een eigen dossier gehad. Omdat ik zo vaak in het ziekenhuis ben geweest kwam ik pas veel later dan normaal bij het consultatiebureau. Ze gingen er vanuit dat zo'n oude jongen allang een dossier had en vonden dat van die andere jongen. 3-9-1977 lijkt erg op 8-9-1975 zeker op ouderwets papier getypt op de type machine. Allebij dezelfde achternaam, woonplaats en slechts één voornaam die op één letter na gelijk is.

Toen dat bleek is er een poging gedaan onze dossiers van elkaar te scheiden en werd er geadviseerd dat ik naar speciaal onderwijs voor kinderen met een visuele beperking ging.

Zeker hier heb ik al 10 pagina's voor nodig. En tel ik in deze periode nog niet mee wat ik schrijf over mijn ervaringen thuis, op vakantie, op school, met vriendjes en hobby's.

[LauraB]

Mijn levensverhaal is voor mij duidelijk, en ik kan dat ook duidelijk mondeling uitleggen, op papier is dat een ander verhaal... ...de kans ik groot dat het op een boodschappenlijst gaat lijken met punt 1, punt 2 enz, want dat is min of meer de manier hoe ik mijn leven beschrijf, in het kort onder elkaar in stappen/punten.

Ik doe al sinds ik een beetje goed kon schrijven aan creatief schrijven. Zeker vanaf dat ik een computer had rond mijn 10de heb ik dat enorm veel gedaan en vind het nog steeds leuk. Het kost me nu door mijn slechte oen alleen meer moeite en verlies ik sneller het overzicht over een zin. Schrijven gaat mij gewoon makkelijk af, ook als het over mijzelf gaat en het geen fictie is.

[Anon20180501]

Begrijp ik het goed, had je te maken met een persoonswisseling, Laura?

Wat een verhaal weer.

Veel voorvallen en kwalen staan niet op zichzelf en blijven invloed houden op je lichamelijk en geestelijke gezondheid voor de rest van je leven.
Daarom is het in jouw geval denk ik noodzakelijk dat men tot in detail weet wat je allemaal mankeer(t)de en overkom(t)en is.

Liefs Daniéla

[Freetouch]

Hoi Laura,

mensen maken fouten, maar de ergste fout is als ze je niet geloven!
Niet geloofd worden is zoiets ergs! daaraan ga je geestelijk kapot.! Ik heb dan nooit met een persoonswisseling te maken gehad, maar weet door een ander voorval hoe erg het is als je gelijk hebt, mensen niet naar de stukken willen kijken, en zelf voldaan zijn van hun gelijk, en jou niet willen geloven of in de bewijzen willen kijken!

Ja daar kun je een boek over schrijven!

X

[intrans]

Zit nu op 27 kantjes, daar moet eigenlijk een voorblad en de inhoudsopgaave van 1 kantje af.

Ken jij de term, overdrijven is ook een vak,daar ga jij zo wel in uitblinken.Het is toch geen werkstuk wat je moet maken voor school.Jeetje ik heb gewoon een aantal A4tjes volgekalkt en vond het wel prima.Alwin gaat het met jouw door nemen en ook hij schrijft weer het een en ander op wat jij hebt geschreven.

Als zij dat nou leuk vind om te doen, wat maakt dat dan uit, niet zo gemeen doen zeg.

[Eva]

Regel 1 geldt voor iedereen

[intrans]

Regel 1 geldt voor iedereen

Sorry, het kwam wat bot over, heb het aangepast.

[LauraB]

Begrijp ik het goed, had je te maken met een persoonswisseling, Laura?

Ja, hij en ik waren op papier van het consultatiebureau en de schoolarts dezelfde persoon.

Zonder het te weten, pas dat ik op dezelfde school kwam, ik kreeg het advies naar die school te gaan. Stond waarschijnlijk ook in ons dossier dat ik daar naar toe moest/ging/al zat.

Veel voorvallen en kwalen staan niet op zichzelf en blijven invloed houden op je lichamelijk en geestelijke gezondheid voor de rest van je leven.
Daarom is het in jouw geval denk ik noodzakelijk dat men tot in detail weet wat je allemaal mankeer(t)de en overkom(t)en is.

Zelf heb ik er niet zo veel last van gehad als mijn ouders, vooral mijn moeder.

Op een aantal min of meer praktische dingen na, als niet op het bord kunnen kijken omdat ik achter in de klas gezet werd. Minder rekenles hebben gehad omdat ik daar goed in was maar zo slecht in taal was, waardoor ik heel veel moeite heb met rekenen. Dat ik geen bril in de klas op mocht hebben omdat ik die niet nodig had en dus vaak struikelde of me verstapte, de lijntjes in mijn schrift niet kon volgen en daarvoor strafwerk kreeg. Ik moest met rechts schrijven terwijl ik links ben. Ik ben herhaaldelijk naar een logopedist verwezen door de schoolarts omdat ik zou stotteren. Maar omdat ze mij op school nooit hoorde stoteren zou dat komen door spanningen thuis. En er is een aantal keren tegen mij gezegd dat die mevrouw mijn moeder niet is maar mijn oma moet zijn of een vriendin of tante is.

Nee dat ik zelf echt problemen in mijn jeugd had, was door hoe ik mij voelde en de buitenwereld daarmee niet in vertrouwen kon nemen, dat ik later op de basisschool gepest werd door de jongen en op een gegeven moment uitgesloten door de meisjes. En mijn ouders die het beste met mij voorhadden, maar het beste niet was wat ik wilde. Daar heb ik regelmatig liever dood om willen zijn.

[Anon20180501]

Er zijn mensen die om minder...

Het is om te huilen zo triest is jouw story.

Opvallend maar niet uitzonderlijk is dat je er nu op het oog vrij nuchter over praat. Dat is niet helemaal het geval natuurlijk want wat ik eerder al zei, het kan niet zo zijn dat je nu niet meer de sporen meedraagt van wat jou in het verleden allemaal overkomen is.
Je zegt dat vooral je moeder er veel last van heeft... Dat je haar op deze manier min of meer verontschuldigd is zeer genereus van je maar belangrijker, ergens in jou moet een kindje zitten dat nog steeds op liefde, aandacht en hulp zit te wachten.
Ik ben geen psych maar uit ervaring weet ik dat je je groter kan voordoen dan je werkelijk bent. Toen ze in mijn verleden gingen roeren stootten ze op lang geleden weggestopte emoties die ik nooit verwerkt had. Heftig allemaal maar ook blij dat het gebeurd is. Ook door dit ben ik veel opener geworden en kan ik beter omgaan met mijn emoties en gevoelens.

Je bent een sterke vrouw zei ik en daar blijf ik bij maar durf je ook kwetsbaar op te stellen om te groeien als mens.

Liefs Daniéla

[LauraB]

Ik weet dat ik nuchter kan overkomen en dat ik me vaak sterker voordoe dan ik ben. Ik ben dit mijn hele leven zo gewend. Is denk ik ook wel een gevolg van nooit je zelf kunnen laten tonen maar bijna 30 jaar lang met een masker voor te lopen, die je af en toe een beetje laat zakken.

Dat ik mijn levensverhaal schrijf is niet makkelijk, ik vind het super moeilijk. Niet het schrijven op zich maar alle herinneringen die boven komen. Vandaag heb ik ook weer een aantal uren achter de computer gezet afwisselend met tranen in mijn ogen, en brok in mijn keel en vlinders in mijn buik.

Vandaag heb ik het stuk over het pesten op de LOM school bijgeschaafd. De school waar bleek dat ik in 1 dossier zat met die andere jongen. Ik heb in gevoegd dat ik een keer met mijn tanden door mijn tong bloedend naar huis ben gebracht. Die pauze werd ik door twee jongens in de bosjes vast gehouden terwijl een derde mij in mijn buik sloeg en mij uitschold voor mietje en homo. Dat ze me los loeten smakte ik voorover. Tot de dag van vandaag denkt mijn moeder dat ik op school gevallen ben omdat ik het niet zag.

Dat ik het nu opschrijf hier heb ik weer tranen in mijn ogen.

Vlak erna heb ik het stuk dat ik nu naar de slechtziendeschool mocht, op spelling gecontroleerd. Ik schrijf hier ook over de taxi bus. En de goede vriendin en vriend die ik daar vond. Ik was 12, die jongen is de eerste jongen waarmee ik gezoend heb, terwijl ik oogschaduw en lippenstift op had nog wel. Vlak er voor hadden dat vriendinnetje en ik elkaar opgemaakt achter in de bus, achter de laatste bank liggend in het bagage deel. Een super herinnering die ik heb aan die tijd. Al mocht hij niet aan mij zitten ik alleen aan hem omdat ik dat echt heel vervelend vond.

Ook heb ik het stuk geschreven over mijn eerste jaar op de LTS. Hoe ik meteen iemand vermoedelijk een gebroken schouder heb geslagen en twee pesten koppen na een waarschuwing aangepakt heb. Dat ik daardoor een soort van onschendbare status heb verworven. Dat er wat later in het jaar een jongen, die ik super knap vond, in de klas bij kwam. Dat ik hem onder mijn 'bescherming' nam en we erg close werden. Hoe hij, midden in de geschiedenis les, opeens zijn arm om mijn middel sloeg en later ook verder ging. Dat toen ik aan hem vroeg of hij mij leuk vond hij zei dat hij geen homo was. En als een jongen aan hem zou komen hij hem in elkaar zou slaan. Tegelijk zat hij aan mij, en zorgde hij er voor dat ik ook aan hem zat, heel onschuldig nog hoor. Een keer in de auto, vertelde hij tegen mijn moeder dat sommige jongens liever met meisjes spelen en van roze houden. Hij keek toen naar mij en raakte mijn been aan. Ik schrok me dood, Ik had hem niet verteld wat ik mij voelde. Ik realiseerde me dat elke keer als wij aan elkaar zaten hij mij overal behalve 1 plek aanraakte, maar er wel een paar keer voor zorgde dat het andersom wel gebeurde. Naar het einde van het jaar is hij overgeplaats naar een andere klas, tja en zwaar katholieke school. Ik weet dat daarna een vriendinnetje had en hij nog veel later getrouwd is met een vrouw.

Je wilt niet weten hoeveel dat omhoog brengt om daar over te schrijven en alles helemaal opnieuw te beleven. Niet dat ik hem vergeten was in tegen deel. Later ook bij mijn vriend in bed moest ik altijd aan hem denken. Dat ging vanzelf maar de herinneringen aan hem had ik ook nodig om überhaupt met mijn vriend iets te kunnen presteren. Iets waar ik mij altijd heel schuldig over gevoeld heb.


En ja misschien geef ik mijn moeder te veel om te zeggen dat vooral zei er last van heeft gehad. Maar ik zat echt vele malen meer met mezelf in de knoop dan met die verwisseling, die na mijn 10de niet meer plaats vond. Ik heb niet met de papieren telkens op school gestaan en de gesprekken gevoerd. Dat hebben mijn ouders en familie moeten door maken.