Lag niet aan jou, Melany. Lag aan mij. Ik moet me gewoon niet laten opnaaien. En al helemaal niet wanneer ik het eigenlijk hartstikke druk heb. Soms is Eva een trut, geloof me.
Ik ben een bitch, gaat goed samen
Dat terzijde, slecht geslapen vannacht en dit wordt een HELE LANGE DAG op school, en vannacht wordt het waarschijnlijk ook vrij slapeloos omdat ik morgen mijn 2de gesprek heb.
Al is het extra spannend omdat ik mijn levensverhaal inlever waar veel dingen tussen staan die ik gênant vind en die ik alleen weet.
Dus mijn 2de gesprek achter de rug, levensverhaal ingeleverd en over de vrouw in mij gepraat, blijkt toch echt heel moeilijk te zijn omdat de gevoelens die ik toen had kan im haast niet herbeleven, waardoor ik niet kan verwoorden hoe ik mij toen voelde en waarom.
Volgende maand de 3de gesprek, ik zit al de dagen af te tellen want ik begin pas blij te worden als ik groen licht krijg, daarna stap voor stap gelukkiger worden in het leven.
Om dit allemaal zo te lezen roept mij herinneringen op. Helaas niet echt positief.
Altijd valse hopen en met een bedroefd gezicht. Het was een moeilijk periode.
Mijn wachtlijst was ook 1 jaar bijna. Maar op een gegeven moment kon ik er niet meer tegen.
Ik belde de VU op en ik begon uit te leggen hoe bang ik was, veel tranen. Ik wou zo graag dat hun mij niet vergaten en me snel innamen.
Mevrouw achter de telefoon stelde me gerust en ze was echter zo rustgevend en vriendelijk dat ik heel vrolijk van werd!
Niet gauw later (2 dagen later!) Kreeg ik telefoontje voor mijn eerste snelle afspraak.
Ik denk dat je gewoon af en toe moet pushen. Maar ik was op mijn limiet. Had al 3 jaar geprobeerd aan te melden.
Na 8 jaar wou ik er ECHT IN!
Het liefste wil ik ook liefst vandaag dan morgen met de HRT beginnen.
Maar ik heb de geduld en als het nodig is ga ik wel pushen, maar nu is dat nog niet nodig.
Edel_Dolfijn_Bunzing schreef:Al is het extra spannend omdat ik mijn levensverhaal inlever waar veel dingen tussen staan die ik gênant vind en die ik alleen weet.
In mijn levensverhaal staan ook veel dingen die niemand weet. Ondanks dat ik er ondertussen veel aan mensen, hier en op mijn blog over verteld heb. Er staan ook een paar dingen in die ik nooit met iemand zal delen, omdat ik vrijwel zeker weet dat mensen dit niet zullen begrijpen en veel zal veranderen hoe men mij ziet.
Ik moet ook maar vast eens gaan beginnen. 17-1 staat mijn intakegesprek met Alwin gepland. Ik zie wel hoe het met vergoedingen en zo gaat. Ik ben ook nog steeds riant aanvullend verzekerd, misschien dat dat nog wat uitmaakt.
En dat allemaal om een aantal maanden wachtlijst bij het VUmc terug te winnen. Maar oh wat tellen ze zwaar, die maanden.
Dat komt me wel bekend voor ja. Ik vond de tijd die er tussen de afspraken zat ook veel te lang. Gelukkig dat de diagnostische fase niet te lang geduurd heeft.
