Vanavond is het zover. Dan ga ik thuis aan mijn vrouw vertellen hoe het zit met mij. Om te voorkomen dat ik er weer voor terugschrik heb ik haar gemaild (ja, heel slecht) dat ik vanavond met haar wil praten over iets dat me heel erg bezig houdt. Dat er iets is weet ze al wel, want ik ben de laatste tijd niet echt mezelf (of juist wel!
). De zenuwen gieren al de hele dag door mijn lijf, en ik heb er vannacht niet van geslapen. Het is zo spannend! Na al die jaren ga ik mijn grootste geheim - waar ik nu eigenlijk pas zeker van ben - ga vertellen. Misschien verbaast het haar niet eens dat ik transgeder (of zelfs transseksueel?) ben omdat ik toch al het vrouwtje was, maar misschien loopt het wel helemaal mis. Dit forum heeft me enorm geholpen om die stap te zetten, en ik ben jullie daar allemaal erg dankbaar voor.
Ik ben vast niet de eerste die deze stap zet. Wat is jullie ervaring? Wat is handig om te zeggen, en wat juist niet?
Liefs, Jolanda
