Wachtlijst VUMC

[Silvia]

ik ben ook alvast begonnen met mijn levendsverhaal
is wel pittig om te denken wat in het Vere verleden allemaal is afgespeeld.
heb tot nu toe bijna 3 pagina's
en begin op me 4de jaar

ik zou rekening mee houden dat ik geen boek ga maken

[Eva]

Voor het schrijven heb ik wel een tip: maak het niet langer dan 10 pagina's want anders lezen ze het niet helemaal.

Daar sluit ik me helemaal bij aan!

Ken je de uitdrukking "Kill your darlings"? Juist die tekstdelen waar je helemaal op los bent gegaan moeten er vaak uit om de volledige tekst leesbaar te houden. Het inkorten van een tekst kost vaak meer tijd dan het schrijven.

Even voor de grap; ik heb wel eens een (gestolen) tekst onder een bericht geplaatst:
"Het spijt me dat dit bericht zo lang is geworden, maar ik had onvoldoende tijd om het kort te houden".

[Danielle]

Welke schrijver was dat ook weer, Oscar Wilde?

[Miazara]

Bij mij was het 3 a 4 pagina's (geen idee op welke font grootte het werd uitgeprint). Het hoeft niet lang te zijn. Als je een boekwerk wilt maken prima. Hou er dan rekening mee dat ze alleen bepaalde gedeeltes lezen. namelijke de gedeeltes die het meeste te maken hebben met genderdysphorie en/of de gedeeltes die opvallen waar mogelijk dingen niet kloppen (zoals 11 missende jaren)

[Veronica]

Bij mij was het 3 a 4 pagina's (geen idee op welke font grootte het werd uitgeprint). Het hoeft niet lang te zijn. Als je een boekwerk wilt maken prima. Hou er dan rekening mee dat ze alleen bepaalde gedeeltes lezen. namelijke de gedeeltes die het meeste te maken hebben met genderdysphorie en/of de gedeeltes die opvallen waar mogelijk dingen niet kloppen (zoals 11 missende jaren)

Bij mij werd er juist bij het laatste gesprek gevraagd waarom de hele levensverhaal over mijn genderdysforie gaat, en niet zozeer over de rest van mij leven, nou dan zou dat een boekenwerk zijn met 18 verhuizingen binnen 14 jaar...

Plus dat het absoluut niet relevant is wat dat betreft, ik heb uitsluitend de dingen in het levensverhaal vermeld die met mijn genderdysforie te maken hebben of zouden kunnen hebben, dat ik vroeger vaak doodleuk naar verschillende steden rondom Haarlem als 12 jarige fietste heeft ook niks mee te maken.

Maar ik lees hier heel vaak wat mensen schrijven en kan maar 1 conclusie trekken, het verschilt per persoon met wie je gesprekken hebt zo te zien.

[diederique]

Ik vraag me af of een strakke inperking van het aantal bladzijde juist is. Het is maar net wat je te vertellen hebt. Het is natuurlijk goed mogelijk dat iemand van rond de twintig net zo'n verhaal heeft te vertellen als een bijna zestiger; maar het kan even goed anders om zijn.

[Xandra]

Heb nu in 6 maanden tijd het groene licht gekregen, ben door twee psychiaters en twee psychologen en een sexuologe gezien. Alle afspraken (in totaal 14) werden in goed overleg gepland en ik ben nimmer voor niets naar de genderpoli gereden. De snelheid voor het doorlopen van deze diagnostische fase is aan mij uitgelegd. Juist het feit dat ik een uitgebreide voorgeschiedenis heb geschreven, 12 A-A4'tjes, droeg er volgens verschillende deskundigen aan bij dat de afspraken zo voorspoedig verliepen. Het is voor het genderteam belangrijk een onderscheid te maken tussen "early" en "late" onset genderdysforie. Indien er sprake is van een early onset GIS is de kans op spijtoptanten veel geringer en het risicoloos ondergaan van de RLE veel waarschijnlijker. Dit is mij verteld door een psychologe van het genderteam. Het is dus wel degelijk van belang om die zaken die zich op jonge leeftijd al manifesteerden te benoemen. Maak er geen opstel van en geef puntsgewijs aandacht aan die zaken waarvan je kunt vermoeden dat ze voor het genderteam van belang zijn. Ook het feit dat ik mijn behandelaren vooraf heb geïnformeerd en het VU bij het eerste bezoek al heb gemachtigd om alle gegevens, voor zover van belang, op te mogen vragen heeft de doorlooptijd aanzienlijk verkort.
Wat ons betreft niets dan lof voor het genderteam, ook al hoor ik weleens anders. Het klinkt misschien allemaal wat betweterig maar doe er wel of niet je voordeel mee.

[Veronica]

Nou bij mij begon het voor mijn 11de naar daar kan ik mij haast niks meer van herinneren, vandaar dat mijn levensverhaal op mijn 11de begint.
Hopelijk vinden zij dat geen probleem, er zijn mensen die nog later dan ik het gevoel kregen "anders" te zijn.

[Eva]

De onderlinge verschillen zijn toch wel erg groot. Mijn verhaal besloeg zo'n 20 pagina's. Eigenlijk minder, want ik houd in een geval als dit 1/3 van de papierbreedte vrij voor notities. Mijn verhaal is met geen woord besproken. Uiteindelijk heb ik drie gesprekken gehad in de diagnostiek en eigenlijk klopt zelfs dat niet, want het tweede gesprek werd voornamelijk met Elisabeth gevoerd. Die vergiste zich geen seconde en was 100 procent consequent in mijn naam, ze, zij en haar. Misschien gaf dat wel voor een belangrijk deel de doorslag.
Ook mijn (mondelinge) psychologische test leidde niet tot op- of aanmerkingen. De enige opvallende vraag die me minstens drie keer op indringende toon is gesteld was: "Waarom in vredesnaam zo lang gewacht...!?"

Achteraf vind ik die vraag wel heel relevant maar ik heb er nog steeds geen goed antwoord op. Ik leef nu ruim drie jaren zoals bij mij past en hoop voor het einde van het jaar via een omweg een chirurgische ingreep te ondergaan die de cyproteronacetaat overbodig maakt. Is beter voor mijn lever.
De hormonen doen goed werk, zeggen anderen (die me niet elke week zien) en ik denk dat de lichamelijke veranderingen dichtbij onomkeerbaar zijn. Wel een verdraaid fijn gevoel!

[Veronica]

Mijn moeder noemt mij nog een hij, dat is geen probleem ze moet er aan wennen maar ze wordt wel boos op mij als ik netjes aangeeft dat ik een zij genoemd wil worden, laatste tijd doe ik dat niet eens, alleen omdat ze op mij boos wordt.

Vraag me af hoe het uitpakt volgende maand bij het gesprek, hopelijk laat ze mij niet op het laatste moment in de steek want dat flikt ze ook wel eens.

En hopelijk als ze dat wel komt gaat ze wel over mij genderdysforie enz hebben, want het is niet de bedoeling dat ze over haar ergenissen gaat praten die niks te maken hebben met mij, daar staat ze ook bekend om.