Transseparatisme: Wil de echte transseksueel opstaan?

[Anon20210626]

bravo irene, ook recht uit mijn hart

Het vereist ook moed om te erkennen dat je twijfels hebt en ook de verwarring. Ik denk dat het ook voor de meesten geldt. Het leven is geen keuze uit maar twee mogelijkheden . Uiteraard zijn er nu mensen die zeggen "ja maar dat geldt niet voor mij" , nou ik kan dan alleen maar zeggen wees blij dat je doel je zo recht voor ogen staat . en dat daarom je leven zo ongecompliceerd is , maar is dat wel zo??????????

Velen , ook hier, hebben maar één doel voor ogen , die SRS, maar is het leven daarna ineens veel eenvoudiger? verdwijnen alle problemen dan als sneeuw voor de zon ? of is er toch meer ? Ik zou het graag weten , van te voren .........maar als ik diep in mijn hartje kijk weet ik het antwoord al ........
Neen , want de puzzles worden vervangen door andere.......

Renée

[Raisa]

@Raisa, mag ik eraan toevoegen dat "bij een duidelijk afgebakende groep willen horen" puur menselijke gedrag is?
De 'groep' waar we bij horen bevestigd wat en wie we zijn, ik zie dat overal in de samenleving...

Dat staat wat mij betreft buiten kijf. Wat ik mij vooral afvraag is waar de behoefte vandaan komt om mensen die buiten de eng afgebakende groep vallen niet voor vol aan te zien. Nu is dat iets wat in de hele wereld gebeurt met alle groepen, maar hier lijkt het erop dat een groep mensen die door de samenleving niet altijd gevalideerd wordt (Bijvoorbeeld met de uitspraak 'je zult altijd een man/vrouw blijven want dat staat in je DNA') op hun beurt hetzelfde doet bij andere mensen. Je zou verwachten dat we als mens beter zouden moeten weten.

Er is een groot verschil met een persoon die zich occasioneel vrouw voelt en iemand die elke nanoseconde van de dag zich vrouw voelt. Er is een groot verschil tussen iemand die haar penis absoluut kwijt wilt en iemand die er een keertje over zal nadenken.

Ik denk dat enige nuance hier wel op zijn plaats is, want zoals ik het hier lees impliceer je dat een persoon die niet alles wilt opofferen voor een SRS zich niet 100% vrouw voelt. Als je het mij vraagt omslaat genderdysforie niet alleen de genitalien maar is het veel breder. Sterker nog: genitalien zijn niet alles bepalend. Er zijn veel transseksuelen die veel meer genderdysforie ervaren door hun secundaire geslachtskenmerken die altijd zichtbaar en hoorbaar zijn, dan voor hun primaire geslachtskenmerken die zijzelf zelden zien. Is het in zo'n situatie vreemd dat die persoon een hogere prioriteit geeft aan het corrigeren van die kenmerken dan aan een SRS? Hebben wij het recht om over zo'n persoon te zeggen hoe hij of zij zich voelt qua geslacht?
Een tweede punt is dat een SRS medische risico's met zich meeneemt die niet altijd te onderschatten zijn. Is in het geval van een MtF een persoon die deze afweegt minder vrouw? Er zijn immers ook geboren vrouwen die zonder vagina ter wereld zijn gekomen die besluiten om geen vaginoplastiek te ondergaan. Zijn zij minder vrouw?

De meeste transvrouwen hebben in se geen probleem met het binair gendersysteem. Ik ook niet. Als ik als meisje geboren zou zijn, dan draaide ik vlotjes mee met deze maatschappij. Alleen ben ik bij de geboorte in de verkeerde categorie gezet. Travestieten, transgenderisten en andere deeltijdse vrouwen hebben meer problemen met het binaire gendersysteem omdat zij zich bij beiden een stukje voelen. Een transvrouw of transseksuele vrouw voelt zich op en top vrouw en heeft dus geen problemen met de opsplitsing man-vrouw wanneer ze eenmaal in haar gewenste genderrol kan leven.

Je spreekt hier over het binaire gendersysteem man/vrouw en over genderrollen alsof het onlosmakelijk aan elkaar verbonden is. Ik betwist dit omdat ik niet geloof dat je geslacht perse bepaalt wat je leuk vind of waar je goed in bent. Een vrouw kan evengoed een ingenieur of piloot zijn en zich op en top vrouw voelen als een man die zuster of kinderoppas is dat kan (om maar een aantal traditioneel geslachtsgescheiden beroepen te noemen).

[Anon20180730]

een post-op (MtF) maakt haar geen spat meer of minder vrouw (en man) dan mij. Er is hopelijk meer rust in haar hoofd ontstaan.. Uiteindelijk gaat het daar toch allemaal om Ik vecht niet meer tegen de gedachte dat "ik pas vrouw ben na een srs" en ik laat me door post-op's in die zin ook niet langer een vagina "door mijn strot duwen". Dat is oneerbiedig gezegd, maar dat moeten zij mij ook maar met rust laten. Ik bepaal gelukkig zelf hoe ik met mijn vrouwelijkheid omga en mezelf naar buiten toe presenteer. Wat anderen daar van maken of in welk hokje ze mij stoppen, is hun probleem. Voorlopig sta ik met een piemel en een groeiende cup B voor de spiegel en dat vind ik al moeilijk genoeg.

[Janneke]

Die operatie helpt maar van jezelf houden gebeurt door andere dingen, vooral de tijd helpt daarbij. Als ik in de spiegel kijk dan zie ik een vrouw en godzijdank ziet iedereen dat zo.

[Danielle]

Sterker nog: genitalien zijn niet alles bepalend. Er zijn veel transseksuelen die veel meer genderdysforie ervaren door hun secundaire geslachtskenmerken die altijd zichtbaar en hoorbaar zijn, dan voor hun primaire geslachtskenmerken die zijzelf zelden zien. Is het in zo'n situatie vreemd dat die persoon een hogere prioriteit geeft aan het corrigeren van die kenmerken dan aan een SRS?

Oh Hai! Ik heb vanaf het begin van mijn transitie al het idee gehad dat de 'sociale transitie' het belangrijkste was. Dat voelt nu nog steeds zo. Mijn baardgroei zit me in het dagelijks leven meer in de weg dan mijn penis. Nu valt het allemaal wel mee, maar nog steeds scheer ik me dagelijks en peins ik er niet over om op een baaldag ongeschoren de deur uit te gaan. Wat dat betreft vind ik de secundaire geslachtskenmerken een veel grotere beperking dan mijn primaire. Mijn penis ziet bijna niemand, behalve wat (para)medici en mede-saunagangers, ik kan 'm prima verbergen onder de meeste kleding. Ik weet dat als ik écht wil dat ik hem onder alle kleding kan doen verdwijnen, maar ik hecht nog een zekere waarde aan comfort en wordt daardoor soms beperkt in mijn kledingopties.

Ik zit momenteel in de afweging om door te gaan met de SRS. Alles is in principe zover dat het kan, enkel nog een paar sessies ontharen en ik zou op de operatietafel kunnen springen. Maar de SRS is voor mij niet koste wat het kost noodzakelijk. Ik wil het graag, erg graag. Ik ben er zeker van dat het mij completer en meer mezelf zal laten voelen. Echter zie ik ook de nadelen. Het is een zware operatie, er zijn risico's, succes wordt niet gegarandeerd. Esthetiek ook niet, en dat begrijp ik goed, ik verwacht geen perfecte designer-vagina. Dat is niet realistisch en heeft een cis-vrouw ook niet. De revalidatie duurt best en zal, ook na een slordige twee maanden ziekteverlof nog even doorwerken in mijn dagelijks werk. Ik moet levenslang dagelijks onderhoud plegen (moet ik met mijn penis ook, maar dagelijks onder de douche even wassen is minder werk dan dilateren).

Als ik er mee doorga dan is dat voor mij en voor mij alleen. Ik zal me er completer door gaan voelen. Dat zou heel goed tot uitdrukking kunnen komen in mijn dagelijks leven en indirect best bij kunnen dragen aan mijn sociale transitie, maar een SRS is er in eerste instantie alleen maar voor mijn persoonlijke transitie. Als ik er mee doorga is het ook geen wondermiddel. Valentijn heeft in haar TED talk een aardig beeld weten te scheppen over hoe het voor haar was. Dat ze de keuze zo weer zou maken, maar dat ze er niet ineens volledig anders door voelde. Of zoals ze zelf omschreef: dat ze de inside joke van gender ineens begreep (die cis-mensen wel lijken te snappen).

Om terug te komen op de openingspost: Ik heb een broertje (of zusje, I'm inclusive like that) dood aan transseparatisme. Ik vind de trannier than thou instelling die sommigen hebben om te kotsten, net zoals Klinefelter als statussymbool zien. Ik houd er niet van als mensen zich om triviale dingen als een srs, opleiding, baan, afkomst, hobby of mening verheven zien boven anderen. Naar mijn mening ben je pas verheven als je boven dat soort dingen staat en mensen accepteert of daar tenminste je best voor doet en openstaat voor hun perspectief en argumenten. Als jij je meer jezelf voelt door een SRS: good for you, maar ga het niet als standaard opleggen aan anderen of anderen erdoor als minderwaardig bestempelen.

[Anon20210626]

hear hear.....

wat ben ik blij ook dit soort berichten te lezen
dank je wel

[Veronica]

Sterker nog: genitalien zijn niet alles bepalend. Er zijn veel transseksuelen die veel meer genderdysforie ervaren door hun secundaire geslachtskenmerken die altijd zichtbaar en hoorbaar zijn, dan voor hun primaire geslachtskenmerken die zijzelf zelden zien. Is het in zo'n situatie vreemd dat die persoon een hogere prioriteit geeft aan het corrigeren van die kenmerken dan aan een SRS?

Oh Hai! Ik heb vanaf het begin van mijn transitie al het idee gehad dat de 'sociale transitie' het belangrijkste was. Dat voelt nu nog steeds zo. Mijn baardgroei zit me in het dagelijks leven meer in de weg dan mijn penis. Nu valt het allemaal wel mee, maar nog steeds scheer ik me dagelijks en peins ik er niet over om op een baaldag ongeschoren de deur uit te gaan. Wat dat betreft vind ik de secundaire geslachtskenmerken een veel grotere beperking dan mijn primaire. Mijn penis ziet bijna niemand, behalve wat (para)medici en mede-saunagangers, ik kan 'm prima verbergen onder de meeste kleding. Ik weet dat als ik écht wil dat ik hem onder alle kleding kan doen verdwijnen, maar ik hecht nog een zekere waarde aan comfort en wordt daardoor soms beperkt in mijn kledingopties.

Ik zit momenteel in de afweging om door te gaan met de SRS. Alles is in principe zover dat het kan, enkel nog een paar sessies ontharen en ik zou op de operatietafel kunnen springen. Maar de SRS is voor mij niet koste wat het kost noodzakelijk. Ik wil het graag, erg graag. Ik ben er zeker van dat het mij completer en meer mezelf zal laten voelen. Echter zie ik ook de nadelen. Het is een zware operatie, er zijn risico's, succes wordt niet gegarandeerd. Esthetiek ook niet, en dat begrijp ik goed, ik verwacht geen perfecte designer-vagina. Dat is niet realistisch en heeft een cis-vrouw ook niet. De revalidatie duurt best en zal, ook na een slordige twee maanden ziekteverlof nog even doorwerken in mijn dagelijks werk. Ik moet levenslang dagelijks onderhoud plegen (moet ik met mijn penis ook, maar dagelijks onder de douche even wassen is minder werk dan dilateren).

Als ik er mee doorga dan is dat voor mij en voor mij alleen. Ik zal me er completer door gaan voelen. Dat zou heel goed tot uitdrukking kunnen komen in mijn dagelijks leven en indirect best bij kunnen dragen aan mijn sociale transitie, maar een SRS is er in eerste instantie alleen maar voor mijn persoonlijke transitie. Als ik er mee doorga is het ook geen wondermiddel. Valentijn heeft in haar TED talk een aardig beeld weten te scheppen over hoe het voor haar was. Dat ze de keuze zo weer zou maken, maar dat ze er niet ineens volledig anders door voelde. Of zoals ze zelf omschreef: dat ze de inside joke van gender ineens begreep (die cis-mensen wel lijken te snappen).

Om terug te komen op de openingspost: Ik heb een broertje (of zusje, I'm inclusive like that) dood aan transseparatisme. Ik vind de trannier than thou instelling die sommigen hebben om te kotsten, net zoals Klinefelter als statussymbool zien. Ik houd er niet van als mensen zich om triviale dingen als een srs, opleiding, baan, afkomst, hobby of mening verheven zien boven anderen. Naar mijn mening ben je pas verheven als je boven dat soort dingen staat en mensen accepteert of daar tenminste je best voor doet en openstaat voor hun perspectief en argumenten. Als jij je meer jezelf voelt door een SRS: good for you, maar ga het niet als standaard opleggen aan anderen of anderen erdoor als minderwaardig bestempelen.

In mijn geval is het liever een mooi koppie dan een mooie kut, sorry voor de verwoording maar als ik als een vrouw "goed" uitzie dan heb ik dat liever dan een mooie vagina, ik zou mij juist vreselijk en niet vrouwelijk voelen als ik een echte mannelijke kop had en een vagina dan een mooi vrouwelijk gezicht en lichaam met een extraatje, dat laatste ziet niemand behalve ik.

En als ik het lees dat er transen zijn die zeggen dat je zonder vagina geen vrouw bent, dan is dat hun probleem, maar ik vraag mij af of ze dan iemand die als bv. The Rock uitziet en een kut heeft of die in hun ogen een vrouw is omdat die "het heeft".

Af en toe word ik pissed of van de samenleving, echt waar.

[Eva]

Oh, ik zou dolgraag eens iemand binnen willen laten. Niet 'achterom', maar gewoon. Ik droom daar van, letterlijk en heel intens. Alleen zijn de mogelijkheden daartoe voor mij beperkt. Beter gezegd vrijwel uitgesloten en dat doet me verdriet. Die neovagina komt er dus niet; althans niet buiten mijn dromen. Ik schijn derhalve een transgenderist te zijn. Sterker nog; een deeltijdvrouw.
Dat laatste ervaar ik als onjuist, onwaar en buitengewoon kwetsend.

[Anon20180501]

Ik ben koud binnen en lees je berichtje Eva.

Ik weet zo gauw niet wat ik moet zeggen lieverd..

Ja, teveel voor nu...

Levensecht voel ik met je mee...

denk ik aan je schatje, Liesbeth.

Als virtueel derde huil en droom ik mee...

steun elkaar.


...

[Eva]