Emotionele veranderingen transvrouwen

[Anon20180501]

Ik heb sinds ik gestart ben met mijn hrt nooit meer geprobeerd mijn emoties en gevoelens onder controle te houden.
Gelukkig heb ik wel geleerd ze te pas en niet te onpas te uiten.

Onderdrukken deed ik net als zovelen hier ook altijd wel en daar werd ik letterlijk gestoord van.
Het verschil met nu is een nuance, nu heet het prettig gestoord te zijn ... i.i.g. ikzelf geniet er van.

x Daniéla

[diederique]

Melany, een rollercoaster van het adembenemendste soort. Gelukkig komt na ieder duizelingwekkende afdaling ook telkens weer een stukje om even bij te komen, weer van de omgeving te genieten. Maar dan, om de bocht toch weer die scherpe afdaling onmiddellijk weer gevolgd door de weg naar boven. Je leert er mee om te gaan, je zou bijna met losse handjes durven te rijden, maar dan ineens klem je je weer vast en voel je je weer overvallen. Het went, maar het loert nog heel lang om de hoek; en niet alleen bij een bos bloemen of een slecht gevoel.

[Eva]

Ik merk de laatste tijd nog een verandering.
Mijn hele voorgaande leven hield ik zoveel mogelijk afstand tot kleine kinderen. Ik associeerde ze met kleverige handjes, vieze snotneusjes en ongepast aanhankelijk gedrag. Toen kwam de transitie en de fase dat ik gaandeweg vaker als vrouw ging winkelen. In die tijd nog met een traditionele pruik. Die kleine r*tkindjes waren in die tijd de enigen die me doorhadden; althans dat lieten merken. Dat zagen we allebei aan hun blikken en reacties.
Een nieuwe fase lijkt haar intrede te doen. Gisteren stond ik in een winkel even te wachten en er kwam een moeder met zo'n kleintje aan de hand binnen wandelen, in mijn richting. Het kindje keek me recht aan en zei lief "Hallo". Ik smolt.
Het is niet mijn eerste ervaring in deze richting. Zijn die kindjes veranderd? Lijkt me niet. Word ik gewoon een sentimentele ouwe trut? Dat sluit ik niet uit, maar vermoedelijk dan toch wel met ondersteuning van de HRT.