Resultaten hormoonbehandeling...

[Anon20180730]

na een jaar ben ik nog steeds blij met de hormonen. Minder gelukkig ben ik wel met mijn stem (i know helaas geen hrt impact), mijn dunne haar, platte billen, fossielle botstructuren, futloosheid en energie verlies, gewichtstoename, sterk toenemende gevoelens van een depressie.. Geduld zal me redden Ik ga trouw door. What else

[Jeste]

Wat vind je van de resultaten van je hormoonbehandeling? ben je tevreden of niet?

Voor mij geldt dat ik tevreden ben. Heel veel is er niet aan m'n lichaam veranderd, ook al heb ik nu wel borsten ("borstjes" is mischien een beter woord), maar het voelt vooral heel goed. Dat ik nu minder vermoeid ben is daarbij echt een heel erg fijn.
De grootste verandering heeft eigenlijk plaatsgevonden door m'n stem goed te gaan gebruiken. Sinds ik dat doe is het zo veel makkelijker om als een mevrouw gezien te worden. En dat was al vóór dat ik met HRT begonnen.

Als ik dan andere voor en na foto's zie van andere transgenders, dan denk Ik; wow, ik zie echt niet meer dat je ooit een mannelijk lichaam had.

Dat heb ik soms ook wel. Ook als ik anderen tegenkom, bijvoorbeeld in een transgendercafé of bij Transvisie. Bij sommigen zie en hoor ik echt niet dat ze als jongen geboren zijn. Nou is het niet zo dat ik daardoor ontevreden naar mijzelf kijk. Het is juist zo dat ik er wel van houd om er, als androgyn persoon, een beetje jongensachtig bij te lopen. Zolang het maar bij dat "jongensachtig" blijft, want ik ben het natuurlijk niet.

ik begon op een diepte punt wat betreft gewicht en ben daarna aangekomen waardoor al het vet direct op de goede plaatsen is gaan zitten

Die veranderende vetverdeling zie ik bij mij maar heel weinig. Ik probeer wel meer te eten, want dan krijg ik het misschien ook minder snel koud, maar waarschijnlijk beweeg ik tegelijkertijd weer te veel. Tsja, de hele dag blijven zitten vind ik ook weer niet fijn. Dan krijg ik rugpijn. En afgezien daarvan is bewegen gewoon goed voor alles.

Ander bizar zijspoor, hoe snel ik na stoppen met hrt in contact kwam met mensen uit mijn oude leven, niet vanuit mij, nee ik werd ineens weer gebeld, door mensen die ik anderhalf jaar niet had gesproken of gezien omdat ik daar geen behoefte meer aan had, zat in no time weer ongewild in mijn oude 'mannenrol'

Ach nee, hoe is het mogelijk..? Zien ze jou dan ook nog als man? Ik wens je heel veel sterkte met de moeilijke situatie waar je nu in zit. Hopelijk komt er iets goeds uit het gesprek dat je binnenkort hebt bij het VU.
Bij mij gebeurd het wel als ik mensen van vroeger tegenkom, dat ze me als man zien, ook al weten ze van mijn genderdysforie af. Het probleem is, denk ik, dat mijn veranderingen zo geleidelijk gaan, waardoor het niet opvalt. Ze hebben het over "hem" en "hij" en zeggen dingen als "hi man" en "hé kerel" tegen mij. En dat terwijl ik voor onbekenden een mevrouw ben.
Gelukkig ben ik inmiddels verhuisd naar een andere buurt en kom ik die mensen van vroeger niet vaak meer tegen.
Tijdens die verhuizing kwam ik toevallig een pasfoto tegen van zo'n 15 jaar oud. Dat was heel erg schrikken. Het was op die foto helemaal duidelijk; Dat is een jongen. Heel langzaam is dat veranderd, maar het is bijna niemand opgevallen. Ook een beetje m'n eigen schuld, omdat ik me veel te lang als jongen ben blijven voorstellen. Het is maar een paar keer gebeurd dat er iets opviel bij een aantal mensen. Ik kreeg toen wel eens de vraag of ik hormonen gebruikte (deed ik toen overigens nog niet), maar over het algemeen zag niemand iets.

[Anon20180730]

en.. er is tegelijkertijd zoveel goeds te vertellen. De hrt heeft bij mij gezorgd voor wat voller hoofdhaar. Het haar is ook veel minder vet en hoef ik nog maar één hooguit twee keer per week te wassen, een zachte drogere huid, geen vette gelaatshuid meer, wegblijven van beharing op armen en benen een betere beheersing van de baardharen, een subtiel andere vetverdeling op het lichaam welke rustig zijn gangetje gaat, (enige, maar opvallende) borstgroei, vrouwelijke trekken in het gelaat én een zachte en vollere emotie. Ik ben er best wel erg blij mee hoor

[Veronica]

Wat heb ik binnen die 3 weken gemerkt, redelijk veel.

Ik zou dat meer "dingen onder de motorkap" noemen, ik merk dat mijn huid zachter wordt, sowieso geen erecties in de ochtend ect, grotere hongergevoel, af en toe pissed off en dat is het zo'n beetje.

Oh ja en sinds 4 dagen 2kg aangekomen terwijl ik nog steeds evenveel eet als voor de hormonen.

[Lisa]

ik heb ooit gelezen dat 93% van alle vrouwen niet gelukkig is met haar uiterlijk, dus ja, als trans kun je niet verwachten dat je dan ineens bij de 7% behoort die dat wel is denk ik.

Wat Sacha schrijft is belangrijk denk ik. Ik had ook de hoop toen ik aan dit proces begon dat ik een jonge, aantrekkelijke vrouw zou worden. Inmiddels ben ik zo ver dat ik probeer te accepteren dat ik een vrouw van middelbare leeftijd ben, met een mannelijke historie. Die historie heeft me als persoon gemaakt wie ik ben en helaas draag ik de fysieke restverschijnselen ervan met me mee. Maar ik probeer de gedachte los te laten dat ik van man naar vrouw verhuis. Ik verhuis van man naar tweedekansvrouw. Mét mannelijke historie. Als ik het ideaalbeeld nastreef dan koers ik af op teleurstelling. Dan roept elke ffs weer de behoefte op aan nog meer aanpassingen en voor je het weet ben je dan een Marijke Helwegen... Dan liever een vrouw met wat mannelijke kenmerken plus innerlijke rust als vrouw ipv onderweg te zijn naar een onhaalbaar ideaalplaatje. Als je onderweg blijft, kom je nooit thuis.
En ja, soms raak ik ook compleet in paniek als ik mijn hoofd in de spiegel zie. Het hoort er bij denk ik en gaat ook nooit helemaal over (hoor ik van sommige oudere transvrouwen die eerlijk genoeg zijn om het toe te geven).

[elke]

ik heb ooit gelezen dat 93% van alle vrouwen niet gelukkig is met haar uiterlijk, dus ja, als trans kun je niet verwachten dat je dan ineens bij de 7% behoort die dat wel is denk ik.

Wat Sacha schrijft is belangrijk denk ik. Ik had ook de hoop toen ik aan dit proces begon dat ik een jonge, aantrekkelijke vrouw zou worden. Inmiddels ben ik zo ver dat ik probeer te accepteren dat ik een vrouw van middelbare leeftijd ben, met een mannelijke historie. Die historie heeft me als persoon gemaakt wie ik ben en helaas draag ik de fysieke restverschijnselen ervan met me mee. Maar ik probeer de gedachte los te laten dat ik van man naar vrouw verhuis. Ik verhuis van man naar tweedekansvrouw. Mét mannelijke historie. Als ik het ideaalbeeld nastreef dan koers ik af op teleurstelling. Dan roept elke ffs weer de behoefte op aan nog meer aanpassingen en voor je het weet ben je dan een Marijke Helwegen... Dan liever een vrouw met wat mannelijke kenmerken plus innerlijke rust als vrouw ipv onderweg te zijn naar een onhaalbaar ideaalplaatje. Als je onderweg blijft, kom je nooit thuis.
En ja, soms raak ik ook compleet in paniek als ik mijn hoofd in de spiegel zie. Het hoort er bij denk ik en gaat ook nooit helemaal over (hoor ik van sommige oudere transvrouwen die eerlijk genoeg zijn om het toe te geven).

Het is ook vrij bizar dat je een aantal heel belangrijke levensfase's overslaat wanneer je gedwongen wordt door omstandigheden, pas later in je leven in transitie te gaan.
Eerst moet je leren hoe het is om transvrouw te zijn, en daarna kun je ook het gevoel hebben dat je zomaar in het leven van een vrouw van middelbare leeftijd geslingerd wordt terwijl je daar nog helemaal niet aan toe bent.

Daarbij is het zo... het is belangrijk te zijn en te worden wie je bent, maar dat is geen garantie dat je automatisch ook gelukkig daarvan wordt. Als ik echt had kunnen kiezen, was ik liever iets anders geweest.

Ik leef toch al aardig wat jaartjes nu als transvrouw en er is geen dag voorbij gegaan dat ik me niet bewust was van mijn trans-zijn. Dat maakt het eventuele genieten van je vrouw-zijn (wat op zichzelf ook voor biovrouwen soms al moeilijk kan zijn), extra lastig. Ik vind het vooral heel moeilijk om bij mezelf te blijven en me vrouwelijk te blijven voelen... Ik word er gelukkig van, als ik me vrouwelijk voel... maar door dat trans-zijn voel ik me vaak eerder mannelijk en dus ongelukkig.

Blijkbaar doe ik iets verkeerd... want er is bij mij nooit een knop omgegaan waardoor ik vergat dat ik trans ben .

Uiterlijk is voor mij ook een continue ruis in mijn leven die zorgt voor onrust en angst...in alle eerlijkheid. Ik durf mijzelf als trans te presenteren en alle dagelijkse dingen te doen...ik heb mijn copingstrategien. Maar daardoor voel ik me vaak helemaal niet gelukkig of vrouwelijk. Het is eerder een strijd dan iets wat vanzelfsprekend geworden is en ik plezier aan kan beleven. Vanzelfsprekend vrouw-zijn en mijn verstand op 0 kunnen zetten, dat is er eigenlijk niet bij.

[Barbarella]

Toch kan ik mij bij vlagen bij die 7% rekenen. Lang niet altijd.

Er is een hoop aan mijn lijf dat ik minder vind, de huid van mijn benen en bovenarmen is een regelrechte ramp. Mijn voeten zijn gelukkig uit zicht. Toen ik in transitie ging hebben mensen gezegd dat ik zo een mooie man was en het vreemde is dat ik dat nu soms zie, Toen niet. Met veel make-up en het nodige push en duw werk van wat corrigerend ondergoed en een paar nepperts, kan ik er erg leuk uitzien. Ik zie er dan alleen wel uit als een grote, sterke, mooie trans mevrouw. En daar kan ik heel soms mee leven.

Vergeten dat ik trans ben komt maar zelden voor. Passabel ben ik vlagen en voor momenten. Opvallend is wel dat verkopers een stuk geneigder zijn om "mevrouw" te zeggen dan ambtenaren.

Toch is er uiterlijke passabiliteit en innerlijke passabiliteit. De uiterlijke passabiliteit is handig om van A naar B te komen en helpt bij het vinden van werk. Als je niet uiterlijk passabel bent dan ben je afhankelijk van de paar mensen die snappen dat je een meisje bent en je niet behandelen als trans of ooit man geweest.

Puber meisjes experimenteren met uiterlijkheden en als wat oudere trans vrouw wordt er van je verwacht dat je ineens je draai hebt gevonden. Er is het soort vrouw dat een leven lang met uiterlijk blijft spelen en ik vrees met grote vrezen dat ik tot dat type vrouw behoor. Het wisselen van sexy naar tuttig naar androgyne naar stoer schep onduidelijkheid en dan heb ik ook nog de hobby om via kringlopen en vintage winkels uitfits bij elkaar te scharrelen die niet in de mode zijn maaar wel correct in een vergane mode.

Die vrijheid heb ik mij zelf gegund en ondertussen heb ik aardig wat dagen geen zin in tucken, tieten en opmaken. Gevolg, ik ben totaal onduidelijk voor de meeste mensen en moet het hebben van die paar mensen die gewoon snappen dat ik een vrouw ben.

Ik ben aan het denken over een jaren 20 look, wel aangepast aan de tijd.het is soort van in de mode. De zware jaren 20 make-up is handig voor hoe mijn baardschaduw nu is. en als ik straks aan de moontjes ga zit ik niet te wachten op nepperts die tegen die gevoelige echtterts aan duwen. Dus het jaren 20 ideaal van een platte borst is wel handig een tijdje.

Maar wie weet slaat de IPL aan en kom ik weer in een goth periode.

Lekker boeiend allemaal, Zolang uiterlijk een afspiegeling is van innerlijk is het mooi. En je bent afhankelijk van de paar mensen die je innerlijk door je uiterlijk heen kunnen zien.

Barbarella

[Fay]

U nailed it, vooral dat je ineens de volwassen vrouw moet zijn, kennie, hoe doe je dat na jaren man, je komt in eerste instantie uit bij kunstmatig vliegwerk, ontwikkelen eigen vrouwelijke identiteit kost tijd, die heb je nodig,en daartussendoor ene hele berg verwerken, ook durven puberen en kind mogen zijn, ts nogal wat

Ik? wat doen moontjes?

Dat ik nu na 2 dagen estradiol weer half stonend met een gloeiend lijf zit te te wezen, concentratie walnoot, het voelt prettig, het voelt chaotisch, het voelt rustig, ff wennen, mix van vanalles, even aankijken

Fay

[Veronica]

U nailed it, vooral dat je ineens de volwassen vrouw moet zijn, kennie, hoe doe je dat na jaren man, je komt in eerste instantie uit bij kunstmatig vliegwerk, ontwikkelen eigen vrouwelijke identiteit kost tijd, die heb je nodig,en daartussendoor ene hele berg verwerken, ook durven puberen en kind mogen zijn, ts nogal wat

Ik? wat doen moontjes?

Dat ik nu na 2 dagen estradiol weer half stonend met een gloeiend lijf zit te te wezen, concentratie walnoot, het voelt prettig, het voelt chaotisch, het voelt rustig, ff wennen, mix van vanalles, even aankijken

Fay

Als ik dit zo lees vraag ik mij af waarom ik niks merk... of ligt het aan mij en denk ik dat alleen?

[Fay]

Geen id, ik ben nogal gevoelig voor medicatie en wat er in mijn lijf allemaal gebeurd

hoe lang en hoeveel slik je?

Fay