Na dat ik mij heb voorgesteld eindelijk een ander berichtje. Gewoon om te delen.
Na lange tijd werkeloos te zijn geweest (exact 2jaar) ben ik in januari weer aan het werk.. Wat heerlijk is dat. Maar dankzij de proeftijd die in het contract zat ben ik deze maand begonnen bij een andere werkgever. Ze boden gewoon meer en geen 4 uur reistijd per dag meer.
Ondertussen heb ik ook weer contact (na 7 jaar) met een ex-vriendin van mij. Ik vond het toentertijd zo jammer dat zij alle contact verbrak. Want we hadden zo'n goede band. In elk geval nu hebben we weer super leuk contact.
Vorige week ontving ik een berichtje van haar. Waarin zij aangaf dat ze binnen nu en drie jaar graag een kind wil. En of ik de vader zou willen zijn. Pfffff dat was mij wat zeg. Ik heb zelf nooit een kinderwens gehad en denk dat deels komt omdat ik mijn transgender issue zit. Maar dat wist zij natuurlijk niet.
Gevoelig als ik ben raakte ik in lichte paniek. Voor de duidelijkheid. Mijn ex is geen domme vrouw of het type van oh dit lijkt mij leuk en een week later is het weer iets anders. Ik wist dus dat ze serieus was met haar vraag.
Ik vroeg nog aan haar hoe zij het zich voorstelde. Zij zou mij graag in het leven van het kind betrekken als ouder. Maar al zou ik het wel gewild hebben dan nog zou het betekenen dat mijn kind ergens in London rondkruipt terwijl ik hier in NL ben. Dat zou ik echt niet trekken. Ik voel mijn dan veel te verantwoordelijk voor het kind.
We hebben regelmatig contact en zo ook vandaag en ik vond dat ik eerlijk tegen haar moest zijn betreft mijn transgender gevoelens e.d. Maar voordat ik er aan toe was had ze het al geraden. Gek mens is het toch. Oftewel ik ben ten opzichte van haar ook uit de kast. Ze stond er niet van te kijken.
Het leuke van haar is dat zij make up artist is en geen misselijke. Voor de duidelijkheid, ex-trainer Mac cosmetics, ze doet fashion shows, enz. Enz. Zij gaat mij dus nog een make over geven
lol en wil nog steeds een kind van mij.Nu iets anders. En misschien herkent iemand zich er in. Het is alleen zo lastig om een goede omschrijving te vinden. Het komt hier op neer.
Ik doe alles stap voor stap omdat dat de enige manier is voor mijn om niet overdonderd te worden door emoties. Want ondanks ik veel lekkerder in mijn vel zit als mijzelf sinds ik voor de belangrijke mensen in mijn leven uit de kast ben. Zijn veel dingen toch erg confronterend.
Als ik bijvoorbeeld een verhaal lees over de strubbelingen die andere transgenders dan sla ik dicht omdat het zo herkenbaar is.
Dat is het eigenlijk. Wat zijn jullie ervaringen en heeft een van jullie misschien een idee om hier mee om te gaan in plaats van hard wegrennen om dat het zo herkenbaar is,
Doei
Joukje
