Fay schreef:
Weg niet, je went eraan, wordt een ander mens qua gevoel en deels functioneren, hoe lager hrt hoe meer dat zich in je nestelt,
op een gegeven moment ben je gewoon jij zoals je bent, je bent vrouw , maar daar moet je dus aan leren wennen
Fay
Daarmee stop je mooi een hart onder mijn riem, dank je wel
srs, ik ben er niet over uit nog.
Had ik liever gewoon als vrouw geboren geweest,.....zeker
Toen ik op mijn 15e een keer geconfronteerd werd met de vraag of ik in een goed lichaam zat rende ik weg, maar weet nog goed
dat ik eigenlijk toe wilde happen, srs was een droom voor mij die ik mee in mijn graf zou nemen. Zo bang was ik.
nu op mijn 44ste baal ik daarvan, maar besef nu ook dat ik nog de helft van mij leven over heb om het op de juiste manier te leven, namelijk als mijzelf.
Liefst wil ik nog steeds srs, denk ik.
Ik heb het definitieve besluit hierin nog wat voorruit geschoven, soms weet ik het zeker van wel, en soms van niet.
Ik denk dat het beter is om eerst maar eens een jaar of anderhalf de hormoon therapie te beleven voordat ik de vraag nog eens aan mijzelf stel.
Zo een operatie is niet niets en zeker niet zonder risico's.
Maar ben wel benieuwd ook naar de ervaringen van anderen.
Ik baal enorm van dat geval.
Als het al een beetje op een geval lijkt. Zoals sommigen misschien nog weten was mijn geval niet ontwikkeld bij geboorte (nauwelijks, ik geloof dat men dat micro penis noemt)
Daar is op mijn 4de al een hoop aan geknutseld.
En dat speelt ook een rol in die beslissing, ik vrees dat er simpelweg niet genoeg materiaal is ook.
Ik heb begrepen dat men dan een stukje darm kunnen gebruiken maar dat maakt de operatie ook gelijk weer een stuk gecompliceerder.
Ik weet het....ergens wil het heel graag, maar hoop ergens ook een beetje dat ik over zeg 1,5 jaar mij dusdanig beter in mijn vel voel zitten dat ik er niet meer zo een last meer van heb.
Liefs, Jenn