Emma schreef:Sluit me aan bij Jennifer. En het leuke is dat je dat gedrag ook niet meer afleert, ook al heb je geen nagellak op. Ik heb mijn best gedaan om een beetje sierlijk te kunnen lopen op hakken, maar als ik gewoon platte schoenen aan heb loop ik niet eens anders meer. Praten, bewegen, denken, ademen, lachen, je kunt oo een gegegeven moment niet anders meer. Niet dat ik alles goed doe nog, maar ik ben er wel een stuk zekerder van geworden... Het heeft gewoon zo moeten zijn.
Dat niet afleren herken ik wel denk ik....althans ik ervaar het iets anders maar volgens mij is het hetzelfde,
Ik merk vooral dat het zo eigen en echt voelt, dat een alternatief simpelweg niet meer voldoet, alles in mij zegt op zo een moment dat het eindelijk klopt, ik eindelijk trouw ben aan mijzelf.
en ja, dat geeft inderdaad een enorme boost in zelfvertrouwen naast het feit dat het een enorm fijne bevestiging is van wat je misschien al heel lang voelt en niet kon plaatsen.
"Het heeft zo moeten zijn"
Ehm ja, niet om het tot een discussie te brengen daarover maar meer als anekdote:
Het is inderdaad zo als je achterom kijkt dat alleen het pad welke je bewandeld hebt lijdt tot waar je op dat moment staat, grappig is echter dat voorruit kijkende alle kleuren van de regenboog tussen zwart en wit nog steeds mogelijk zijn, je kan immers elke dag het volgende pad kiezen......en bent daar vrij in...
Een schijnbare paradox.....
want het leven staat niet stil op dat ene punt.....
Zelfs onze zon raast door het heelal terwijl de planeten eromheen cirkelen, de aarde bevindt zich dan ook nooit twee maal op exact dezelfde plek....maar beweegt zich als een spiraal door het heelal...
Het zou slechts een paradox wezen wanneer de aarde wel elk jaar zich weer op exact dezelfde plek in het heelal zou bevinden.
En daarom kunnen we vrij kiezen en toch op een station aankomen waarvan je zegt......het heeft zo moeten zijn.....
Soz, soms heb ik zo een bui