Janice, ik heb ook alles gedaan wat in mijn macht lag om de dingen geregeld te krijgen zoals ik ze nodig vond. Dat is niet altijd even makkelijk, en wat zeker meespeelde, was dat ik het proces van transitie toch eng bleef vinden, ik was bang om te mislukken, en om 'aangevallen' te worden (terug de kast in gejaagd worden, dat was al eens gebeurd in 2004). Daarom wilde ik ook nog eens zo snel mogelijk er door heen. Achteraf kan ik wel zeggen dat het erg is meegevallen, eigenlijk ben ik nog nooit uitgescholden of gepest ermee. En vanaf dat ik dameskleding ging dragen noemde men me 'mevrouw', ook al kon je duidelijk zien dat dat niet vanzelfsprekend was.
Pre op was ik begonnen met spiro, en wilde daar later progesteron bij gaan gebruiken. Maar omdat spiro me behoorlijke plasproblemen bezorgde ben ik overgegaan op de androcur, waarvan ik las dat het ook progesteronnig werkt. Nu heb ik daar niet echt wat van gemerkt, niet bewust, maar dat is niet zo gek, omdat er natuurlijk van alles veranderd, ook met oestrogenen, psychisch, en wat is nou door wat ? Toen ik terugkwam uit Thailand heb ik een half jaar alleen oestrogenen gebruikt, maar toen begon ik de androcur toch te missen. Het lag niet aan mn testosteron waardes, die waren bijna nihil, maar heb toen gevraagd (inmiddels had ik die gynaecologe) om weer aan de andro te mogen. Dat vond zij geen goed idee (!), en toen kwam ik met progesteron, heel voorzichtig, ik had eindelijk een goede relatie met mn behandelaar, heb ik uitgezocht wat voor soorten er zijn en een voorstel gedaan.
Je hebt 2 soorten, chemisch nagemaakt, of gemicroniseerd natuurlijke progesteron in vet. Die chemische hadden (geloof ik) bijwerkingen, of extra risico's, maar die gemicroniseerde veel minder, of zelfs helemaal niet. (merknaam "Progesteron"/"Utrogestan") Nou, ik stelde voor 100mcg/dag te doen. Dat was meteen goed. Later kwam ik erachter dat de gemiddelde bio-vrouw, 2 a 3 keer die hoeveelheid krijgt bij redelijk gewone menstruatieklachten. Het heeft het gewicht van een aspirientje. Ik kan er niet bij dat vele vele vrouwen voor een onregelmatige cyclus gewoon bij de huisarts die doses krijgen, waarvan ik maar de helft/een derde krijg, zonder bloedtesten, zonder psychologische gesprekken, zonder tegenwerking. Maar dat de endo's en de Vu's en de Umcg's van deze wereld angstvallig zich verschuilen achter hun muur van 'deskundigheid' die vooral lijkt te bestaan uit "dat is niet aangetoond, want er is geen onderzoek naar gedaan"...
Toen ik het bij de apotheek ophaalde de eerste paar keren (!) vroeg de medewerker verbaasd, "weet je zeker dat het maar 100mcg is ? Dat is nooit zo weinig" Vervolgens ging ik natuurlijk weer bij mn gynaecologe vragen waarom ze niet gezegd had dat de doses meestal hoger is. Toen begon ze wel over dat ik ook oestrogenen gebruik, en samen is dat meer dan een bio vrouw. Dus dat is dan ook wel weer waar misschien, en ze vroeg me het een kans te geven van een paar maanden, als het niet beviel zouden we alsnog kunnen verhogen. (dit vind ik dus dè manier). Want wat gebeurde er ? Het beviel me hartstikke goed. Ik zag mijn kale plek verdwijnen, en (vooral) emotioneel werd ik stabieler, en warmer. Het is een knuffelhormoon (zwangerschapshormoon). Het beviel zo goed, dat ik het ook genoeg vond. Ik moet wel zeggen dat het voor mijn borsten niet veel gedaan heeft, na een half jaar waren ze niet gegroeid, daarna heb ik een bv gedaan, dus dat is dan ook niet meer meetbaar.
Eigenlijk zouden ze het zo moeten doen met die hormonen, bloedtesten, laag beginnen, een paar maanden proberen en in overleg verhogen, ander middelen proberen etc. Volgens mij zien ze ons gewoon als een soort junkies, wij willen zo snel mogelijk, zo veel mogelijk tot ons nemen. Maar dat is niet zo, wij willen zo snel mogelijk, zo veel mogelijk vrouw (of man) worden. Ik wil niet zeggen dat ze alles moeten doen wat wij zeggen, dan zouden het ook slechte artsen zijn, maar gewoonweg op de rem gaan staan zonder goede argumenten, en met een hoop autoritaire bombarie, dat vind ik verwerpelijk. Maar ik dwaal af in mijn eigen verhaal...
Wat ik eigenlijk wilde zeggen in het begin was, dat ik er ook pas na mn transitie eigenlijk mee ben begonnen. Misschien krijg je die kans ook nog.
