Nog maar een paar dagen en dan is het een jaar geleden dat ik mijn operatie had. Misschien wel een mooi moment om even terug te kijken met de gevoelens van nu.
Het is een heel mooi jaar geweest, vol nieuwe ervaringen, een lichaam om te ontdekken en een conditie die nog steeds beter aan het worden is. Over dat laatste heb ik me vooraf toch wel een beetje zorgen gemaakt, zo krakkemikkig als ik de transitie ben in gestapt. Twintig jaar reuma met de nodige vergroeiingen, een serieuze hartritme stoornis, een complexe PTSS en een huwelijk wat op sterven na dood was. En met dat rugzakje begon ik toe te geven aan mezelf dat ik vooral veel problemen had met het geslacht waarin ik me voor moest doen. Ik ontdekte dat er zoiets als genderdysforie bestond en dat ik niet alleen rond liep met die tot waanzin drijvende gevoelens. Dat ik me niet verklede als ik een jurk van m’n vriendin aan trok maar dat ik het deed als ik weer in m’n eigen kleding stapte.
Onvrijwillig had ik op dat moment al 50 jaar op de planken gestaan in een gitzwarte komedie, me staande gehouden door een flinke doses zelfspot en een belachelijke hoeveelheid humor. Nog net niet gestorven maar in m’n hart zo dood als dood maar zijn kan.
Op het moment dat ik besefte dat er nog slechts een heel smal, heftig slingerend paadje in mijn leven over was, ben ik daar op gaan lopen. Niet voor mijn familie, niet voor mijn echtgenote, niet voor mijn kinderen en niet voor mijn vrienden. Ik heb het gedaan omdat ik eindelijk mezelf wilde zijn. Met als risico dat ik alles zou kunnen verliezen in een poging mezelf te winnen. En wat heeft die sprong in onbekende diepte veel moois opgeleverd. Het was helemaal geen onbekende diepte het was een tocht naar huis. En dat sommige mensen niet mee gegaan zijn is niet mijn schuld, ik had geen keus maar zij hadden er wel voor kunnen kiezen om mee te lopen.
Voor allen die twijfelen over hun genderidentiteit heb ik een boodschap. Volg je hart en laat je niet hinderen door de angst wat anderen er van zullen vinden. Ongelukkig kun je nooit genieten van een vijf gangen diner, gelukkig daarentegen ervaar je de hemel in een toastje met roomkaas.
Liefs Jannet
Snif snotter pppprrrrfffttt snif snotter snif snotter ppprrrfffttt snif snotter snif. Als de emoties zonder hormonen niet hoog zaten, dan komt dat vanzelf wel.
En zo is het. Daarmee ben ik aan het eind van de 27 pagina's in een ruk gelezen.
Bijzonder mooi. Het eerste van de vele prachtige verhalen op dit toch zo prachtige forum.
Samen hand in hand door de stormen van de stilte langs het eindeloze strand, ...was ik een stukje van jou. Nu de wind is gaan liggen, rust jij als herinnering in mij.
De reden dat ik zoveel als maar mogelijk is op 'mijn eigen kamer' blijf heeft, weet ik nu hoofdzakelijk te maken met mezelf. Het lukt me niet om de stekeligheden van de transwereld te kunnen doorstaan. Dat heeft niets te maken met de transwereld en dit forum maar alles met mezelf. Te veel voelsprieten, te snel van m'n stuk gebracht. Ook al had ik het liever anders gezien, dat is het niet.
Dat ik nieuwe mensen niet verwelkom op dit forum heeft alles te maken met het voorgaande stukje. Maar natuurlijk verwelkom ik iedereen met open armen. Van harte zelfs.
Samen hand in hand door de stormen van de stilte langs het eindeloze strand, ...was ik een stukje van jou. Nu de wind is gaan liggen, rust jij als herinnering in mij.
Met toch een ander soort van belangstelling je relaas nog eens teruggelezen, Jannet. Ik neem je ervaringen anders op dan de vorige keer. De reden? Eindelijk komt er schot in mijn zaak en naar alle waarschijnlijk zal ik rond het einde van dit jaar eenzelfde behandeling ondergaan als jij hebt gehad.
Het is even wennen als zoiets echt dichtbij komt...
Nogmaals, dank je wel voor alles wat je hebt geschreven!
All great truths begin as blasphemies. (George Bernard Shaw)
Jannet V schreef:De reden dat ik zoveel als maar mogelijk is op 'mijn eigen kamer' blijf heeft, weet ik nu hoofdzakelijk te maken met mezelf. Het lukt me niet om de stekeligheden van de transwereld te kunnen doorstaan. Dat heeft niets te maken met de transwereld en dit forum maar alles met mezelf. Te veel voelsprieten, te snel van m'n stuk gebracht. Ook al had ik het liever anders gezien, dat is het niet.
Dat ik nieuwe mensen niet verwelkom op dit forum heeft alles te maken met het voorgaande stukje. Maar natuurlijk verwelkom ik iedereen met open armen. Van harte zelfs.
Knap bedacht dit! Ik (her)ken dat ook, dus interesante optie, dat ook eens te proberen!
Dat je niet iedereen persoonlijk gedag zegt. Nou, laat ik het als volgt formuleren, ik heb niet gemerkt, dat ik mij daardoor minder welkom heb gevoeld, als anders. Dus nee, ik neem je allerminst iets kwalijk hoor.
Ik kijk omlaag en twijfel. Voor een vrouw van 60 heb ik geen 'lastig' lichaam maar ik twijfel. Ergens is het nu of nooit niet meer, dat maakt me twijfelen. Of ik tevreden ben met wat de afgelopen jaren met me hebben gedaan? Ja, maar... En bijna vanzelf hoor ik slager Been 50 jaar geleden zeggen, "Mag het een onsje meer zijn?" En dat is nu net de vraag die ik mezelf ook stel. Ik weet dat ik het nooit voor iemand anders zou doen, als ik het al zou doen dan doe ik het alleen voor mezelf. In dubio? Ja zoiets! Als ik 20 zou zijn geweest had ik de tijd gehad maar het geduld niet. Veertig jaar later heb ik het geduld wel maar...?
Misschien weet ik morgen het antwoord, misschien ook niet. Het houdt een mens bezig, mij wel, dat staat vast.
Samen hand in hand door de stormen van de stilte langs het eindeloze strand, ...was ik een stukje van jou. Nu de wind is gaan liggen, rust jij als herinnering in mij.
De dag na gisteren waarvan ik hoopte een antwoord te hebben op een prangende vraag.
Na een nachtje slapen en de jaarlijkse familie barbecue is er nog geen antwoord. Na twee jaar afwezig te zijn geweest op het familie feestje, had ik besloten om weer heen te gaan en iedereen weer even te zien en te spreken. Vooral mijn kinderen en m’n ex die samen met haar vriend de pelgrimstocht waarop ze elkaar ontmoet hebben nogmaals heeft gelopen. M’n ex en ik zijn goede vriendinnen, we delen dingen die anderen niet in een zin begrijpen. Dus vertelde ik haar dat ik een borstvergroting overweeg. “Waarom zou je dat doen? Je ziet er geweldig uit!” Daar ging mijn hoop op een beetje steun in de rug maar het compliment deed me meer dan goed. En het antwoord is al dichterbij, de tijd dat ik uit meerdere hoeken een volmondig ja nodig was, ligt ver achter me. Ik peil de opinie en volg daarna m’n hart!
Samen hand in hand door de stormen van de stilte langs het eindeloze strand, ...was ik een stukje van jou. Nu de wind is gaan liggen, rust jij als herinnering in mij.
Bijna half september, de zomer loopt op z´n eind. Een zomer die begon met een expositie waar een paar schilderijen hingen waar ik model voor gestaan heb. Een zomer die vervolgde met onze (vriendin en ik) eigen expositie en een paar dagen na de opening het afschuwelijke bericht van Sylvia. Aan het begin van haar nieuwe leven getackeld door een overmacht. En op de zondagochtend na onze expositie, m’n vriendin die een hartaanval krijgt, nu iets meer dan anderhalf maand geleden. En eindelijk zijn we nu samen weer in Norg, daar waar we zes weken geleden vakantie hadden willen vieren.
Ik heb PTSS en functioneer het beste onder stress maar afgelopen maanden waren een beetje te veel. Morgen een gesprek met Astrid (genderteam UMCG), even weer met beide benen landen in het hier en nu. Want er is werk te doen, er zijn stappen te nemen, ik ben nog steeds Opweg. Niet alleen voor mezelf maar ook voor hen die de eindstreep niet meer zullen halen.
Samen hand in hand door de stormen van de stilte langs het eindeloze strand, ...was ik een stukje van jou. Nu de wind is gaan liggen, rust jij als herinnering in mij.
Gaandeweg het bekent raken met de veranderingen begint er ook iets te knagen. Ik voel me zo comfortabel thuis in hoe ik nu ben dat er sluipend een stukje spijt steeds dichter nadert. Spijt dat ik niet eerder..., begrijp me goed ik had de geboorte van mijn kinderen zeker niet willen missen. Maar alles wat ik tot nog toe na mijn coming-out heb meegemaakt heeft enkel positiviteit bij me achter gelaten. Zo positief zelfs dat ik het jammer vind al 60 jaar te zijn. Zielsgelukkig weliswaar, laat daar geen twijfel over bestaan. Maar omdat het contact van mijn gevoelsleven altijd al heel erg close met de vrouwen om me heen geweest is, besef ik heel erg goed welke stukjes ik gemist heb. En dat zijn er nog al wat. De tijd terug draaien zal niet gaan, dus ik zal met veel plezier mijn leven vervolgen maar ergens steekt heel af en toe het heimwee gevoel naar het meisje in mij op. Ik troost me met de gedachte dat iedereen die ouder wordt wel eens oog in oog komt te staan met het verlangen naar de jeugd.
Samen hand in hand door de stormen van de stilte langs het eindeloze strand, ...was ik een stukje van jou. Nu de wind is gaan liggen, rust jij als herinnering in mij.
