Relatie met familie

[Aliss]

Hallo allemaal,
Ik heb graag jullie advies nodig over het volgende

Mijn moeder is opnieuw getrouwd en woont in Amerika. Haar man heeft mij toen aangeboden om studie te volgen, incl. verblijf en de rest verzorgd door ze. Ik vond het een leuk voorstel, bovendien ben ik nooit in Amerika geweest. Een jaar later, dankzij mijn ex die mij op twijfels heeft gezet over mijn identiteit ben ik uit de kast gekomen als transseksueel.

Mijn ma en haar man reageerde heel negatief , ik moet zeggen dat de man is heel dominant en vond dat ik iets verzin, omdat mijn leven in die periode ook achteruit achteruit. Maar natuurlijk, ze mochten niets van mijn vrouwelijkheid zien, dus na college ging ik studeren in de bibliotheek, en kwam vaak vroeg in de ochtend terug naar huis, zodat me ma niet zou achterkomen dat ik foundation en mascara dagelijks draag. Uiteindelijk, desondanks heel veel strijd en alles maar hun steun en medewerking is het mij gelukt om terug te keren naar Nederland.

Ondertussen is het 2 jaar later, en enigste communicatie tussen mij en mijn moeder was van haar kant - je zal nooit mijn dochter worden en felicitaties voor mijn verjaardag met oude naam. Ik mis mijn moeder wel een beetje, maar heb sindsdien mijn leven geleid zonder enig hulp van haar kant. Wat nog erger, ze probeerde mijn transitie te vertragen en/of te onderbreken met haar brieven aan VUmc die puur gebaseerd zijn op haar mening en andere standpunten die puur zijn gebaseerd op een individuele opinie (van internet).

Haar verjaardag is binnenkort, en ik weet niet of het nog eens zin heeft om haar te feliciteren. Ik probeer contact te leggen, maar het lijkt alsof ze mij niet "hoort" en de schuld aan mij verhaalt. Ik hoef haar niet te spreken, en misschien is het de tijd om haar duidelijk te maken dat ik het niet meer pik. Ik heb tenslotte grenzen, en wil eigenlijk niet erop ingaan als ze mij niet als haar dochter waarneemt. Misschien is het tijd om door te gaan met mijn leven, ik ben sowieso gelukkiger nu en mijn zelfmoord gedachten zijn verleden tijd. Haar mentaliteit niet.

Wat denken jullie?
Alicia

[Anon20190122]

Even rustig z'n beloop laten tot na je transitie dan weer contact zoeken en zien of er nog een relatie mogelijk is.

[Veronica]

Even rustig z'n beloop laten tot na je transitie dan weer contact zoeken en zien of er nog een relatie mogelijk is.

Ben ik wel mee eens, en als na je transitie je moeder nog steeds hetzelfde gedachten heeft betreffende jouw, dan blijft contactbreuk de enige optie vrees ik.

[Hana]

Had je een goed contact met je moeder voordat zij opnieuw was getrouwd?
Zoals je aangeeft is hij erg dominant en heeft wellicht een overmacht over jouw moeder.
Als zij echt om je geeft dan zal zij het wel prettig vinden om van je te horen, al is haar gedrag misschien bepaald door haar omstandigheden.

Zonder het fijne te weten blijft het wel lastig om advies te geven, het is een heel erg precaire situatie waar ik het fijne niet van weet.
Ik wens je in ieder geval heel veel sterkte en uiteindelijk zal je gevoel aangeven wat je moet doen.

[Aliss]

Had je een goed contact met je moeder voordat zij opnieuw was getrouwd?
Zoals je aangeeft is hij erg dominant en heeft wellicht een overmacht over jouw moeder.
Als zij echt om je geeft dan zal zij het wel prettig vinden om van je te horen, al is haar gedrag misschien bepaald door haar omstandigheden.

Zonder het fijne te weten blijft het wel lastig om advies te geven, het is een heel erg precaire situatie waar ik het fijne niet van weet.
Ik wens je in ieder geval heel veel sterkte en uiteindelijk zal je gevoel aangeven wat je moet doen.

Dat is dus wat er gaande is. Hij manipuleert haar, toen ik met haar op neutrale grond hand afgesproken was ze een heel ander mens. Voor dit incident had ik geen super relatie met haar, maar we konden een gesprek voeren. Misschien heeft het ook iets te maken met het feit dan mijn moeder geboren en opgegroeid is tijdens de soviet unie.

Dankje

[Anon20210626]

Tsja , ik zou ' de deur open houden' , zonder opdringerig te zijn en het dan aan haar over laten . Je mag best af en toe laten merken dat jij het contact wel graag wil . De kloof wordt al groter als beide partijen niets doen .......

Voor je het weet is het te laat ........ Ik heb geen ouders meer en heb het ze dus ook nooit kunnen vertellen. Ik had dit ze graag verteld, vooral mijn moeder .

Ik heb echt wel redenen gehad om mijn vader niet meer aan te spreken maar ben toch heel blij geweest dat ik die deur altijd op een kiertje heb gehouden .

[3B67-A22C]

Gelukkig ben ik gezegend met een familie die in ieder geval dit minder lastig vindt om van me te accepteren dan ikzelf. Maar in de voorliggende jaren heb ik veel vergelijkbare conflicten met mijn ouders gehad en even een paar jaar een "break" nemen van elkaar deed onze relatie op de lange termijn geen kwaad. Het geeft je de ruimte om je eigen weg te zoeken en als die weg een voldongen feit is, is er minder ruimte voor discussie over acceptatie.

[Jeste]

Het lijkt me inderdaad beter om het contact met je moeder niet meer op te pakken. Ga verder met je leven en laat niets meer van je horen. Volgens mij valt er toch niet veel duidelijk te maken. Je schreef al "Ik hoef haar niet te spreken". Houd inderdaad wel de deur open, voor het geval je moeder toch nog eens op een begripvollere manier contact zoekt
Misschien wel even moeilijk, want je mist je moeder toch wel. Maar er kunnen wel eens dingen veranderen in het leven waardoor je mensen uit het oog verliest. Zo is dat nou eenmaal.
Wel begrijp ik dat het misschien makkelijk gedacht is, want ik bekijk het vanuit mijn eigen levenssituatie. Ik ben ontzettend realistisch, absoluut niet emotioneel. Niet iedereen is zo.

[Aliss]

Tsja , ik zou ' de deur open houden' , zonder opdringerig te zijn en het dan aan haar over laten . Je mag best af en toe laten merken dat jij het contact wel graag wil . De kloof wordt al groter als beide partijen niets doen .......

Voor je het weet is het te laat ........ Ik heb geen ouders meer en heb het ze dus ook nooit kunnen vertellen. Ik had dit ze graag verteld, vooral mijn moeder .

Ik heb echt wel redenen gehad om mijn vader niet meer aan te spreken maar ben toch heel blij geweest dat ik die deur altijd op een kiertje heb gehouden .

ik heb gisteren en vandaag veel gehuild. Omdat ik niet weet wat ik moet doen. Ik hou van haar, maar tegelijkertijd ben boos op haar. Boos omdat ze mij in de steek heeft gelaten en wat nog erger, ik moet nu dingen gaan regelen omdat ze in verleden veel dingen regelde voor haar zelf, maar zei steeds, ik hou je administratie wel bij, maak je niet druk etc. En nu sinds ik mijn geboorte akte moet herstellen omdat ze die van mij kwijt raakte kost het mij tussen 6-8 maanden om dat via ambassade te regelden. En de pijn, om de dag huilen omdat ik mijn geboorte akte niet kan wijzigen, is de pijnlijkste wat er is in mijn transitie!

[Aliss]

Het lijkt me inderdaad beter om het contact met je moeder niet meer op te pakken. Ga verder met je leven en laat niets meer van je horen. Volgens mij valt er toch niet veel duidelijk te maken. Je schreef al "Ik hoef haar niet te spreken". Houd inderdaad wel de deur open, voor het geval je moeder toch nog eens op een begripvollere manier contact zoekt
Misschien wel even moeilijk, want je mist je moeder toch wel. Maar er kunnen wel eens dingen veranderen in het leven waardoor je mensen uit het oog verliest. Zo is dat nou eenmaal.
Wel begrijp ik dat het misschien makkelijk gedacht is, want ik bekijk het vanuit mijn eigen levenssituatie. Ik ben ontzettend realistisch, absoluut niet emotioneel. Niet iedereen is zo.

Ik ben heel emotioneel, maar ook wel realistisch. Dus zo moeilijk is die beslissing niet. Of wel...want ik weet niet of ik me schuldig ga voelen als ik haar met haar verjaardag niet feliciteer. Verjaardag van me zus heb ik trouwens overgeslagen, omdat ze aan mij hele kwetsbare dingen heeft gezegd. Maarja me ma scoort er niet beter in. En ik had al altijd betere relatie met mijn zus.