Een jaar in de andere rol?

[Butterflyflaps]

Met open mond heb ik dit draadje zien verschijnen en groeien. "Een jaar in de andere rol?"
Wat dacht je van de rest van je leven in je eigen rol! Het toneel spelletje is teneinde... Uit de kast komen is echt niet gemakkelijk maar de bevrijding is zo (h)eerlijk dat je het nooit meer kwijt wilt. Hoezo, een andere rol? Ik begrijp er helemaal niets van.

Heeh das erg lief.
Toen ik deze draad aanmaakte was ik in de verwachting dat ik mezelf als vrouw moest presenteren een jaar voordat ik hormonen kreeg en had ik wel wat angsten.
Overigens vind ik dat erg grappig want ik ken genoeg vrouwen die daar helemaal niets mee doen maar ze zijn toch nog altijd vrouwen, ofni?
Ondertussen al wel wat coming out gedaan hoor, ben er veel relaxter rond nu :p

Ze zegt ook niet dat het makkelijk is ..... Maar je bent er toch al langer mee bezig lijkt me zo . En ' een jaar in een ander rol , Een rol ? Nee jezelf ... En een jaar? Ga je daarna weer terug dan ........

Ik moet er niet aan denken ooit nog terug te gaan .....

Mensen werpen voorzichzelf soms ook grote muren op die later veel minder ' concrete ' blijken . En ik denk dat als je in transitie gaat, de stap dat je er ook echt mee naar buiten gaat onvermijdelijk is . Waarom ben je het traject dan ooit ingegaan ! Je hebt dan al een paar flinke wachtlijsten overleefd , een volledige diagnostiek . Toch ook al een flinke tijd , al met al . Houdt je jezelf dan niet voor de gek als je dan deze stap niet gaat maken ?

Thanks:)
Twijfelen over mezelf doe ik niet meer.
Ik denk dat ik geen behoefte heb aan jongen in jurk. Ik haat dat gevoel. Overigens lijkt me zo dat het totwel 1-2 jaar kan duren eer je echt verschil ziet.
& ik heb daar allemaal geen geld voor, om zo eerlijk te zijn.

.Als je bereid ben hormonen te gaan slikken voel je dan nog man ?
.

Nee maar de spiegel liegt niet en dat doet pijn.
Ik ben het traject ingegaan om me beter in m'n vel te voelen .
Ik doe dit overigens in Belgie en niet in Nederland.

Het lijkt mij ook dat als je de stap gezet hebt om het traject in te gaan dat je dan toch ook al ervaring hebt om jezelf te zijn. Het is geen rol die je je aanmeet. Als je niet zeker van je zaak bent moet je dit niet gaan doen. Dat je er langzaam in groeit kan ik me wel voorstellen. Je begint met op kleine schaal jezelf te presenteren en daar groei je in. En op een zeker moment ben je zo ver dat iedereen het mag weten omdat verbergen een te grote last is.

d'r verandert helemaal niks buiten mijn uiterlijk. Zo denk ik er ook over.

[Ilse]

HRT houdt geen rekening met kinderen .

hoe bedoel je dit nu precies Renée, help me eens op weg?

De HRT kun je in principe toch gewoon aanvangen en hoeft toch helemaal geen probleem te zijn in een proces met kinderen.
Naast de start HRT kun je ook andere aspecten in werking zetten als je daar verzekeringstechnisch afhankelijk van bent, zoals de gelaatsepilatie en logopedie?
Dit is toch een geleidelijk proces waar je je de kinderen in mee kan nemen en hoeft toch niet een directe link te hebben met de eis van binnen 3 maanden om?

[Anon20210626]

Ik zeg ook niet dat het niet kan ...... Maar je lichaam veranderd en emotioneel kan het het redelijke emotionele achtbaan betekenen. Mijn eigen persoonlijke ervaring is dat gewoon open en eerlijkheid eigenlijk heel erggoed werkt . Je zal er toch ooit mee naarbuiten moeten , waarom dan niet als je nieuwe start van je leven een aanvang neemt .

We gaan het niet eens worden Als iemand , met hormonen en alles wat daarbij hoort gewoon in de oude rol wil blijven, moet die dat idd lekker zelf weten .

Het ideale moment zal er nooit zijn en misschien en ik denk zelfs vaak, kom je er achter dat je het al tijden eerder had kunnen doen

Overigens , ik heb Jonge kinderen , werk in de bouw en iedereen weet alles. Gaat alles vanzelf ? Nee maar openheid in dit oogst wel respect en daar kom ik mee verder .

[J1nny]

Heb twee kinderen, inmiddels 16 en 18.
Bij coming out waren ze 13 en 14.
Die van 13 had geen twee tellen nodig, en stond op zijn nieuwe school na twee weken oid op eentafel en vertelde de school dat hij twee moeders had, waarvan er een zijn vader was geweest.
Nooit probleem gehad.
De oudste had wat meet tijd nodig, lag ook aan zijn autisme, maar in mijn dagboekje kan je ook zijn ontwikkeling volgen..

[Jannet V]

Ja, ik besef dat het voor de meesten niet eenvoudig is maar voor mijn gevoel maakt iemand het zichzelf en de omgeving, heel erg moeilijk om de HRT te beginnen voordat je volledig "uit de kast" bent. HRT kan heel veel veranderen in je emotie en niemand weet van te voren of dat wel of niet zal gebeuren. Het is, en dat is mijn persoonlijke mening, niet eerlijk tegenover je kinderen en naasten om ze dat te laten ervaren terwijl ze de oorzaak niet kennen.
We springen op een trein naar een bijzonder eindstation en het zou oneerlijk zijn om onze naasten niet de gelegenheid te geven om de reis mee te maken. Want vooral die reis leert iedereen respect te hebben voor de ander. Die reis is in het proces zo belangrijk omdat iedereen op het eindstation dan pas kan genieten van het uitzicht.
Ik val niemand aan, iedereen moet het op haar of zijn manier doen maar samen opstappen is vele malen gemakkelijker dan de rest achteraf over te laten komen.
(ook ik heb fouten gemaakt)

[Ilse]

We gaan het niet eens worden Als iemand , met hormonen en alles wat daarbij hoort gewoon in de oude rol wil blijven, moet die dat idd lekker zelf weten .

Maar Renée, zoals jij het omschrijft dat is toch helemaal niet wat ik zeg of bespreekbaar probeerde te maken.
Ik begreep ook al niet hoe jij dat bedoelde gisteren, vandaar mij vraag, maar zoals jij het nu omschrijft, trek je het iets te ver in het andere uiterste en is het woordje "lekker" sowieso verbodig.

Als de HRT start met alles wat daarbij hoort, kun je toch onmogelijk in de oude rol blijven leven en dat is toch per slot van rekening ook niet wat je wilt als je zo'n proces ingaat en dat zeg ik toch ook niet.
Ben het helemaal met jou eens, maar ik vind het absoluut belachelijk dat de VU in "hun protocol" de eis heeft oogenomen van dat je binnen 3 maanden om moet. So what als dat nu 4 maanden duurt en je officiële RLE daardoor ook iets later ingaat als dat in het belang van jou kinderen is.
Die eis van binnen 3 maanden staat volgens mijn informatie ook niet in de Standards of Care 7 of ik heb het mis wat ook weleens voorkomt en wat wel in deze Standards of Care staat is dat ze deze specifieke zorg moeten afstemmen op de individu en dat ze flexibel kunnen zijn.

Wat je verteld over het respect wat jij ervaart door de openheid, zo ervaren wij dat ook zeker en dat is vooral zichtbaar op de school van de kinderen en de vele ouders van hun vriendjes of vriendinnetjes. Ik kan openheid dan ook zeker aanraden in dit soort situaties.

Jinny jij bent inderdaad een van die personen die ik ken, waarbij het echt heel goed gaat met de kinderen, tenminste die indruk krijg ik echt toen je me daarover vertelde.
Maar ik heb je al een keertje eerder verteld dat voor mijn gevoel jou echtgenote daar een enorne grote rol of invloed in heeft gehad, door hoe zij met de hele situatie omging en daar is zij best bijzonder in.
Voor jou ongetwijfekd een enorne fijne bijkomstigheid en een enorme steun, maar het komt ook heel anders voor.

[J1nny]

Inderdaad heeft mijn lief daar een hele grote rol in gehad en nog natuurlijk....

[Rianne62]

Vanochtend kwam ik deze strip tegen en moest gelijk aan dit draadje denken. (Even op het +je van de loep klikken voor het juiste formaat van de afbeelding ).

http://www.justinhubbell.com/comics/201 ... ngform.jpg

[Butterflyflaps]

Thanks

Dat deed me echt glimlachen :>

[Janna]

Wow...... Die hakte er wel even in. Op een positieve manier, hoor!

Het is nu bijna twee jaar(!) na mijn coming out en voor mijn gevoel ben ik sinds die tijd geen #$%#% opgeschoten. Nog steeds presenteer ik me niet als vrouw. Ik ben zelfs nog niet aan de hormonen. Dat frustreert soms wel eens. Aan de andere kant is er zoveel gebeurd. Over mijn coming out heb ik zo'n half jaar gedaan tot het helemaal publiek was. Daarna gescheiden (ex kon er niets mee, en er speelden nog wel een paar dingen mee), wat ook bijna een jaar in beslag nam met alle gedoe en ellende die erbij kwam. Een nieuwe vriendin, niet gezocht maar op mijn pad gekomen. Ondertussen de kinderen meenemen in het hele traject.

En daarnaast...... babysteps. Mijn kledingstijl is veel androgener geworden. Ik draag mijn sieraden. Mijn haar is in een vrouwelijke coup geknipt. Ik sleep overal mijn handtasje mee naartoe. Soms draag ik wat makeup om bepaalde delen van mijn gezicht te accentueren. Pas voor het eerst als vrouw in het openbaar geweest, op weg naar de psych. Mijn stem lijkt soms vanzelf hoger te klinken.

Babysteps. Op mijn tempo. Ja, het liefst ga ik veel harder, maar dit voelt wel beter. Mijn omgeving went eraan. Groeit mee. Mijn moeder, die zo bang is dat ik er als een verklede man uit ga zien, heeft amper in de gaten hoeveel ik al veranderd ben, bijna ongemerkt. Mijn middelste dochter (13) geeft me met vaderdag aftershave en nagellak. Mijn oudste dochter (15) wil me gaan leren hoe ik met makeup om moet gaan. Kleine dingen die aangeven dat ze het niet alleen accepteren, maar er ook deel van willen uitmaken. Dat maakt me gelukkig.

Het is geen race en ik doe het op mijn eigen tempo.
Maar toch. Als ik bij de T-groep in Zwolle ben en zie hoever iedereen al is, dan vind ik het vreselijk. Niet voor hun, natuurlijk. Ik gun het ze stuk voor stuk, maar toch is het hard om te zien wat mogelijk is en zelf nog niet zover te zijn. Ondanks dat blijf ik bij mijn huidige tempo. Het gaat de goede kant op. Op een passende manier.

Ik ga het plaatje opslaan en uitprinten. Als reminder voor mezelf als het even moeilijk is.