Een jaar in de andere rol?

[Butterflyflaps]

Zodra je met de hormonen mag beginnen , moet je je ook voor doen als het andere geslacht (dit geld voor iedereen ) .
Maar daar voor krijg je eerst nog 6 tot 12 gesprekken om te kijken of je wel echt van geslacht wil veranderen .
En als je het gewoon op je werk aangeeft valt het uit eindelijk best wel mee , en niet iedere vrouw loopt in een rokje.

zekers, sorry hiervoor nog eens. Laatk het zo zeggen dat een bepaald iemand op me blijft inhameren dat ik dan maar in hoge hakken en een jurk naar een dancing moet

Ben best wel zenuwachtig, ik moet beschrijven hoe m'n leven d'r uitziet.
ik hoop gwn écht dat ze me geloven. :p

Heeft iemand nog ervaringen met jezelf te moeten bewijzen?

Werk is wel een issue, aan de ene kant wil ik zeggen: hoi, ik kom hier graag werken maar ik volg momenteel therapie voor TS. Dat vind ik dan wel weer zo netjes zodat ze weten wie ze aannemen.
Aan de andere kant is het nu niet echt iets dat ik als speld op m'n schouders draag en dan komt er nog het feit bij dat die aankondiging weinig basis heeft als me de hormonen worden geweigert.

Fantastisch, afhankelijk zijn van anderen

[NaomiClareNL]

Gewoon jezelf zijn. Makkelijker gezegd dan gedaan in jouw situatie maar het werkt over het algemeen het beste. Veruit de grote meerderheid gaat gewoon zonder problemen door naar de hormoonvervangende therapie (door mijn psychologe destijds benoemd als volgt: je bent een hamerstuk).

Werkelijk de enige keer dat ik hoorde dat er problemen waren was toen er vermoed werd dat iemand autistisch was hetgeen meer dan eens door specialisten afgewezen werd. Maar dat is ook het enige.

De RLE is natuurlijk (als het goed gaat) de rest van je leven en die kun je zo je wilt inrichten. De 12 maanden zijn een voorwaarde voordat je in aanmerking komt voor een beoordeling of je naar de operatie mag (indien je dat wilt, niets moet). Ook daar rol je gewoon doorheen zonder dat zelfs maar een zelfmoordpoging wegens ingestorte hormoonwaarden tot vragen hebben geleid bij mij. Mijn RLE, ook al duurde die 2 jaar, is omschreven als succesvol. Bijna 3 jaar later heb ik nog steeds problemen en weet nog steeds niet waar ze dat op gebaseerd hebben.

VUmc komt echt niet kontroleren op je werk of thuis of waar dan ook of je wel in je doelgeslacht rondloopt. En als je geen rok of jurk wilt dragen of make up, da's ook okee. Nog nooit gedaan daar.

Mijn advies: gewoon rustig jezelf blijven.

Succes!

[Jennifer W]

Anyways, dit is wat mij betreft de druppel...

Mij zie je hier op dit forum nooit maar dan ook nooit meer.....

Jennifer,

dat je het niet eens bent met mij, Welkom bij de club.
Maar om je daar voor af te melden van dit forum???

Dat is waar, heeft alleen 9 - 10 maanden in beslag genomen om dat gegeven te realiseren.

Ik weet nog dat de druppel was, de mate van negativiteit m.b.t. de behandeling bij het VUmc.
Ik heb het toen ook wel eens aangekaart dat het iemand wel eens zijn laatste hoop zou kunnen ontnemen op een authentiek bestaan en of een begeleiding daar naar toe.
Ik ben deze mening nog steeds toegedaan maar ben inmiddels veel sterker geworden en kan gewoon accepteren dat we daarin over van mening kunnen verschillen.

Ik ben nu terug, en hoop net als enkele andere hier ook de positieve kanten van transgenderzorg in Nederland en misschien wel in het bijzonder bij het VUmc zichtbaar te maken v oor de mensen die de behandeling/aanmelding door/bij het VU als optie zien om tot een authentiek leven te komen/ eigen leven te redden.

Ik vermoed dat ik dan net als enkele hier 1 van de weinige zal zijn die vooral zal belichten hoe positief het traject voor mij tot nu toe is verlopen en verloopt.

Goed, niet erg on topic dit, maar het leek mij gepast om het onderwerp waarin ik afhaakte te gebruiken om weer in te haken.

Goed om te lezen dat butterflyflaps er uiteindelijk wat aan gehad heeft in ieder geval!

Even kort over mijn voortgang........nu 9 maanden hrt erop zitten en word momenteel besproken/voorgedragen in het genderteam voor de vaginaplastiek. (Andere zaken komen vanzelf in de loop der tijd wel weer naar voren) Hormonen, al zeg ik het zelf, zijn in ieder geval erg lief voor me.....

[Anon20180501]

Welkom terug Jennifer, leuk je weer terug te zien...

Fijn om te horen dat het zo goed gaat met je, en zo ver al.

grts Daniéla

[Jennifer W]

Welkom terug Jennifer, leuk je weer terug te zien...

Fijn om te horen dat het zo goed gaat met je, en zo ver al.

grts Daniéla

dankjewel Dani

[Suikerklontje]

Niet alles gelezen maar om toch te reageren; je wilt jezelf worden, dus wees jezelf. Het VU is niet slecht maar je kan wel pech hebben met je aangewezen psycholoog. Hoe dan ook helpt het wel je mondje klaar te hebben. Dat is sowieso altijd handig.

Dus niks wat je tegen gaat komen wat het extreem moeilijker gaat maken. Voor een transitie willen ze zien of je een confrontatie aan durft te gaan, daarom ook de RLE. Als je dan jurkjes niks vindt dan is dat zo. Maar weet het dan wel te verwoorden. Zoals dat niet elke vrouw 24/7 jurkjes draagt om te laten zien aan de wereld dat ze een vrouw is.

[Butterflyflaps]

Doe ik maar komt maar geen schot in de zaak
Als ik na mei geen groen licht krijg...
verbaast me niets dat mensen zelf bestellen
nuja moest ook nog wel heel veel uitpraten hoor

[Jennifer W]

Doe ik maar komt maar geen schot in de zaak
Als ik na mei geen groen licht krijg...
verbaast me niets dat mensen zelf bestellen
nuja moest ook nog wel heel veel uitpraten hoor

Maar.....je bent tenminste onderweg met deze diagnostische fase!
Heb je inmiddels je levensverhaal al geschreven?

Je hebt overigens niets te bewijzen, het beste is om gewoon heel dicht bij je zelf te blijven en zo open en eerlijk mogelijk, des te beter kan men je helpen.

Er is daarnaast zat te doen, wat je schrijft komt iets over als afwachten.....maar dat kan ik verkeerd hebben ( :
Hoe dan ook, je hoeft je niet te vervelen en ik kan best wel wat dingen noemen waarmee je de tijd makkelijk overbrugt....misschien zelfs kan gaan vinden dat je zelfs meer tijd nodig hebt.

Hoe is het bijvoorbeeld met je garderobe?.......ben je al 100% van de tijd om?.....zo niet......hoe ga je dat aanpakken?
Heb je al nagedacht over wat jouw stijl is?.....hoe butterflyflaps er dadelijk in het echt uit gaat zien....zeg maar?

Wist je bijvoorbeeld dat je alvast met logopedie kan beginnen? .....Is een kwestie van langs je huisarts gaan voor een verwijzing en kan gewoon nu al.

Je geeft zelf al aan dat je ook wel een hoop uit te praten hebt, gaandeweg kan ik je verzekeren dar er nog veel meer van die momenten volgen.
Je krijgt ook nog te maken met vele lagen van zelfacceptatie.......na het omarmen en accepteren dat je transgender bent volgen er nog vele nieuwe lagen.
Welk of wat voor soort vrouw komt er naar boven nu zij steeds meer de vrijheid krijgt?.........dit is een hele ontdekkingsreis en kan soms aangenaam en soms voor onaangename verrassingen zorgen...

Opnieuw leren leven, maar dan als jezelf......opnieuw de pubertijd door, maar dan als jezelf.....en ga zo maar verder....

Nu.....ik bedoel dit absoluut niet belerend.....vat het alsjeblieft niet zo op!
Het is meer wat aanwijzingen en een aantal tips over waar je je tijd mee kan vullen......waarmee je alvast weer stapjes naar jezelf kan maken terwijl de diagnostische fase loopt......

en waarschijnlijk overbodig om te zeggen.....gebruik de vragen van de diagnostische fase om er nog eens een keer of wat bij stil te staan.....

Nogmaals, niet belerend bedoeld..........als het wel zo overkomt spijt mij dat bij voorbaat heel erg....

Ik gun gewoon iedereen een authentiek leven, en misschien heb je wat aan de tips...

[Saskia]

Op 1 maart kreeg ik te horen dat mijn rle was goed gekeurd. De proeftijd zit er dus op en is over gegaan in een vast contract.
Tijdens de rle alleen vrouwen kleren gedragen die bij mijn leeftijd passen. Nog geen rok, jurk of make up omdat mijn gezin nog niet zover is. Toch word ik steeds vaker aan gesproken als mevrouw. In samen spraak met mijn vrouw weer kleding besteld die weer een stapje vrouwelijker zijn. Ik ben zo blij dat door hele kleine stapjes te nemen ik niemand, echt niemand ben kwijt geraakt. Mijn schoonzus zei zondag dat ze een beetje was verbaasd. Ze had verwacht dat het al iets vrouwelijker was. Langzaam groeit mijn omgeving mee. Dat geeft een heel fijn gevoel. Ik voel mij dan ook echt gezegend. Als het mooie weer er aankomt gaan we hogelijk de stap naar een rok en pumps nemen. Zo gaan we steeds een stapje verder. Ik heb er goede hoop op omdat mijn vrouw mij verdedigd heeft toen mijn schoonmoeder zei dat ik geen jurk of rok moest gaan dragen zei ze dat ik een vrouw was en dat dus er gewoon bij hoort. Dat maakte me nog trotser op haar.

[Butterflyflaps]

heeh dank je Jeniffer, ja stem is best moeilijk. Ik doe wel wat oefeningen hier en daar en heb al een logopediste aangesproken maar ze was totaal niet bekend met mtf... dat was wel spijtig, ze was wel erg vriendelijk hoor !

Na een jaar afwachten wordt het inderdaad wel vervelen. Soms zelfs tot wanhopige momenten toe.
Heb ook nog steeds geen privacy en een controlefreak in m'n leven
dus momenteel gaat al m'n geld naar de verhuis toe.
maar zou wel voor badass hiphop gaan, ik stuiter namelijk veel op en neer
en leggings are pants, dat weet je toch

Zoals de alchemisten vele zaken ontdekten naar hun zoektocht naar goud.
Heb ik ondertussen ook al mooie punten ondervonden op zoek naar vrouwelijkheid.
Toch vind ik de hormonen de katalysator.
Want hoe graag ik ook om ga, dat hoofd van me is wel de grootste zorg van me, dysphoria-wise
eerlijk geef ik ze liever 2 jaar de tijd eer ik echt stappen zet. Heb nu ook niet echt bepaald een leven met een beetje structuur in hehe
Daar is ook wel het grootste punt geweest, zelfacceptatie !

& nee vat 't helemaal niet verkeerd op hoor, dankjewel zelfs ^^ aanmoediging is altijd fijn om te horen