Pijnlijke start

[Blue]

Ik ben recentelijk uit de kast gekomen naar mijn partner over mijn TG gevoelens, al hebben we dit onderwerp al eens vaker vluchtig besproken, het werd door haar altijd weggewuifd als een nieuwe fetish.
Nu heb ik duidelijk kunnen maken dat het meer is dan alleen een kink, maar dat het echt dieper zit. Ook bepaalde gebeurtenissen uit mijn jeugd en verleden vallen nu op zijn plaats.

En dat is hard aangekomen, ze wist al dat ik Panseksueel ben (al ziet zij geen verschil met Biseksualiteit) maar ik ben bang dat dit wel het begin van het einde van de relatie is.
Overigens leefden wel al een tijdje als een broer en zus, of eigenlijk als twee zusjes maar dat helemaal olie op het vuur als ik dat nu zo benoem.

Gelukkig hebben mijn beste vriend, mijn moeder en haar partner totaal geen problemen met hoe ik ben.


Mijn psycholoog in heeft in ieder geval aangeraden om geleidelijk van start te gaan, Met eenvoudige aanpassingen met make-up of mijn haar (ik heb lang haar maar draag het altijd in een staart) en eventueel gezichtsontharing. En zo stap voor stap kijken totdat ik me goed genoeg voel.
Oja en natuurlijk een trainingsprogramma uitzoeken om aan mijn figuur te gaan werken. Inmiddels ben ik ook bezig met mijn stem te trainen (mooie bezigheid voor in de file)

Persoonlijk denk ik niet dat het voor mij nodig is om helemaal tot aan SRS te gaan. Maar als ik uiteindelijk toch hormonen wil (wat ik wel vermoed), dan ben ik bang dat ik dit via de VU zal moeten doen en niet dat de huisarts zomaar even een receptje uit kan schrijven (al ben ik desnoods wel bereid zelf voor de kosten op te draaien). Of is het VU traject alleen vereist als het uiteindelijk doel SRS is danwel om een vergoeding van verzekeraar te krijgen?

[TimV]

Hey,

Balen dat je het idee hebt dat dit je relatie zal beëindigen. Ik heb vaker gehoord dat mensen biseksualiteit en panseksualiteit hetzelfde vinden, dat heeft er waarschijnlijk mee te maken of die mensen geloven in slechts twee of meerdere mogelijke genderidentiteiten. Van wat ik weet kun je inderdaad niet naar je huisarts of een andere instelling gaan voor de hormonen, maar misschien zijn er privé klinieken met minder lange wachttijden dan het VU. Ik weet wel vrij zeker dat het uiteindelijke doel niet SRS is bij het VU. Het gaat erom dat je datgene doet waar jij je prettig mee voelt. Er zijn genoeg mensen die het alleen bij hormonen houden en niet een geslachtsaanpassende operatie willen. Het kan zowieso geen kwaad om je alvast aan te melden bij het VU denk ik. Dan heb je nog ongeveer een half jaar tot een jaar de tijd voordat je ook daadwerkelijk aan de gesprekken kan beginnen. Je kan dan alsnog besluiten dat je meer tijd nodig hebt of ervan afziet.

Succes in ieder geval!

Gr,

Tim.

[Emma]

SRS is niet meer helemaal een vereiste tegenwoordig bij het VUmc. Maar je kunt ook kijken of je terecht kunt bij de Psycho Informa Groep in Schoonhoven/Woerden of Psychologenpraktijk De Vaart in Assen. Misschien een iets kortere wachtlijst, en als je huisarts niet mee wil werken aan hormonen kun je via die weg in ieder geval wel een endocrinoloog vinden die je begeleidt.

[Blue]

Ik zag mijn oude en eerste post hier terug. Maar inderdaad we zijn uit elkaar gegroeid en leven nu vriendschappelijk samen als huisgenoten. Als is daar wel een nare tijd van veel ruzies aan vooraf gegaan. ( en ja, in die periode heb ik ook wel bepaalde dingen verkeerd gedaan waarmee ik haar gekwetst en emotioneel verwaarloosd heb) Ik kan er natuurlijk niets aan doen wat mijn geaardheid en gender identiteit is, maar helemaal vrijuit ga ik natuurlijk niet. Als ik het over kon doen zou ik bepaalde dingen anders aangepakt hebben maar dan nog denk ik dat het resultaat uiteindelijk hetzelfde was geweest.
We hebben nu allebei een vriend waar we onze intimiteit en aandacht van krijgen.

Ze kan mij simpelweg niet accepteren als vrouw in een partner relatie. En ik kan mij niet volledig geven aan iemand waarbij ik me niet meer geaccepteerd voel en of dat nou een man of vrouw is maakt niet uit.
Overigens heeft ze me wel een tijd als vrouw aangesproken me bij mijn vrouwelijke voornaam genoemd maar dat had niets te maken met acceptatie of dat ze me ineens als vrouw zag.
Dit was puur om afstand te creëren en me los te kunnen laten en me te gaan zien als een bekende die in ieder geval niet langer haar geliefde is.

Eigenlijk was het de bedoeling dat we allebei een "minnaar" zouden zoeken om hetgeen we in de relatie tekort komen tijdelijk op te vangen. Want ik en mijn partner wilde beide hetzelfde.. een man dus...
Het vervelende en zeer pijnlijke resultaat was echter dat het voor mij inderdaad een vriend voor erbij was. Maar ik daarnaast wel verder wilde met onze relatie, open relatie is leuk en geeft vrijheid maar is geen must voor mij weet ik nu, ik ben zoals ze dat noemen gender-monogaam. het meest ideale is gewoon verder gaan met mijn partner en onze relatie her-opbouwen, en daarnaast een vaste vriend waar ik 1 of 2 x per maand een dagje naar toe kan gaan.

Maar helaas het contact tussen mijn partner en haar vriend of minnaar was voor haar een eyeopener dat ze toch echt een "vent" wil als geliefde. En exclusiviteit in een volledig hermetisch gesloten relatie.
Ons contact is nu best goed, en stukken beter dan in de afgelopen jaren, maar inderdaad alleen nog vriendschappelijk.

[AnjaE]

we zijn uit elkaar gegroeid en leven nu vriendschappelijk samen als huisgenoten. Als is daar wel een nare tijd van veel ruzies aan vooraf gegaan.

...

Ons contact is nu best goed, en stukken beter dan in de afgelopen jaren, maar inderdaad alleen nog vriendschappelijk.

Dit is voor mij momenteel het grootste obstakel om ongeremd blij te zijn met mijn vrouwzijn - dat ik mijn partnerrelatie met mijn man moet ombouwen naar een vriendschap. Want ik wil hem in mijn leven houden. Bij mij was er ook een tijd van stress en ruzie, maar dan(?) vóór het bewustzijn doorbrak - daarvoor was ik erg gestresst en boos, op mezelf, mijn omgeving, de wereld, omdat ik krampachtig een rol volhield die niet de mijne was.
Maar jullie wonen nog steeds samen, begrijp ik?

[Blue]

we zijn uit elkaar gegroeid en leven nu vriendschappelijk samen als huisgenoten. Als is daar wel een nare tijd van veel ruzies aan vooraf gegaan.

...

Ons contact is nu best goed, en stukken beter dan in de afgelopen jaren, maar inderdaad alleen nog vriendschappelijk.

Dit is voor mij momenteel het grootste obstakel om ongeremd blij te zijn met mijn vrouwzijn - dat ik mijn partnerrelatie met mijn man moet ombouwen naar een vriendschap. Want ik wil hem in mijn leven houden. Bij mij was er ook een tijd van stress en ruzie, maar dan(?) vóór het bewustzijn doorbrak - daarvoor was ik erg gestresst en boos, op mezelf, mijn omgeving, de wereld, omdat ik krampachtig een rol volhield die niet de mijne was.
Maar jullie wonen nog steeds samen, begrijp ik?

Ja dat klopt, maar alle ruzies en woordenwisselingen die we altijd hadden waren voornamelijk gebaseerd op de verantwoordelijkheden die binnen een relatie gelden en waar ik niet meer aan kon voldoen, plus dat ik de relatie in feite wilde "openbreken" om ook te kunnen voorzien in mijn behoefte aan intimiteit met een man. Ze was het daar natuurlijk niet mee eens, en aangezien ik geen dingen stiekem ga doen of ga liegen (want dat zit niet in mijn aard) ging ik mezelf afzonderen en werd depressief.

Nu deze verplichtingen en beperkingen van een gesloten relatie er niet meer zijn blijft alleen nog onze vriendschap over en gaat het (na een rouwproces waarin we elkaar als geliefden hebben losgelaten) best wel goed. We wonen dus samen en slapen zelfs in hetzelfde bed.
Apart gaan wonen zou voor ons beide een financiële strop zijn dus vinden we het prima zo, we communiceren ook veel meer over onze gevoelens en voelen ons veel minder geremd. Maar de echter gevoelens als partners en geliefden zijn er niet meer. Dus ja, we zijn soulmates, zusjes misschien. Ik help haar met nagels lakken als ze naar haar vriend gaat, en omgekeerd soms ook (al ben ik wel zelfstandiger)

Dus eigenlijk vind ik het prima zo, en zou ook niet willen dat ze weggaat. Want ook ik wil haar in mijn leven houden, is het niet als partner, dan maar als een goede vriendin

[AnjaE]

Ja dat klopt, maar alle ruzies en woordenwisselingen die we altijd hadden waren voornamelijk gebaseerd op de verantwoordelijkheden die binnen een relatie gelden en waar ik niet meer aan kon voldoen, plus dat ik de relatie in feite wilde "openbreken" om ook te kunnen voorzien in mijn behoefte aan intimiteit met een man. Ze was het daar natuurlijk niet mee eens, en aangezien ik geen dingen stiekem ga doen of ga liegen (want dat zit niet in mijn aard) ging ik mezelf afzonderen en werd depressief.

Nu deze verplichtingen en beperkingen van een gesloten relatie er niet meer zijn blijft alleen nog onze vriendschap over en gaat het (na een rouwproces waarin we elkaar als geliefden hebben losgelaten) best wel goed. We wonen dus samen en slapen zelfs in hetzelfde bed.
Apart gaan wonen zou voor ons beide een financiële strop zijn dus vinden we het prima zo, we communiceren ook veel meer over onze gevoelens en voelen ons veel minder geremd. Maar de echter gevoelens als partners en geliefden zijn er niet meer. Dus ja, we zijn soulmates, zusjes misschien. Ik help haar met nagels lakken als ze naar haar vriend gaat, en omgekeerd soms ook (al ben ik wel zelfstandiger)

Dus eigenlijk vind ik het prima zo, en zou ook niet willen dat ze weggaat. Want ook ik wil haar in mijn leven houden, is het niet als partner, dan maar als een goede vriendin

Dankjewel voor je antwoord, soms vraag ik misschien zomaar wat weg, maar dat komt dan ook omdat ik graag wil leren van (gedeeltelijk) gelijke omstandigheden, ik vind het soms nogal verwarrend, met name dat omvormen van de relatie. Goed dat je daar een evenwicht met je ex-vriendin in hebt gevonden, daar zal het bij ons ook wel op uitkomen, het is alleen dat het zo ongelofelijk wennen is.

[Blue]

Ja dat klopt, maar alle ruzies en woordenwisselingen die we altijd hadden waren voornamelijk gebaseerd op de verantwoordelijkheden die binnen een relatie gelden en waar ik niet meer aan kon voldoen, plus dat ik de relatie in feite wilde "openbreken" om ook te kunnen voorzien in mijn behoefte aan intimiteit met een man. Ze was het daar natuurlijk niet mee eens, en aangezien ik geen dingen stiekem ga doen of ga liegen (want dat zit niet in mijn aard) ging ik mezelf afzonderen en werd depressief.

Nu deze verplichtingen en beperkingen van een gesloten relatie er niet meer zijn blijft alleen nog onze vriendschap over en gaat het (na een rouwproces waarin we elkaar als geliefden hebben losgelaten) best wel goed. We wonen dus samen en slapen zelfs in hetzelfde bed.
Apart gaan wonen zou voor ons beide een financiële strop zijn dus vinden we het prima zo, we communiceren ook veel meer over onze gevoelens en voelen ons veel minder geremd. Maar de echter gevoelens als partners en geliefden zijn er niet meer. Dus ja, we zijn soulmates, zusjes misschien. Ik help haar met nagels lakken als ze naar haar vriend gaat, en omgekeerd soms ook (al ben ik wel zelfstandiger)

Dus eigenlijk vind ik het prima zo, en zou ook niet willen dat ze weggaat. Want ook ik wil haar in mijn leven houden, is het niet als partner, dan maar als een goede vriendin

Dankjewel voor je antwoord, soms vraag ik misschien zomaar wat weg, maar dat komt dan ook omdat ik graag wil leren van (gedeeltelijk) gelijke omstandigheden, ik vind het soms nogal verwarrend, met name dat omvormen van de relatie. Goed dat je daar een evenwicht met je ex-vriendin in hebt gevonden, daar zal het bij ons ook wel op uitkomen, het is alleen dat het zo ongelofelijk wennen is.

Het "omvormen" van een relatie is natuurlijk niet iets wat heel eenvoudig is, het is een langzaam en zeer pijnlijk proces geweest met veel boosheid, frustratie en verdriet voor beide kanten, daarnaast hulp van psychologen en relatietherapie . De liefde voor elkaar zat (en zit denk ik nog steeds) heel diep, we zijn bijna 19 jaar samen. Dus hebben we voorlopig vrede met de huidige situatie maar of het voor de toekomst houdbaar is, is nog maar afwachten. We missen allebei de intimiteit die er tussen ons was, maar ze kan zich niet meer geven aan iemand de langzaam een vrouw aan het worden is (en die vroeger haar man was) en ik kan mezelf niet geven als ik mezelf niet geaccepteerd voel.
Het is ook zo zuur, mijn partner is zeer ruimdenkend en open over alles wat met seksualiteit, identiteit en geaardheid te maken heeft. Maar niet als het haar eigen partner betreft.

[AnjaE]

Het "omvormen" van een relatie is natuurlijk niet iets wat heel eenvoudig is, het is een langzaam en zeer pijnlijk proces geweest met veel boosheid, frustratie en verdriet voor beide kanten, daarnaast hulp van psychologen en relatietherapie . De liefde voor elkaar zat (en zit denk ik nog steeds) heel diep, we zijn bijna 19 jaar samen. Dus hebben we voorlopig vrede met de huidige situatie maar of het voor de toekomst houdbaar is, is nog maar afwachten. We missen allebei de intimiteit die er tussen ons was, maar ze kan zich niet meer geven aan iemand de langzaam een vrouw aan het worden is (en die vroeger haar man was) en ik kan mezelf niet geven als ik mezelf niet geaccepteerd voel.
Het is ook zo zuur, mijn partner is zeer ruimdenkend en open over alles wat met seksualiteit, identiteit en geaardheid te maken heeft. Maar niet als het haar eigen partner betreft.

Ja hier grotendeels net zo hoor. Wij zijn 15 jaar samen en mijn partner is heel erg open-minded en accepterend, maar ook 200% homo, hij is trots op me maar tegelijkertijd staat hij met lege handen omdat hij er qua intimiteit niets mee kan, en dat vind ik met name voor hem rot.
Ik hoop dat jullie een vorm kunnen vinden waarin jullie toch iig belangrijk in elkaars leven kunnen zijn.

[Blue]

Omvormen blijkt in ons geval onmogelijk, afgelopen week kwam het hoge woord eruit dat mijn partner niet verder kan en wil leven met een vrouw die ooit haar man was, althans niet als geliefden. Wel als vrienden of zussen samen blijven wonen.
Nu gingen we allebei al onze eigen weg met allebei een eigen vriendje maar diep van binnen was er toch nog een beetje hoop van mijn kant dat het nog goed zou kunnen komen, maar helaas mocht het niet zo zijn.