Twijfel gevoed door angst

[i-rene]

Ik denk dat ik niks geks zeg als ik beweer dat iedere Pre-alles transvrouw op haar momenten twijfel heeft of heeft gekend.
Zelf ben ik daar ook geen uitzondering op. Wel is het bij mij zo dat ik vooral op dagen dat ik "minder last" heb van mijn gender dysforie, ik meer twijfel, dan wanneer ik weer diep in een dip zit (door de gender dysforie).
Op goede dagen heb ik soms een soort schuldgevoel alsof ik me nooit relaxed mag voelen omdat mijn lijf nog steeds niet vrouwelijk is.

En dat zijn dan ook momenten waarop de twijfel toeslaat. Moet ik me dit allemaal wel op me nek halen; wat zullen anderen er niet van denken; Is het niet makkelijker om gewoon te voldoen aan de verwachtingen van anderen?
Ik herken gelukkig steeds vaker dat de twijfel eerder gevoed wordt door angst, dan dat mijn gevoel vrouw te zijn wordt betwijfeld door mezelf. En als ik dan die vragen moet beantwoorden dan weet ik dat ik zeker door moet gaan en "het allemaal op mijn nek moet halen". Het is eigenlijk geen keuze als ik niet vroegtijdig onder de groene zoden wil eindigen. Dus wat anderen er van denken, deert me enerzijds wel, maar ik moet me daar niks van aantrekken. Ja, het is makkelijk in de omgang met anderen als je aan hun verwachtingen voldoet, maar ik ben nu al meerdere decennia in strijd met mezelf omdat ik alleen maar aan de verwachting van anderen voldoe. Het wordt nu tijd om aan mijn eigen verwachtingen te gaan voldoen en dat is primair gelukkig worden als "mezelf". Dat er vrienden zullen zijn die dat niet kunnen accepteren zij dan maar zo. Ze zijn het dan ook niet waar zich mijn vriend(in) te noemen.
Op het werk wordt het ook best spannend en dat levert regelmatig wel twijfel op als ik mezelf met vrouwelijke collega's vergelijk. Ik weet rationeel dat ik me niet met cis-vrouwen moet vergelijken omdat ik dan vaak denk dat ik daar nooit aan kan voldoen, maar er zijn zo veel "soorten" vrouwen! Ik heb altijd het idee dat er een grotere verscheidenheid aan vrouwen bestaat, dan aan mannen. Je hebt supervrouwelijke, maar ook aan mannelijkheid grenzende vrouwen en dan alles wat er tussenin zit. Bij hele mooie vrouwen ben ik stinkend jaloers en ik weet dat ik nooit een lijf als die van hen zal hebben, maar ik troost me met de gedachte dat ik wel mijn eigen vrouw wordt en dat is eigenlijk belangrijker.
Wat verder spannend op mijn werk is en onzekerheid oproept is het feit dat ik in de IT zit en logistiek consultant ben, die veel bij verschillende klanten komt. Toen ik net uit de kast was gekomen was ik doodsbang mijn baan te verliezen omdat onze verkopers mogelijk vinden dat ik in transitie niet aan klanten "te verkopen" ben. Nu heb ik een punt bereikt dat me dat allemaal niets meer kan schelen. Ik kan en wil niet meer terug de kast in, dus als ze van me af willen... Misschien valt het allemaal wel mee en is mijn baas wel open-minded en transfriendly.

Kortom, regelmatig heb ik twijfels, maar realiseer ik me dat ze alleen door angst gevoed worden. En zodra ik me dat realiseer en ik denk dan gewoon aan alle eenzaamheid, wanhoop, frustraties en depressies van de afgelopen decennia, dan vervliegen die twijfels weer net zo hard als dat ze gekomen zijn.

Wat ik me afvraag is of jullie dit ook herkennen en of jullie soms ook wel eens een soort schuldgevoel hebben als je twijfels hebt.

[Anon20190516]

Op een dag heb ik ook gewoon de knop omgezet en wil nu niet meer denken aan mijn oude ik.mijn neus gaat maar 1 kant en dat is vooruit!en natuurlijk stap ik wel eens in een kuil,maar ik loop gewoon door..sterkte

[anne-nienke]

Ik denk dat ik niks geks zeg als ik beweer dat iedere Pre-alles transvrouw op haar momenten twijfel heeft of heeft gekend.

Kortom, regelmatig heb ik twijfels, maar realiseer ik me dat ze alleen door angst gevoed worden. En zodra ik me dat realiseer en ik denk dan gewoon aan alle eenzaamheid, wanhoop, frustraties en depressies van de afgelopen decennia, dan vervliegen die twijfels weer net zo hard als dat ze gekomen zijn.

Wat ik me afvraag is of jullie dit ook herkennen en of jullie soms ook wel eens een soort schuldgevoel hebben als je twijfels hebt.

Ik ken het gevoel van twijfel enorm....al weet ik niet goed waar het door gedreven wordt.

Je praat vooral over twijfel en schuld gedreven door angst. Ik ken dat ook wel, door angst kom ik het huis eigenlijk niet uit. Maar hoe lukt het je om dat kennelijk zo makkelijk te relativeren? Kennelijk lukt het je toch steeds om het van je af te zetten....

[i-rene]

Ik ken het gevoel van twijfel enorm....al weet ik niet goed waar het door gedreven wordt.

Je praat vooral over twijfel en schuld gedreven door angst. Ik ken dat ook wel, door angst kom ik het huis eigenlijk niet uit. Maar hoe lukt het je om dat kennelijk zo makkelijk te relativeren? Kennelijk lukt het je toch steeds om het van je af te zetten....

Ik ben altijd erg rationeel ingesteld geweest en zo lang de testosteron nog door mijn lijf heen gaat zal dat nog wel even zo blijven. Ik wil niet zeggen dat ik het altijd even makkelijk vindt om het gevoel van me af te zetten, maar ik herken steeds vaker de gedachten die door mij heen gaan als ik weer eens twijfel. En die gedachten hebben in de meeste gevallen te maken met een van de angsten die dan heb.

Bijvoorbeeld: omdat mijn thuissituatie daar nog niet klaar voor is kleed ik mij in het openbaar helaas nog niet vrouwelijk. Als ik dan op mijn werk rondloop en de twijfel slaat weer eens toe, dan gaan er gedachten door mij heen hoe moeilijk ik het mijzelf zou maken op het werk als ik in transitie zou gaan. Zouden mijn collega's en klanten me nog wel accepteren? Omdat ik weet dat dit soort gedachte eigenlijk gewoon een angst is en ik dan weer denk in welke diepe putten ik door mijn gender dysforie regelmatig zit en dat ik absoluut niet meer terug de kast in wil, accepteer ik die twijfel als een angst en weet ik dat ik niet twijfel aan waar ik naar toe wil: compleet vrouw worden.

Ik realiseer me dat iedereen daar anders in is en kan me ook goed voorstellen dat jij daar meer moeite mee hebt. En misschien is dat een geruststelling: het lukt mij ook niet altijd om er op deze manier mee om te gaan.

[TheMightydaphne]

Ik denk dat ik niks geks zeg als ik beweer dat iedere Pre-alles transvrouw op haar momenten twijfel heeft of heeft gekend.
Zelf ben ik daar ook geen uitzondering op. Wel is het bij mij zo dat ik vooral op dagen dat ik "minder last" heb van mijn gender dysforie, ik meer twijfel, dan wanneer ik weer diep in een dip zit (door de gender dysforie).
Op goede dagen heb ik soms een soort schuldgevoel alsof ik me nooit relaxed mag voelen omdat mijn lijf nog steeds niet vrouwelijk is.

En dat zijn dan ook momenten waarop de twijfel toeslaat. Moet ik me dit allemaal wel op me nek halen; wat zullen anderen er niet van denken; Is het niet makkelijker om gewoon te voldoen aan de verwachtingen van anderen?
Ik herken gelukkig steeds vaker dat de twijfel eerder gevoed wordt door angst, dan dat mijn gevoel vrouw te zijn wordt betwijfeld door mezelf. En als ik dan die vragen moet beantwoorden dan weet ik dat ik zeker door moet gaan en "het allemaal op mijn nek moet halen". Het is eigenlijk geen keuze als ik niet vroegtijdig onder de groene zoden wil eindigen. Dus wat anderen er van denken, deert me enerzijds wel, maar ik moet me daar niks van aantrekken. Ja, het is makkelijk in de omgang met anderen als je aan hun verwachtingen voldoet, maar ik ben nu al meerdere decennia in strijd met mezelf omdat ik alleen maar aan de verwachting van anderen voldoe. Het wordt nu tijd om aan mijn eigen verwachtingen te gaan voldoen en dat is primair gelukkig worden als "mezelf". Dat er vrienden zullen zijn die dat niet kunnen accepteren zij dan maar zo. Ze zijn het dan ook niet waar zich mijn vriend(in) te noemen.
Op het werk wordt het ook best spannend en dat levert regelmatig wel twijfel op als ik mezelf met vrouwelijke collega's vergelijk. Ik weet rationeel dat ik me niet met cis-vrouwen moet vergelijken omdat ik dan vaak denk dat ik daar nooit aan kan voldoen, maar er zijn zo veel "soorten" vrouwen! Ik heb altijd het idee dat er een grotere verscheidenheid aan vrouwen bestaat, dan aan mannen. Je hebt supervrouwelijke, maar ook aan mannelijkheid grenzende vrouwen en dan alles wat er tussenin zit. Bij hele mooie vrouwen ben ik stinkend jaloers en ik weet dat ik nooit een lijf als die van hen zal hebben, maar ik troost me met de gedachte dat ik wel mijn eigen vrouw wordt en dat is eigenlijk belangrijker.
Wat verder spannend op mijn werk is en onzekerheid oproept is het feit dat ik in de IT zit en logistiek consultant ben, die veel bij verschillende klanten komt. Toen ik net uit de kast was gekomen was ik doodsbang mijn baan te verliezen omdat onze verkopers mogelijk vinden dat ik in transitie niet aan klanten "te verkopen" ben. Nu heb ik een punt bereikt dat me dat allemaal niets meer kan schelen. Ik kan en wil niet meer terug de kast in, dus als ze van me af willen... Misschien valt het allemaal wel mee en is mijn baas wel open-minded en transfriendly.

Kortom, regelmatig heb ik twijfels, maar realiseer ik me dat ze alleen door angst gevoed worden. En zodra ik me dat realiseer en ik denk dan gewoon aan alle eenzaamheid, wanhoop, frustraties en depressies van de afgelopen decennia, dan vervliegen die twijfels weer net zo hard als dat ze gekomen zijn.

Wat ik me afvraag is of jullie dit ook herkennen en of jullie soms ook wel eens een soort schuldgevoel hebben als je twijfels hebt.

Schat ik heb het ook vaak zat en heb het nu ook nog. 1 ding wil ik zeggen en dat is dat ik er voor je ben hoe moeilijk je het ook hebt. Tuurlijk is het voor jou ook fijn als je gewoon jezelf kan zijn maar dan kwets je andere mensen die het niet weten. Doe je het andersom (daarmee bedoel ik ga je voldoen aan wat de mensen willen) dan doe jij jezelf er heel veel pijn mee. Ik zou zeggen denk aan jezelf zeker als je zolang al wacht en ga lekker je innerlijke vrouw uiten . I love you babe en daar hou ik het op.

[anne-nienke]

Ik ken het gevoel van twijfel enorm....al weet ik niet goed waar het door gedreven wordt.

Je praat vooral over twijfel en schuld gedreven door angst. Ik ken dat ook wel, door angst kom ik het huis eigenlijk niet uit. Maar hoe lukt het je om dat kennelijk zo makkelijk te relativeren? Kennelijk lukt het je toch steeds om het van je af te zetten....

Ik ben altijd erg rationeel ingesteld geweest en zo lang de testosteron nog door mijn lijf heen gaat zal dat nog wel even zo blijven. Ik wil niet zeggen dat ik het altijd even makkelijk vindt om het gevoel van me af te zetten, maar ik herken steeds vaker de gedachten die door mij heen gaan als ik weer eens twijfel. En die gedachten hebben in de meeste gevallen te maken met een van de angsten die dan heb.

Bijvoorbeeld: omdat mijn thuissituatie daar nog niet klaar voor is kleed ik mij in het openbaar helaas nog niet vrouwelijk. Als ik dan op mijn werk rondloop en de twijfel slaat weer eens toe, dan gaan er gedachten door mij heen hoe moeilijk ik het mijzelf zou maken op het werk als ik in transitie zou gaan. Zouden mijn collega's en klanten me nog wel accepteren? Omdat ik weet dat dit soort gedachte eigenlijk gewoon een angst is en ik dan weer denk in welke diepe putten ik door mijn gender dysforie regelmatig zit en dat ik absoluut niet meer terug de kast in wil, accepteer ik die twijfel als een angst en weet ik dat ik niet twijfel aan waar ik naar toe wil: compleet vrouw worden.

Ik realiseer me dat iedereen daar anders in is en kan me ook goed voorstellen dat jij daar meer moeite mee hebt. En misschien is dat een geruststelling: het lukt mij ook niet altijd om er op deze manier mee om te gaan.

Geen idee eigenlijk. Wat heel belangrijk is om de vrouwelijk rol buiten te beleven (het echte leven). Zolang dat niet kan door angst, dan schieten we niet veel op. Maar goed, dat is voor mij.