Coming out, altijd lastig. Althans voor mij wel. Toch komt er een moment dat je niet denkt 'ik kan niet anders dan het vertellen', maar, 'ik wil het vertellen'. Nou heb ik betrekkelijk makkelijk praten. Ik heb geen ouders meer en dat zou mij toch het meest lastig geleken hebben.
Helaas zou ik de vriendin die ik het graag wilde vertellen pas aan het einde van de maand zien. Dan maar via een chat. Alleen hoe kleed je dat in. Vervolgens het volgende verstuurd.
Gelukkig begreep ze de hint niet verkeerd en vond ze het prima dat ik er mee voor de dag kwam. Dat geeft toch weer meer moed om meer personen in te lichten. Overigens ga ik dat niet op deze manier doen denk ik. Maar om nu zomaar bij een vriend aan te bellen en mij voor te stellen 'Hallo hier is Diewertje, ja die zag er vroeger iets anders uit', Lijkt mij ook geen goed plan.
Gelukkig begreep ze de hint niet verkeerd en vond ze het prima dat ik er mee voor de dag kwam. Dat geeft toch weer meer moed om meer personen in te lichten. Overigens ga ik dat niet op deze manier doen denk ik. Maar om nu zomaar bij een vriend aan te bellen en mij voor te stellen 'Hallo hier is Diewertje, ja die zag er vroeger iets anders uit', Lijkt mij ook geen goed plan.
Mooie hint en best een mooie tekst voor een kaartje of een mailtje hoor . In een binnenkant dan een korte verklarende tekst met een aantal antwoorden op vragen die zeker komen gaan ?
Toch heb ik het 'aanbellen 'ook wel gedaan oa naar een koor waar ik jaren opgezeten heb . Ik heb even gebeld en daarna in overleg met een contactpersoon gewoon weer eens een repetitie avond bezocht, op het bestuur na dus 'Cold' . Enige spanning voelde ik we toen ik binnenstapte maar de reacties waren hartverwarmend . Het was een emotionele maar hele mooie avond en eigenlijk kwam heel vaak de vraag of ik als mezelf weer terug wilde komen .
Overigens ben ik van mening dat Carthago moet worden verwoest.
Ja, het is zo dat we heel soms geen spoken zien waar ze wel ineens om de hoek komen. Veel vaker zien we heel enge spoken waar ze niet zijn. Althans, ik wel, maar dat besef je dan pas achteraf.
Best wel een goed idee voor al die mensen die het beter wel kunnen weten, maar niet heel dicht bij mij staan om inderdaad een kaartje toe te sturen of een eMail.
Inmiddels mijn beste vriend ingelicht. Denk dat het bij hem nog even moet bezinken. En heb een nichtje dat dichtbij woont en waar ik goed kontakt mee heb uitgenodigd. Ik had wat kleding advies nodig en dat ging niet zonder 'coming out'. Ging prima. Nog voor ik het haar kon vragen zij ze 'we moesten maar eens gaan shoppen'.
Ik heb het recentelijk aan mijn vader, broer en beste vriend verteld.
Ik had het goed voorbereid door een brief te schrijven waarin ik alles goed op een rijtje had staan.
Die hebben we voorgelezen en achtergelaten na het gesprek.
Ik heb dit in man-mode gedaan om ze niet dubbel te laten schrikken.
Het is allemaal goed uitgepakt.
Succes met jouw volgende stap. De eerste is de moeilijkste, maar daarna gaat het een stuk makkelijker.
Dit zal wel van de reacties afhangen.
Groetjes,
Irene
Men lijdt meer onder vrees dan door het lijden wat men vreest
Een kleine discussie bij de feedback over vertrouwen brachten ineens wat herinneringen boven.
Ik had totaal geen vertrouwen dat anderen iets vertrouwelijks ook voor zich zouden houden. Overtuigd was ik er van dat het vroeg of laat toch ergens anders op zou duiken. Zelfs mijn beste vrienden heb ik nooit iets verteld van wat ik voelde. Dat had vooral te maken met zaken die ik over anderen te horen kreeg en waarbij ik dacht, hoor ik dit wel te weten. Niet eens zozeer dat er dingen over mij rond gingen die ik in vertrouwen gezegd had. Kon ook niet want ik hield alles voor mij. Terugkijkend tot paranoïde toe. Een hoop kennissen van mij hadden iets van ik ken hem wel maar eigenlijk ook niet.
Voor mij was het een uitkomst dat er 'trans' avonden zijn. Je ontmoet dan mensen met gedachten die in dezelfde richting gaan. Hier had ik niet het gevoel dat mijn verhaal rond ging zingen. Het was immers gewoon. Het hoefde niet doorverteld te worden met 'heb je al gehoord van die …'.
Dat maakte het al iets makkelijker om ook in de rest van de wereld naar buiten te komen. En zodra je daar aan begint wordt het gemiddeld steeds makkelijker en is er feitelijk geen weg terug meer.
Inmiddels ben ik zover dat het rond gaan zingen van het nieuws dat ik trans ben me niet zoveel meer kan schelen. Wel vond ik dat een aantal mensen het moesten weten voordat ze het via een ander kanaal te weten kwamen.
Nu nog beleven wat echte vrienden zijn. De vrienden die je overhoud.
Ik ken het wel, wat je schrijft over het voor jezelf houden en vervolgens het naar buiten komen. Ik heb mazzel met mijn vrienden, mijn studentenvereniging trekt sowieso de 'buitenbeentjes' aan en het motto is dat iedereen geaccepteerd worden zoals ze zijn. Er is een MtF en een nonbinary voor zover ik weet, en daarnaast hebben we bv een nagellakzuil (die organiseert middagjes waarop je leert kunstzinnig nagellakken) waar ook cisjongens actief lid zijn.
Maar de ouders. Is het raar als ik zeg dat ik een beetje jaloers op je ben, Dieuwertje? Want zij zijn voor mij de grootste angst.
Zing je trouwens nog bij het koor? (Ik zat bij een koor maar dat ging niet meer ivm dysforie over mijn stem)
Het is volkomen begrijpelijk. Dat had mij het moeilijkst geleken. Ik had heel ruimdenkende ouders en toch. Hoewel in mijn jeugd hadden ze ook wel iets van doe maar normaal dan doe je wel gek genoeg. En dat was niet echt stimulerend in dit geval, hoe goed bedoeld ook.
Koor? Nee, misschien is er nog wat te redden met zangles, maar mijn stem is niet echt vast (understatement)
Mijn ouders zijn ook een beetje zo, maar gezien hun reactie toen ik in eerste instantie zei depressief te zijn, tja... (Om eerlijk te zijn ben ik van plan het gewoon via een WhatsAppje te sturen).
Jammer dat je hebt moeten stoppen! (Niet dat ik... bepaald heel goed kan zingen, haha)
Nate_0 schreef:Om eerlijk te zijn ben ik van plan het gewoon via een WhatsAppje te sturen.
Niet de meest chique manier, maar het heeft zijn voordelen. Je typt het in. Kan je nog even twijfelen of je het verstuurd, maar zodra je op versturen klikt is het weg. Niet meer te stoppen. Als je ouders het ontvangen hebben ze ook nog even de tijd om het tot zich door te laten dringen. Wel aan te raden om het te versturen op het moment dat als je verschijnt er tijd voor is om te praten. Dan bedoel ik dat het niet zo handig is om het te versturen als je uit gaat en je komt pas na kroegsluitingstijd thuis. Als je nog thuis woont overigens.
Met zingen ben je denk ik in de war met Renée. Nooit op koor gezeten. Misschien krijgt mijn logopediste mij nog aan het zingen
