Klopt maar dan kun je jezelf ook af vragen in hoeverre het een fantasie was om te beginnen.anne-nienke schreef:Eigenlijk heb je het niet meer over fantasie, het is zo langzaam realiteit geworden.Amy schreef: Ik heb dat leven niet echt af gesloten want dat was gewoon wie ik ben. Ik heb nog steeds contact met een paar van hen en die weten niet eens dat ik trans ben. Ik kan nu wel gewoon op de voice chat gaan en ook foto's gebruiken, dat is ook fijn.
Als ze dan vragen van waarom praat je nu wel en zo dan zeg ik gewoon van ja mijn vriend heeft me heel erg gehopen met mijn problemen wat ook waar is. Zij kennen mijn vriend ook, die was ook deel van die groep toen.
Ik heb denk ik ook wel erg geluk gehad met mijn vriend dat hij het accepteerde. Misschien was het ook wel wat bijgedragen had aan dat hij wel door mijn schild kon komen omdat hij heel erg tolerant is en mij daar een veilig gevoel mee gaf.
Wat een belangrijk gevoel is (voor mij in ieder geval) is dat je niet meer zo op je zelf hoeft te letten. Onbewust doe ik dat heel erg vaak, en dat is op de ene of andere manier een oorzaak van een hoop lichamelijke en mentale spanning.
Met dat op jezelf letten bedoel je denk ik op je houding en zo letten als je met je act als man bezig bent toch?
Ik heb dat direct laten vallen toen ik er achter kwam wat er aan de hand was. Ik presenteerde me toen nog niet als vrouw dus dat zal er best raar uit gezien hebben denk ik maar die spanningen waren toen wel weg en het gaf wat rust en dat was fijn. Ik verbaasde me er zelfs over hoe makkelijk het was om dat te laten vallen, gewoon niet nadenken over je houding en hoe je beweegt, heerlijk is dat, wil nooit meer terug.