bang om vergeten te worden

[Maxim]

Dit is waarschijnlijk een vrij zwaar onderwerp, ik weet niet of iemand hier al ervaring mee heeft. Mijn grootmoeder lijdt aan dementie. Ik ben 20 jaar en het jongste kleinkind, “kleine meisje” en de oogappel van mijn grootouders. Op dit moment sta ik nog niet ver, ik ben tegen hen zelfs nog niet uitgekomen. Maar ik ben wel een beetje bang voor de toekomst. Dat mijn grootmoeder zou missen en mijn oude naam gebruiken of “ze/zij/haar” zeggen, dat vind ik niet zo heel erg, kun je haar ook niet kwalijk nemen.

Maar ik ben heel erg bang dat als mijn uiterlijk te veel veranderd dat ze mij niet meer zou herkennen. Sinds mijn haar kort is heeft ze me zelfs al eens met mijn moeder verward (die heeft jaren lang een kort kapsel gehad). Laat staan de veranderingen onder de invloed van testosteron…
Zoals eerder gezegd, ik heb nog maar pas inlichtingen genomen om te beginnen aan diagnostiek, dus ik sta nog niet ver, maar het is wel iets waaraan ik denk.
Zijn er mensen die hier ervaring mee hebben, en hoe ga je hier mee om. Vertel je dan opnieuw het hele verhaal of gewoon niet zeggen?

[Anon20190122]

Ik heb daar jaren na mijn transitie mee te maken gekregen bij een operatie van mijn oma's liesbreuk is het mis gegaan en kreeg zij een tia.
Tot mijn grote schrik zag zij mij aan voor haar broer na de operatie het was kortstondig maar ging door de jaren van kwaad tot erger.

Ze heeft mij meestal met mijn naam aangesproken en ik was regelmatig haar broer en soms kreeg ik mijn oude naam weer te horen maar ze bleef mij herkennen.

Door een ruzie in de familie heb ik de laatste 2 jaren van mijn oma niet meer meegemaakt het was met name mijn tante die mijn familie tegen mij opstookte maar dat is weer een ander zeer onaangenaam verhaal.

[Mirthe_s]

Als je grootmoeder je al 'out' zal dat niet veel impact hebben, in het geval dat ze je herkent. Je bent daar gelukkig veilig.

Belangrijker voor als de dementie toeneemt is dat als jij haar bezoekt, dat ze door een vorm van herkenning of trigger beseft dat er een dierbare bij haar is. Wie zal haar dan uiteindelijk niet (veel) meer uitmaken. Als je haar voldoende blijft bezoeken zal ze je misschien niet meer herkennen maar wel verbinden aan iets fijns. Neem anders een foto mee van je vroeger of blader een fotoboek door. Probeer haar voldoende te stimuleren. Besef dat voor haar ziekte de beleving van een dierbare aanwezig, of het zien van herinneringen, al voldoende kan zijn. Dat gevoel van haar herinnering aan jou kan ze ook beleven zonder dat ze meteen ziet dat jij al naast haar zit.

[Maxim]

Ik heb daar jaren na mijn transitie mee te maken gekregen bij een operatie van mijn oma's liesbreuk is het mis gegaan en kreeg zij een tia.
Tot mijn grote schrik zag zij mij aan voor haar broer na de operatie het was kortstondig maar ging door de jaren van kwaad tot erger.

Ze heeft mij meestal met mijn naam aangesproken en ik was regelmatig haar broer en soms kreeg ik mijn oude naam weer te horen maar ze bleef mij herkennen.

Door een ruzie in de familie heb ik de laatste 2 jaren van mijn oma niet meer meegemaakt het was met name mijn tante die mijn familie tegen mij opstookte maar dat is weer een ander zeer onaangenaam verhaal.

Dankje om je verhaal te delen Tanisha, voelt goed om mijn hart te luchten en te zien dat ik niet alleen ben.
En dankje voor de tips Mirthe_s, ze heeft een digitaal fotokader met achterkleinkinderen en kleinkinderen dus dat kan misschien helpen, en veel langs gaan doe ik met plezier

[anne-nienke]

Dankje om je verhaal te delen Tanisha, voelt goed om mijn hart te luchten en te zien dat ik niet alleen ben.
En dankje voor de tips Mirthe_s, ze heeft een digitaal fotokader met achterkleinkinderen en kleinkinderen dus dat kan misschien helpen, en veel langs gaan doe ik met plezier

Vergeet niet dat dementie een ziekte is die uiteindelijk er toe leidt dat iemand alles vergeet. Zowel bij mijn opa als bij mijn oma is het zover gekomen dat ze hun eigen kinderen niet meer herkende. Dat ging vooraf aan een periode waarin ze je soms wel en soms niet herkennen. Het is pijnlijk, maar de realiteit, geniet er van zolang ze nog relatief goed zijn.

Gewoon lekker langs blijven gaan....en als je dingen meerdere keren moet uitleggen....volg je gevoel. Soms heeft het zin om het uit te leggen, soms niet.