vraagje over de wc

[Irene_de_Vreede]

Het is met bijna alle eerste keren ook een kwestie van je over je angsten heen zetten en gewoon doen. (Ik weet uit ervaring dat dat makkelijker gezegd is dan gedaan)

[Charlotte_C]

@Jessy, op die manier ben ik wel gewend geraakt aan het bezoeken van de supermarkt en winkels in het eigen dorp. Op de een of andere manier had ik een gedachtenkronkel die veroorzaakte dat het buiten de eigen woonplaats geen probleem was een winkel in te gaan etc, maar hier wel. Vermoedelijk kan dat met een wc ook gewoon zo wel werken

[Jessy]

De angst in eigen omgeving herken ik ook wel. Hoe ver van huis, hoe minder bang. Maar in mijn geval is het eerder angst om herkend te worden door mensen naar wie ik nog steeds niet uit de kast ben, evenals angst dat iemand het niet accepteert, en je weet dat je die persoon in het dagelijks leven vaker gaat tegenkomen.

[Charlotte_C]

Ik ben inmiddels zo ver dat ik over die angst heen begin te komen. Over een weekje gaat mijn vrouw mijn "handje loslaten" waar het gaat om de winkel en mag ik weer alleen zoals ik dat undercover ook altijd heb gedaan. Maar ik denk dat ik daar ook wel klaar voor ben

Groetjes,

Charlotte

[3B67-A22C]

Wat ik niet kan begrijpen is waarom er geen genderneutrale toiletten in de VU zijn. In de UvA en universiteit Leiden hebben ze die wel al. Voor ik naar m'n afspraak ga werk ik mijn make up altijd even bij en omdat ik nog niet passabel genoeg ben, voel ik me enorm awkward in zowel het mannen als het vrouwentoilet. Kan dat niet een keertje via een patientenorganisatie aangestipt worden, dat een ziekenhuis met een gendercentrum ook genderneutrale wc's zou moeten hebben?

[Jannet V]

Tja, real life is soms heel spannend en je hebt maar weinig tijd om groot te worden.

[Silvia]

Wat ik niet kan begrijpen is waarom er geen genderneutrale toiletten in de VU zijn. In de UvA en universiteit Leiden hebben ze die wel al. Voor ik naar m'n afspraak ga werk ik mijn make up altijd even bij en omdat ik nog niet passabel genoeg ben, voel ik me enorm awkward in zowel het mannen als het vrouwentoilet. Kan dat niet een keertje via een patientenorganisatie aangestipt worden, dat een ziekenhuis met een gendercentrum ook genderneutrale wc's zou moeten hebben?

er zijn wel genderneutrale toiletten in de VU , als je naar de gender afdeling gaat moet je de rechte gang nemen en niet de linker , dan is het de 1ste deur aan je rechte hand

[charlotte98]

ik was daar ook zeer onzeker over. tot er plots iemand zei: eeuhm mevrouw, de damestoiletten zijn daar. vanaf dan wist ik dat ik gewoon bij de dames kon.

[LiliFee]

Ligt aan hoe je je voelt, zou ik zeggen . Ik heb gewacht tot ik 5 maanden aan der hormonen was, en in het dagelijks leven als 'mevrouw' aangesproken werd. Ook ben ik om te testen of men het aan me zag een paar keer naar de drogist gegaan en heb allerleid makeup-jes geprobeerd en daarbij heel erg goed op de reacties van de dames om me heen gelet. Dat helpt echt! Het is een openbare omgeving, die toch voor vrouwen is. Mensen kijken misschien raar als je nog niet 'passabel' bent maar ze zullen je niet vragen te gaan. Dat hielp mij heel erg om de zenuwen in bedwang te houden. Na goed, toen mijn eigen zenuwen weg waren en ik niet het idee meer had dat er ook maar íemand was die zich om mij en de makeup-jes kommerde, ben ik naar de dameswc gegaan. En voilá: nooit één scheve blik, nooit één rare opmerking!

[JacquelineM]

Vanaf ongeveer een half jaar na de start van mijn HRT (mei 2014) ben ik mij buitenshuis als vrouw gaan presenteren. Draag vrouwenkleren (skinnyjeans, etc) en heb permanente make-up (eyeliners, wenkbrauwen) laten aanbrengen. In openbare gelegenheden ga ik sindsdien standaard naar het damestoilet tenzij het daar te druk is. De eerste keer was best 'eng' maar nooit een nare opmerking gehad; een vriendelijke glimlach doet wonderen. Als het daar erg druk is ga ik soms naar het herentoilet (nog geen SRS gehad), maar sommige mannen kijken daar een beetje vreemd naar mij, alsof ze nog nooit zoiets 'vunzigs' gezien hebben als een man(?) met borsten, make-up en een bos haar op het hoofd.
Nu 2 jaar na de start van mijn HRT word ik in het dagelijks leven tot mijn verbazing en vreugde steeds meer met 'mevrouw' aangesproken. Eerlijk gezegd zie ik het zelf nog lang niet zo. Onlangs heb ik in de sportschool waar ik 2 dagen in de week tijdens de 'daluren' ben in overleg met de directie ook maar de heren- voor de dameskleedkamer verwisseld. Ook daar geen enkele nare opmerking; integendeel. De eerste dag vroeg een van de dames mij direct of mijn eyeliners permanente make-up was en waar ik die had laten zetten. De gesprekken daar zijn een stuk interessanter. Ik zal daar echter nooit mijn slipje/zwembroek aan- en uittrekken buiten het toilet of afsluitbare douchecabine (er is daar ook een spa met sauna en zwembad) want dat is voor mijn gevoel absoluut onacceptabel. Het scheelt overigens enorm dat ik overal mezelf ben; gewoon eerlijk en open de eventuele vragen beantwoord (niet te intiem natuurlijk) en nergens meer toneel speel want daar ben ik toch echt wel klaar mee.
Groetjes, JacquelineM.