Emma naar Suporn, augustus 2016

[Eva]

Dat gesprek bij Suporn was trouwens wel even wat anders dan wat we bij Kanhai hebben ervaren. Afgezien van nét verstaanbaar Engels was de informatie compact maar zeer volledig en glashelder. Complimenten!

[Emma]

Wat je nooit van iemand hoort, en ik lees wat af, dat is je lot als mod op een forum als dit:
aangezien de interne zwellichamen blijven zitten (iedereen heeft ze immers, niet alleen mannen) en die dingen rustig moeten blijven omdat ze anders misschien heel hard drukken op gebieden waar je voorlopig geen druk wilt hebben, mag ik de komende twee maanden niet aan seks denken. Gaat dus niet over seks hebben. Doktersvoorschrift.

Nu kwam dit uit het deel van Suporn's verhaal waar de kwaliteit van zijn Engels wat minder was, maar ik heb het van anderen ook al gehoord. We hebben het dus allemaal of goed, of verkeerd verstaan. Ik vrees het eerste.

[Anon20180730]

.. veel goeds toegewenst Emma. Volgens mij ben je in goede handen én met Eva aan je zijde

[diederique]

Wat je nooit van iemand hoort, en ik lees wat af, dat is je lot als mod op een forum als dit:
aangezien de interne zwellichamen blijven zitten (iedereen heeft ze immers, niet alleen mannen) en die dingen rustig moeten blijven omdat ze anders misschien heel hard drukken op gebieden waar je voorlopig geen druk wilt hebben, mag ik de komende twee maanden niet aan seks denken. Gaat dus niet over seks hebben. Doktersvoorschrift.

Nu kwam dit uit het deel van Suporn's verhaal waar de kwaliteit van zijn Engels wat minder was, maar ik heb het van anderen ook al gehoord. We hebben het dus allemaal of goed, of verkeerd verstaan. Ik vrees het eerste.

Over een paar weken krijg je ook "handleiding.2" uitgereikt. Daarin vind je ale informatie over de vormen van onthouding van denken aan tot zwemmen, badderen, fietsen en volgens mij ook ... sex.

[Tanja]

Heel veel succes Emma

[Mirthe_s]

Succes!

[Stephen]

Heel veel succes en spoedig herstel zal duimen dat alles goed gaat!

[Emma]

Dinsdag

Vandaag een vrije dag. Maar goed ook, vannacht had ik last van rommelende darmen, die me een tijd wakker hielden. Van het voornemen om op tijd aan het ontbijt te verschijnen kwam dus niet zo veel, en de rest van de dag heb ik dus wat minder energie dan normaal. Vannacht slaap ik als een marmot, zeker weten, en de stoelgang is verder prima in orde, dat is toch een teken dat ik me op mijn gemak voel.

Om een uur of 11 zijn we per taxi naar Central Plaza gereden, een modern winkelcentrum aan de zuidkant van de stad, niet te vergelijken met Forum Plaza hier aan de overkant. Central Plaza is duidelijk bedoeld voor de Thai met geld. Het is te ver weg voor de toeristen in Pattaya, daar zullen ze ongetwijfeld iets hebben dat veel groter is, net zoals Jungceylon in Patong waar we vorig jaar waren. De grote supermarkt, Big C, was ook minder groot en minder goed gesorteerd dan de Big C in Patong. Aan de andere kant zit er wel een Tesco Lotus naast, die ook niet heel erg bescheiden er uit zag.

Ik moet zo nog wat huiswerk doen, er is zo'n verschrikkelijk onzinnige psychologische test waarbij je eerst een mens en daarna een landschap moet tekenen. Daar wordt dan de conclusie uit getrokken dat je gewoon bij je volle verstand bent. Is nodig voor de verplichte tweede psychologische verklaring. De laatste zoveel jaar heb ik al zoveel van dat soort rare testjes gedaan, dat ik er een beetje recalcitrant van word. Ik zal me inhouden

Morgen spullen inpakken, en dan om half één met Eva naar het ziekenhuis. Het aftellen is bijna voorbij.

[Nate_0]

Heel veel succes, Emma, ik hoop dat alles goed gaat zonder complicaties, dat je spoedig herstelt & dat je je niet teveel gaat vervelen in het ziekenhuis

[Emma]

Woensdag

Rommelige dag vandaag...

De wekker gaat om 7 uur. Inpakochtend voor het ziekenhuis. Een 1 op Facebook posten. Ontbijten. Douchen en haar wassen. Oh nee, verkeerde volgorde. En zo gaat het de hele dag.

Om half 11 belt een man van UPS om te vertellen dat hij er bijna is. Tenminste, dat neem ik aan, want dat doen UPS bezorgers meestal als ze je nummer hebben. Hij spreekt geen Engels, laat staan Nederlands, en ik geen woord Thai, dus ik laat het inpakken maar even zitten en ga naar de hotellobby. Een half uurtje later is hij er nog steeds niet dus hij zal wel bedoeld hebben dat hij vertrokken was. Terug naar boven, koffer verder inpakken. Om half 12 zijn we het inpakken wel beu, we hebben alles en zo. We gaan met onze spullen naar beneden, misschien staat UPS zo wel voor de deur.

Het busje van de kliniek zou om half 1 moeten komen, een uurtje wachten in de lobby mag geen probleem zijn. De muziek daar is niet bepaald verheffend maar goed. Om iets over 12 gaat de telefoon weer, UPS. "Chon Inter?" vraagt hij. In mijn beste Thais zeg ik "ค่ะ" maar ook dat komt niet over door de telefoon. 10 minuten later staat hij voor de deur met een toetsenbord. Kan ik een beetje oefenen, ik erger me mateloos dat ik de opschriften hier niet kan lezen. Dat ik niet begrijp wat er staat, daar kan ik me wel overheen zetten, maar het moet toch lukken om in die paar weken er iets van te gaan bakken. Al is het maar de helft.

Tien over half een is het busje er en binnen 10 minuten zit ik in de wachtruimte in het ziekenhuis. Achter me wordt op eebn karretje onze koffer naar binnen gerold, met nog twee grote tassen en een bloemstukje. Eén tas is herkenbaar, die werd door degene die we maandag ophaalden meegenomen. Ik krijg drie formulieren onder mijn neus geschoven, waarvan een volledig in het Thais, die ik moet tekenen. Het zal wel, wat daar op staat. Ik ben niet in de stemming om lollig te doen en te doen of ik het aandachtig lees.

Op de kamer krijg ik instructies wat er de rest van de dag gaat gebeuren. Er komt nog een anestheist langs om uit te leggen hoe lang ik onder zeil ben en om te zeggen dat het niet erg is als ik vergeet mijn armband af te doen, want die wil ze zelf wel graag hebben. De psychiater stelt de gebruikelijke vragen en tekent dan zijn diagnose af.

's Avonds om half negen nog een fijn klysma, om de darmen te legen. Druk op de darmen is uit den boze dus de boel moet leeg zijn, en de komende dagen moet ik zo vezelarm mogelijk eten. Vezels maken de dikke darm lekker actief en de boel zit van binnen naast die darm volgestopt met een grote tampon, dus dat geen fijne, nogal pijnlijke combinatie.

Vanaf 12 uur vanavond mag ik niet meer eten en drinken. De operatie staat officieel gepland om kwart over 8, maar de anestesist, dr. Dilaka, een heel aardige vrouw en de vaste anestesist van Suporn, wil toch wel heel erg graag eerder al beginnen met me.

Hier in het ziekenhuis zijn dingen was minder goed geregeld. Er is bijvoorbeeld geen zeep in de badkamer (we hebben dus wel een eigen badkamer in een kamer die anderhalf keer zo groot is als onze hotelkamer), de handdoeken zijn zoek, het extra bed voor Eva was er niet, er werd maar voor één persoon avondeten geleverd, dat soort dingen. Maar het schijnt er aan te liggen dat we daar nog toestemming voor moesten geven of zo, want dat moet apart betaald worden. En wat een beetje jammer is, is dat allerlei dingen op verschillende plekken toch steeds anders worden uitgelegd. Tijden en periodes zijn steeds anders. 6 uur nuchter zijn, 8 uur nuchter zijn, dat soort dingen. Hoe gestroomlijnd sommige dingen ook zijn, hier gaat het een beetje op mis...

En nu naar bed. Het is kwart over tien. Ik heb net een slaappilletje gekregen, en word om 6 uur weer gewekt. Kijken of het morgenochtend nog lukt om mijn 'nul' te posten, als laatste aftelmoment. Ik ben er klaar mee, dat aftellen.

Reken er maar niet op dat ik morgen rond deze tijd een uitgebreid verslag uitbreng. En zaterdag ook nog niet. Ik heb met Eva afgesproken dat als ik rare incoherente dingen post, ze ze zonder overleg mag verwijderen. Schijnt voor te komen, onder invloed van de medicatie...