Emma naar Suporn, augustus 2016

[SandraK]

Good luck en welkom terug.

[Irene_de_Vreede]

Altijd fijn, positief nieuws!

[Emma]

Zondag.

Beetje helderder vandaag. Ze proberen je er aardig onder hier met pijnstillers, antibiotica en een beetje slaapmiddel. Dat laatste is funest voor je oogbalans, dus met twee ogen tegelijk naar een beeldscherm kijken is nogal lastig, hoewel het vandaag beter lijkt te gaan.

Donderdag was de operatie. Zoals dat overal gaat ben ik weggerold naar de OK op de 2e verdieping, vastgebonden op de operatietafel, mijn voeten en benen zijn ingezwachteld tegen kou en vocht, en weg was ik. Een paar minuten later, voor mijn gevoel tenminste, werd ik wakker met op mijn kamer met Eva naast me en een enorme morfinepomp aan mijn infuusslang bevestigd, met bijbehorende knop op extra morfine te kunnen krijgen. Natuurlijk heb ik die avond en nacht erg rommelig geslapen. O ja, en om het draaien in bed nog wat ingewikkelder te maken zit ik natuurlijk ook nog aan een drain en een catheter vast. Uit een afgesneden en gehechte urineleider is het lastig plassen natuurlijk.

Vrijdag een beetje hetzelfde liedje. Wat wel opvalt is dat het personeel heel afgebakende taken heeft. Elke zoveel uur wordt mijn temperatuur en bloeddruk opgenomen, twee verpleegsters. Wassen en bed verschonen? Twee verpleegsters. Infuus bijstellen of vervangen? Eén verpleegster met een paars jasje, zij is vast de infuustruus. En dan nog een paar keer per dag twee om de vloer en tafels schoon te maken en de prullenbakken te legen. Handen aan het bed? Geen probleem hier. Maar dan heb je ook te maken met een duur particulier ziekenhuis. Chonburi Hospital zit eern paar honderd meter verderop, aan de andere kant van de gevangenis, twee plaatsen waar je niet wilt zijn, geloof ik.

Elke zoveel uur krijg ik een bekertje pillen. Antibiotica, pijnstillers, en een soort van slaapmiddel. Een knorrende patiënt is geen morrende patiënt, zullen ze wel denken. De morfinepomp is vrijdag weggehaald, ik had de knop niet gebruikt. Behalve dat het hele operatiegebied beurs voelt, heb ik geen pijn. Niet gehad ook. Het voelt alsof ik de hele dag op een racefiets heb gezeten. Den Haag-Den Helder Door De Duinen, 2 dagen lang elke dag 120 kilometer gefietst, bijna terug, en dan het laatste stukje de klinkertjes van de Pompstationweg. Dat gevoel.

Het eten is gewon eten. Low on fiber, staat er steeds op het formulier. Dat betekent dus macaroni met kaas en ham, en een omngedefinieerde soep die de ene keer wortelsoep is, de andere keer champignonsoep. De basis is hetzelfde, de smaak dus ook. Maar wat ik er verder ook over zeg, vies is het niet. Of het moeten die twee sneetjes brood bij ontbijt en lunch zijn. Wie oud genoeg is, kent Tarvo en King Corn nog. Nou, ik zweer het je, dat brood is echte originele King Corn. Eva schijnt het vroeger van haar moeder hebben moeten eten. Ik heb medelijden.

Maar goed, samengevat: geen pijn, naar onze begrippen een doorsnee ziekenhuis met dito ziekenhuiseten, een operatie die heel voorspoedig lijkt te zijn gegaan en ik ben dolblij met mijn kamergenoot Eva zonder wie het hier een heel stuk saaier zou zijn geweest...

[Tanja]

Goed te horen dat het zo positief is verlopen Emma.
Heel veel succes met je verdere herstel.

[Anon20190516]

Goed om te horen dat het zo goed met je gaat Emma!een heel voorspoedig herstel gewenst,liefs Rikki

[Emma]

Maandag. Normaal gesproken een erg saaie dag. Iedereen weer aan het werk en zo. Hier niet hoor.

Het begint al met een slechte nachtrust. Ik geloof dat ik gedachten het Etten-Leurse college van B&W heb laten opstappen vanwege hun pertinente leugen over de regenboogvlag en de vlaginstructie. Ik heb wel op 6 raadsvergaderingen ingesproken, 17 vlaggenmasten in mijn eigen tuin geplaatst, en wat niet meer allemaal.
Het zit me wel dwars, maar eigenlijk lig ik natuurlijk gewoon wakker omdat ik constant het gevoel heb dat ik moet plassen, en dat komt door de tampon die de eerste dagen mijn vagina vorm moet geven en daarbij flink tegen mijn blaas drukt. Dat de catheterzak bomvol blijkt te zitten helpt ook niet mee, evenals een penetrante lijkenlucht die ergens onder mijn oksel vandaan lijkt te komen.

Uiteindlijk is Eva om een uur of 5 ook wakker. We hebben het licht aangedaan, een verpleegster geroepen die twee kannen nodig heeft de urinezak leeg te maken en daarna hebben we ons nog even lekker opgerold in bed, met een kopje koffie er bij.

Om iets voor 7 komt Jib, een van de assistentes van Suporn, om het grootste deel van het verband weg te halen. Waar die lijkenlucht vandaan komt is ook meteen duidelijk, er is aardig wat bloed in het verband getrokken en dat is helemaal zwart geworden.

Jib gaat een paar minuutjes weg en komt dan terug met Suporn. Die haakt de rest van het verband weg, dat vastgehecht blijkt te zitten. Hij legt uitvoerig uit hoe ik de littekens met betadine moet verzorgen en de clitoris met Silvex. Vandaag mag ik wat rechterop zitten, en morgen mag ik uit bed, staan en douchen. Hoera!

Voor de rest van de dag verveel ik me niet hoor, je kent Eva en mij, niets is ons te dol. We zouden ons de eerste dagen in de gevangenis hiertegenover nog ruim een week vermaken, voordat het lachen ons zou vergaan...

[Bailey]

fijn dat je zo snel weer je bed uit kan, dan ben je wat minder gevangen, succes!

[Anon20190122]

Ik kreeg de urinezak niet verder vol dan half vol naarna was het of er een enorme druk op mijn blaas zat.
Toen ik dat melde bij de verpleging kreeg ik een lulverhaal dat iedereen die zak vol kreeg en ik de zak helemaal vol moest krijgen mijn antwoord ik haal hem zelf wel los ik hoef het niet op te ruimen deed hem razendsnel van gedachten veranderen!

[Anon20180311]

Hoi Emma,

Bedankt dat je dit alles met ons wil delen. Alles komt wel goed, ik hoop dat je snel terug bent en wens je vooral een spoedig en bijzonder goed herstel. Ps. groetjes aan Eva.

Grtz Nick .

[Emma]

Dinsdag

Wakker worden van de dame die het ontbijt komt brengen, dat was ons nog niet overkomen. Vanochtend voor het eerst dus. Kort na het ontbijt staat Suporn weer aan mijn bed om te vertellen dat als de zwellingen over een hele tijd weg zijn, het er best heel goed uit gaat zien. Laten we eerlijk zijn, daar had ik hem ook voor ingehuurd.

Met hulp van drie verpleegsters en Eva word ik onder de douche gezet. Eva had eerst al geprobeerd de klitten uit mijn haar te krijgen maar een beetje shampoo en crèmespoeling kon geen kwaad. Alles wordt voor me gedaan, vooral door Eva, op één ding na. Na armen, rug, haar, benen, buik, moet ook nog mijn kersverse geslachtsorgaan schoon. Dat mag ik dus fijn zelf doen met medicinale zeep. Kijken naar een gezwollen geslachtsorgaan dat er uit ziet alsof je op een slijpsteen gezeten hebt is nog tot daar aan toe, maar het aanraken is helemaal onwezelijk. Maar alles went.

Na afloop werd ik gepoederd, mijn haar gedroogd, kreeg ik een bloemetje in mijn haar en vond een van de verpleegsters dat ik me dan ook maar op moest maken. Nou ja vooruit dan maar.

Verder geen echte wapenfeiten vandaag, behalve dan dat ik ontzettend veel onzin op Facebook gepost heb. En nu is het bedtijd. Welterusten!