Emma naar Suporn, augustus 2016

[Emma]

Zaterdag

Gewoon, niks gedaan, behalve het strikt noodzakelijke. Ik mag toch het hotel nog niet uit van de dokter.

We hebben wel een soort dagindeling gemaakt. 7 uur opstaan, bijkomen en een kop kofffie drinken, 8 uur klaarmaken om te dilateren. Internetradio aan. Eva helpt om alles klaar te zetten en te leggen voor het dilateren, en kijkt mee of ik de dilator op de juiste diepte heb. Zodra die diepte bereikt is moet ik een half uur zo blijven liggen en gaat Eva douchen en aankleden. Na het half uur ga ik in bad staan, spoel de boel van buiten en van binnen (jee, ik heb nu ook een binnenkant) goed schoon en dan douche ik ook. Het hele dilatatiecircus kost gewoon een uur. Daarna aankleden en ontbijten, en medicijnen innemen.
Tussen 10 en 11 komt een van de dames van de kliniek controleren of alles nog in orde is, of er nog genoeg spullen zijn, of ik me goed voel, wat mijn bloeddruk is en of ik de afgesproken diepte haal.
Voor lunch is het nog te vroeg, dus we doen er nog een koffie bij, lezen wat er in Nederland is gebeurd terwijl we sliepen, en dat soort dingen. Dan lunchen, weer medicijnen nemen, kijken of er iets te doen is (niet dus, in het hotel), toekomstplannen maken of juist vaarwel zeggen, en tegen 6 uur is het weer tijd om te dilateren. Tegen 7 kijken we wie er mee gaat eten beneden, daarna terug naar de kamer, klaarmaken voor de nacht, stukje schrijven, wekker op 7 uur zetten, en lekker gaan slapen.

Echt geen bijzondere dingen gedaan? Okee, we hebben spicy Thai spaghetti gegeten in het club house op de derde etage, en we hebben voor de verandering Chinees gegeten. Niet verwesterd op zijn indisch zoals bij ons, maar verthaist chinees. Ook bijzonder. En ik ben vanochtend vergeten mijn medicijnen te nemen. Ik zal het nooit meer doen.
Maar het mooiste was nog wel de post uit Nederland die vandaag aankwam...

[Lydia]

Oke, ik heb twee vragen:

1) de post? Do tell!
2) vaarwel zeggen. Die sprong bij het lezen sterk in het oog, ik ben benieuwd wat je daar bedoelde (tenzij dat iets te persoonlijk is, waarbij ik met een "Nope" genoegen neem)

[Emma]

1) Kaarten van mijn ouders en mijn zus uit Nederland!
2) We zijn nogal op elkaar aangewezen hier, en praten dus heel veel. We hebben plannen voor onszelf, plannen voor het forum, hulpverzoeken ban anderen, plannen om ons meer of minder met de transgenderzorg te bemoeien, en sommige plannen werken we uit om ze daarna weer te schrappen. Vaarwel zeggen tegen plannen, dat klinkt wat minder dramatisch

[Emma]

Zondag

Deze dag is voor ons bijna een echte rustdag. Eva gaat er even uit om wat vruchtensap te halen en verder doen we niets zinnigs, behalve dan de gewone plichtplegingen van de dag als Suporn patiënt.

Om iets over 10 staat zoals beloofd Aey (of Jib, of een van de anderen, ik blijf hun namen vergeten) weer voor de deur voor de dagelijkse checkup, die me als ik op bed ga liggen prompt een uitbrander geeft. "Don't pull up your legs so high! You might get separation!"

Zou dat ook bijdragen aan het vermeende uitblijven van hersteloperaties? Stiekem (ok, niet zo stiekem) word je hier best in de gaten gehouden, en je wordt gecorrigeeerd als je risicogedrag vertoont. Ook als je dat in alle onschuld doet.

Morgen de eerste uitwendige controle in de kliniek, ergens begin van de middag. Waarschijnlijk krijg ik dan ook toestemming het hotel zelfstandig te verlaten. En ik ga vragen of ik weer aan de hormonen mag. Mijn voorgevel was al niet uitbundig maar lijkt met de dag te slinken nu, en ik begin nu toch wel erg vaak rare stemmingswisselingen te hebben. Niks depressiefs of gevaarlijks of zo, maar die rare onbedaarlijke lachbuien op momenten dat ze helemaal niet uitkomen, daar wil ik ook van af. Werkelijk.

[Emma]

Even een naschrift:

Ja, het gaat goed met me. Voorspoedig. Maar natuurlijk is het geen pretje of zo. Dat dilateren op zijn minst oncomfortabel en vaak ook pijnlijk is, had ik al verteld. Lopen gaat me erg goed af, liggen ook, zitten moet toch echt nog op het door de kliniek verstrekte kussen. Zoals bij elke operatiewond voel je het herstel af en toe wel erg hard toeslaan. Pijnscheuten van zenuwen die opeens wakker worden. Hechtingen die trekken of een beetje branderig aanvoelen. Maar vooral de pijnscheuten rond de gereconstrueerde clitoris en de beroemde 'Chonburi flap'. Gewoon, Suporn gooit van de delen met veel gevoel nu eenmaal bijna niets weg, en die worden netjes in zijn 'kunstwerkje' verwerkt. En vastgezet met hechtdraad, uiteraard.

Niks bijzonders eigenlijk, je hoort het van iedereen na de SRS. Maar Suporn maakt wat meer stuk en daarna wat meer weer heel, dus je moet verwachten dat het wat vaker, wat langer en wat meer pijn doet. Wees daar echt op bedacht.

Ik maak er het beste van: check
Ik ben niet zielig: check
Ik zal niet zeuren over pijn: check
Ik zal eerlijk zijn dat het geen lolletje is: nu ook check.

[Nate_0]

Klinkt goed, Emma. Fijn dat het nog wel steeds als de juiste beslissing voelt en dat je geen spijt hebt!

Maar alsjeblieft, kom op! Je hebt (veel) pijn! Daar mag je écht wel eens over zeuren! Het maakt je niet een minder goed/leuk/whatever persoon dat te doen en het maakt je absoluut niet zielig--maar wel ontzettend moe, vermoedelijk... (Iets als vloeken, immers, helpt daadwerkelijk de pijnervaring te verlagen).

[Emma]

Maandag

Na een week vezelloos ziekenhuisvoer is het al een prestatie om daarna je darmen weer helemaal leeg te krijgen. Het is een nog grotere prestatie om daarna de boel weer goed op gang te krijgen. Helaas ben ik daar niet in geslaagd en heb ik een licht laxeermiddeltje nodig gehad, dat ik op het internet niet terug kan vinden. Als resultaat daarvan breng ik de ochtend en het begin van de middag bij het toilet door.
Wil ik hier nu een vies verhaaltje van maken? Nee, het hoort bij de uitleg... Ik heb wel wat vaker last van constipatie en meestal helpt het dan om een aantal koppen koffie weg te werken, te wachten tot de boel begint te borrelen en dan rustig op het toilet te gaan zitten afwachten. Er schijnen anekdotes de ronde te doen over hoe lang ik op het toilet kan doorbrengen.
Maar ja, een toiletzitting is nogal hard en onverbiddelijk, en door de stugge randen nogal ongeschikt als zitring. Dat wordt 'm nu dus even niet. Dat betekent iedere keer kleine beetjes, terug naar de stoel of het bed, wachten, en weer opnieuw terug. Zoiets kan je opeens uren bezig houden... Maar goed, de boel is weer leeg geweest, nu weer op gang zien te houden door genoeg te drinken en vezelrijk te eten. Moet lukken hier.

Door alle peristaltische perikelen zijn we gedwongen zowel het ontbijt beneden als de lunch over te slaan. Gelukkig is de dagelijkse controle stipt om 10 uur hier. Ik ben net op tijd klaar met dilateren, douchen en aankleden. Het moge duidelijk zijn dat ik iedereen die dat niet hoeft, afraad om te dilateren, maar aan degenen die dat wel moeten vertel ik niets nieuws dat dat een stuk minder aangenaam is met volle darmen.
Mijn bloeddruk blijkt 127 over 84, een klein wonder na alle koffie die ik al op heb. Verder ziet alles er nog steeds goed uit, en ik krijg een compliment dat ik er zo goed voor gezorgd heb (samen met Eva uiteraard). Het genezingsproces lijkt ook een stuk verder gevorderd dan verwacht. Tweede compliment, al blijf ik dat niet zomaar een verdienste vinden. Oh, en om 3 uur komt het busje ons ophalen voor de check-up in de kliniek. We mogen het nog niet zelf lopen.

Dan gaat Eva gauw even naar de 7-eleven voor ontbijt en lunch. Ze komt terug met een gigaberg snoeperijen, crabstick sandwiches en twee mooncakes in een apart tasje. Wie Facebook heeft heeft de foto vast gezien. In de mooncakes blijkt durian te zitten, een vrucht die wat minder lekker ruikt dan dat-ie smaakt. Eva is wat beter in het maken van onderscheid tussen geur en smaak, dus die smult van durian. Ik wat minder. Daarentegen ben ik weer goed in het ruiken dat ik asperges heb gegeten aan de zwavelverbindingen in mijn urine en Eva niet. Oh wacht even, dat zijn allebei nadelen. Dat van die asperges schijnt aan een bepaald gen te liggen dat je hebt of niet, misschien gaat het bij een durian wel om dezelfde klasse zwavelverbindingen als die bij asperge-urine, en kan ik er dus gewoon echt niks aan doen.

Bah, toch een vies verhaaltje er van gemaakt. Foei.

Om 10 voor 3 stoppen mijn darmen met pruttelen en ik vraag me ogenblikkelijk af welk deel zich tussen mijn oren heeft afgespeeld. Wat zou er gebeurd zijn als het busje om 2 uur of om 4 uur was gekomen?
In ieder geval is het busje exact op tijd. In de kliniek is het controlemiddag dus stampvol mensen. We vinden een plekje, drinken een glas water, en wachten geduldig op onze beurt. In behandelkamer 1 checken twee verpleegsters of er nog hechtingen verwijderd moeten worden, maar dat blijkt niet nodig. Het duurt even voor Suporn door de tussendeur tussen de behandelkamers komt. In de tussentijd worden we uitgenodigd voor de beroemde trip langs Chinese tempel naar het huis aan zee. Suporn kijkt, legt nog eens uit wat ik wel en absoluut niet mag doen, kijkt nog een keer, wijst met zijn pincet mijn clitoris aan en zegt dan "look, good sensation". Inderdaad. Woepie. Hij vraagt wat mijn diepte vanochtend was, kijkt in de papieren, en lijkt blij verrast. Op mijn vraag wanneer ik weer aan de hormonen mag zegt hij dat als ik bij het dilateren mijn benen maar een beetje blijf wiebelen, het prima is als ik vandaag weer begin, omdat de genezing zo goed gaat. Hij tekent een receptje voor aanvulling van mijn medicijnen en gaat door naar de volgende patient in behandelkamer 2.

Bij de receptie schrijven we ons uiteraard in voor de trip, krijg ik een zakje pilletjes en twee tubes extra Silvex mee en dan wordt ons terloops medegedeeld dat we vrij zijn om te gaan. Ik heb nog nooit zo'n fijne wandeling gehad in een stinkende stad bij een temperatuur van 35ºC in de schaduw. En we liepen in de zon.

Terug in het hotel post ik gauw mijn blijheid op Facebook:

Dus. Eerste uitwendige controle in de kliniek, alles geneest mooi. Wat stukjes wit weefsel, dat sterft straks netjes af en daar komt mooi gezond weefsel onder vandaan. Het geneest zo goed dat ik zonder bezwaar weer aan de hormonen mag, en na nog verplicht te zijn opgehaald met het busje uit het hotel, zijn we teruggelopen van de kliniek naar het hotel. Of liever gezegd, teruggezweefd. En als het herstel zo doorgaat is Swensen's, de ijssalon aan de overkant van de weg, een veel te eenvoudig doel.

Maar ik hou me in, beloofd.

Daarna is het FaceTime tijd met mijn ouders, en tijd om te dilateren. En nu we vrij zijn om te gaan, kunnen we ook weer gaan eten bij de rode-en-blauwe-stoelen eettent op de hoek. Heerlijk.

Bij het teruglopen merk ik waar mijn zwakke plek bij het lopen zit: doordat alles nog wat dik is, en de temperatuur buiten het wat zweterig maakt, schuurt de boel een beetje langs elkaar heen, en dat irriteert. Dus: wel naar buiten en lopen, maar met mate.

Onderweg naar de lift in het hotel zijn een paar stoepjes die je af en op moet, en een paar traptreden. Ik denk dat ik zonder schade de loopbrug naar Swensen's over kan. Ik mag mijn benen niet te hoog optillen dus zomaar traplopen, op of af maakt niet uit, is uit den boze. Maar de treden zijn klein, ongeveer net zo hoog als de stoeprandjes die ik net gepasseerd ben, en als ik mijn voeten goed flex, lukt me dat met een minimale buiging van mijn benen. Dezelfde techniek gebruik ik om thuis zonder uit te glijden uit de douchebak te stappen, en hier om uit het bad te komen. Been naar buiten, tenen op de grond, en dan je gewicht verplaatsen.

Maar ik zal me inhouden hoor, mij zie je voor het einde van de week nog niet in de ijssalon. Ik ga misschien wel even oefenen op de trap hier tussen de begane grond en de etage erboven.

Hmmm, ijsjes....

[Dieuwertje]

Het moge duidelijk zijn dat ik iedereen die dat niet hoeft, afraad om te dilateren

Dat is voor dovemansoren Emma voor al de MtF's die toch een SRS willen ondergaan

[Emma]

Het moge duidelijk zijn dat ik iedereen die dat niet hoeft, afraad om te dilateren

Dat is voor dovemansoren Emma voor al de MtF's die toch een SRS willen ondergaan

Toch raad ik ook hen af om vóór de SRS alvast te beginnen met dilateren. Of het moet anaal zijn als dat hun ding is, maar dan is het technisch gesproken geen dilateren.

[Suikerklontje]

Tis maybe too much info maar anaal 'dilateren' even if once to try, does help a lot .

Spannend joh! Gefeliciteerd met je operatie en sterkte met je herstel!