Ik zie dat je wat opmerkingen van me eruit lichtte die ik eerder als parallel gebruikte in de context van de wc/ kleedkamer discussie, dan als afzonderlijke punten. Om dit draadje niet te ver off topic te derailleren, is mijn voorstel dat als we na dit berichtje erop doorgaan, we een afzonderlijk topic opzetten over informed consent etc. Goed idee? Ik denk trouwens dat onze opvattingen minder ver uit elkaar liggen dan je zou denken. (iets met hete soep en serveren mompelt).
Als je een mening hebt, mag je die best scherp aanzetten, al was het maar voor de duidelijkheid en de discussie. Zo lang je maar op de bal en niet de vrouw speelt, vind ik het prima. Ik ben verder geen maatschappelijk werker (bewust niet, mijn ouders wel), vrees dat ik daar te sociaal darwinistisch voor in elkaar zit. Als ik een opvatting van me deel is het niet direct mijn intentie om anderen tot steun te zijn, maar om er een gesprek over te hebben. Hoe anderen zo'n mening precies oppikken is hun eigen verantwoordelijkheid. Ik vind dat mensen die zich gekwetst voelen door meningen vooral bij zichzelf te rade moeten gaan. Ik ben mensen tot steun op mijn eigen manier en mijn meningen zie ik daar niet als geschikt medium voor: steunen doe ik door lekker voor ze te koken, ze welkom te laten voelen, soms aan de hand te nemen, doe van alles op dat vlak. Maar iemand steunen door net te doen of je er een mening op nahoudt die je eigenlijk niet hebt lijkt me niet zinvol.Isabelle schreef: Heb je ooit iets gelezen dat je gedachte heeft veranderd, bedenk dan dat je je mening wel mag geven, maar dat deze mening wel een mening is die anderen steun ontneemt( advies is een ding, ergens met je mening achter gaan staan is een ander)
Hahaha, TRIGGERED!Informed consent ? Triggered
Mijn mening is die van allen hun eigen mening(inschatting van hunzelf en door en naar omgeving) te respecteren hierbij. Het gaat er bij mij om dat dit er komt om naast de normale diagnostische fases te bestaan( zoals in de vs ook is in bepaalde staten) Zodat mensen die al zeker weten : gewoon na een paar kleine psychologische tests, hun dam hormones kunnen krijgen en mensen die nog twijfelen en hun draai willen vinden, lekker gaan zitten met een psycholoog.Je hoeft niet te kiezen om het een of het ander te steunen.
Ja, daar kan ik een heel eind in meegaan. Zo waren ze dus een klein jaar met me bezig bij de VU, om erachter te komen dat ik inderdaad gender dysforisch ben en geen andere psychische aandoeningen heb. Ik scoorde lichtjes op depressie en bleek wat oppositionele trekjes te hebben (een soort "f*ck you too houding als ik niet mag zijn wie ik ben), maar onvoldoende om me echt die diagnoses te geven. Dat je na 41 jaar van bewust ervaren gender dysforie niet echt een happy camper bent is natuurlijk niet meer dan logisch en die depressieve gevoelens waren vrijwel direct verdwenen toen ik begon met hormonen. Dus ik had er ergens wel baat bij gehad als ze me veel sneller die hormonen hadden gegeven. Tijdens de diagnostische fase werd de genderdysforie heviger bij mij, omdat ik er veel meer mee bezig was en ook niet meer beschikte over de "coping mechanismen" die ik wel tot mijn beschikking had voor ik uit de kast kwam. En bovenop alles is geduld ook niet mijn sterkste kant. Als ik iets wil, wil ik het eigenlijk altijd hier en nu.
Nee hoor, dat lag veel praktischer en van moralisme werd ik nog nooit beschuldigd. Gaandeweg mijn diagnostische fase kwam ik erachter dat voor ik met het medische deel van de transitie zou beginnen, er een veel grotere berg werk te verzetten was dan ik aanvankelijk kon overzien. Ik miste heel veel kennis over het menselijk lichaam, hormonen, moest onderzoek doen op gezondheidsaspecten van mijn transitie (in mijn geval cardiovasculair) en heb inmiddels zo'n beetje de hele pubmed uitgelezen. Daarnaast wilde ik mijn sociale transitie rond krijgen voor ik met het feitelijke traject zou beginnen. Ben planmatig mijn hele familie en vriendenkring afgegaan en voor iedereen was weer een afzonderlijke strategie nodig om ze mee te krijgen in dat proces, ze de middelen en argumenten te geven om mij te kunnen accepteren en steunen als Naomi. Ook vond ik het belangrijk om andere transen op te gaan zoeken en een soort netwerk op te bouwen en wilde ik mijn transitie op het vlak van werk ook goed anticiperen. Dat heb ik nu allemaal achter me liggen, lukte allemaal en dat betekent dat ik nu zonder al teveel "ruis" bezig kan zijn met en ook genieten van mijn transitie. Als ik dat niet had gedaan, had ik nu niet half zo relaxed met mijn transitie kunnen omgaan.Waar is dan die verandering bij je op gebaseerd , van voor jezelf snel hormonen willen naar anderen dat hele traject wat je zelf niet aanstond te willen laten doorlopen ? Je eigen ervaring ? Een moralistisch idee van goed en fout van anderen ? Het feit dat je het ook heb moeten doorlopen ? (zie je ook met veel dingen, het argument ik heb het toch ook zo moeten doen, zo gaat het gewoon)
Sterker nog: nadat ik het groene licht kreeg, was ik er eigenlijk vanuit gegaan dat ik nog twaalf weken moest wachten voor ik bij de endo terechtkon. Die twaalf weken had ik eigenlijk nodig gehad om te stoppen met roken en nog wat laatste zaken af te ronden. Maar omdat ze me zo'n duidelijk geval vonden, kon ik ineens al de week na mijn groene licht terecht en zat ik dus al veel eerder dan mijn planning op de hormonen. Daar kon ik natuurlijk ook geen nee tegen zeggen
Volgens mijn VU psychologe zagen ze zelden iemand die haar transitie zo gestructureerd en stelselmatig aanpakte. Van huis uit ben ik projectmanager, dus voor mij was het eigenlijk een automatisme om al mijn transitie activiteiten te plannen, deadlines te stellen en er in wezen een soort van "agile/ scrum" traject van te maken. Ik heb daar mijn hele diagnostische fase mijn handen aan vol gehad en kan me nauwelijks voorstellen dat dit voor andere transen niet zou gelden (correct me if I'm wrong).
Dus achteraf bekeken: prima dat het een jaar duurde voor ik mijn zin kreeg. Ik had daar iedere seconde van nodig.
Suikerkontje 
.
.