Emma naar Suporn, augustus 2016

[vh-Forlove]

SRS is zwaar in elk land van deze wereld. Maar ben wel overtuigt omdat ik gedeelte van mijn leven in azie heb gewoont dat de zorg daar wel beter is ( als je er goed voor betaald ) en dat wel degelijk bedraagt aan een goed herstel !! Ik vind het dan ook een mooie stap die je hebt genomen..

[Emma]

Maandag.

Ik neem me voor niets over de maan te zeggen vandaag, maar helaas, dat is hierbij mislukt.

Vandaag begint de dag met zon, maar al snel betrekt de lucht en lijkt het te gaan regenen. We hoeven gelukkig nog niet naar buiten.

Wel lukt het beter het schema te volgen dat we gisteren bedacht hjebben. We zijn ruim op tijd voor het ontbijt en ook weer ruim op tijd terug op de kamer. Bij de check-up is alles weer goed, en om kwart voor twee worden we verwacht voor controle in de kliniek.
Ik loop samen met Eva naar de 7-eleven, en onderweg probeer ik een aantal 360-gradenfoto's te maken. Ze zijn niet perfect maar het geeft een aardige indruk van hoe het hier er uit ziet. Daarna gaan we terug naar het hotel, rusten en lunchen wat, en lopen weer naar de kliniek.

In de kliniek aangekomen krijgen we een briefje, over de terugreis volgende week woensdag. Jemig, zo ver is het al. We zijn ruim drie weken in het land, nog maar anderhalve week.

Suporn is tevreden. Er zit een wondje bij de vaginaopening op mijn rechter kleine schaamlip dat af en toe steekt en pijn doet maar ik hoef me er geen zorgen over te maken, en er is een klein stukje van de linkerschaamlip losgelaten, maar dat stuk is sowieso groter dan rechts dus als dat spontaan verdwijnt zou dat helemaal niet erg zijn.

Daarna is het een mooi moment om onszelf op een ijsje te trakteren. Eigenlijk willen we ook nog even naar de supermarkt in Forum Plaza, maar de roltrap naar boven blijkt stuk. Laten we het noodlot maar niet tarten.

De rest van de dag doen we niks bijzonders... Gewoon, wat we altijd doen. En ook geen heel diepe gedachten vandaag. Morgen zal het niet veel anders zijn.

Tenzij ik een woordgrap met 'dins' weet te bedenken, maar de kans dat dat lukt is klein en de kans dat die geschikt is voor publicatie nog kleiner.

[Emma]

Dinsdag

Het kost alweer moeite om op gang te komen, en we moeten ons haasten om om 10 uur klaar te zijn voor de dagelijkse inspectie. Het dilateren gaat een stuk makkelijker dan gisteravond, het wondje lijkt vooral stuk te gaan door gebruik van de 'large' dilator en die heb ik gisteravond overgeslagen. In dit vroege stadium is diepte behouden veel belangrijker dan de wijdte vergroten, en met de diepte is zelfs met het nu snel afnemen van de zwellingen, en dus ook met het nog verder verplaatsen van het referentiepunt, niets mis. Uiteraard gebruik ik nu wèl de large, en wat ik al dacht gebeurt inderdaad: het wondje gaat weer vervelend doen.
Ik maak me over het wondje zelf geen zorgen maar ik baal er wel flink van. Het veroorzaakt weer zo'n onprettig gevoel op de WC waardoor constipatie opnieuw op de loer ligt.

Uiteindelijk is om 12 uur de check up nog niet geweest. We moeten er toch uit voor boodschappen, dus we gaan maar gewoon en lopen even de kliniek binnen. Daar blijkt dat mijn check-up formulier in het verkeerde mapje terecht was gekomen. Met de check up is alles verder goed.

Ik voel me verder goed, dus we lopen niet eerst de 7-Eleven binnen, maar we lopen door naar de apotheek om een nieuwe voorraad glijmiddel te halen. Het gaat best hard en ik wil weten wat het kost, omdat het alternatief dat je in Nederland kunt krijgen iets van €7 per tube kost. En ik gebruik er nogal wat van op het moment, het zou zomaar op een tube per dag uit kunnen komen. Het loopt me af en toe letterlijk dun door de broek, alle restjes wegspoelen is onmogelijk. De tubes zijn hier wel kleiner maar 45 baht per tube is nog altijd flink goedkoper. We hebben bagageruimte zat, dus ik denk dat we volgende week een voorraadje gaan halen voor thuis. Wordt alleen lachen bij de douane als ze willen weten wat ik allemaal in mijn koffer heb...

Het hotel zit inmiddels vol met meisjes onder de 16. Niet zomaar meisjes onder de 16, maar voetbalmeisjes uit Guam, Myanmar, Laos en Jordanië. Een kwalificatieronde voor het Aziatisch kampioenschap damesvoetbal onder de 16 im 2017. Nationale ploegen dus. En ja, van een aantal van die meisjes vermoeden we sterk dat hun geboorteverpakking niet klopt. Je krijgt er toch een neus voor, het onderscheid tussen 'gewone' meisjes, jongensachtige meisjes en transjongens.

Ik begin het prijssysteem bij het eettentje op de hoek te doorgronden trouwens. Het was me al opgevallen dat er niet wordt bijgehouden wat je bestelt, maar iedereen van de bediening wel feilloos kan uitrekenen wat je moet betalen. Helemaal zeker weet ik het nog niet, maar ik denk dat ze gewoon tellen wat je op tafel hebt staan, waarbij de kleur van de schaaltjes de prijs aangeeft: een gerecht op een wit schaaltje kost 80 baht, op een roze schaaltje 100 baht en op een groen schaaltje 120. Morgen nemen we de proef op de som. En heel veel uitmaken doet het niet, vooral Eva heeft een heleboel respect verdiend daar door haar keuze voor minder gangbare gerechten.

Wat me op iets anders brengt: ondanks het feit dat we geen woord Thais spreken, zelfs goedendag (sa was dee kha) en dank je wel (kaw koong kha) krijgen we er niet fatsoenlijk uit, valt me de gemoedelijke en stiekem informele manier waarop de mensen hier met elkaar en met ons om gaan op. Aan de ene kant hangt er nog een vleugje van die spreekwoordelijke oosterse formele beleefdheid, aan de andere kant is de omgang met de mensen hier erg vrij. Het principe dat je elkaar accepteert zoals je bent zit er nogal ingeramd hier. Op de een of andere manier maakt dat de omgang een stuk informeler, makkelijker. Daar voel ik me bij thuis. Zelfs als je beseft dat de wetten hier best wel een beetje buitenlanderonvriendelijk zijn.

[Emma]

Woensdag

Ik hou het kort vandaag.

Het is een dag van ongemakken. Het wondje lijkt groter te worden. Het doet in ieder geval flink pijn bij het begin van het dilateren en het zeurt de hele dag. Verder is bij de check-up alles gewoon goed en zo, maar het zit me, ook letterlijk, niet lekker.

Een mailltje drukte me nog even met de neus op de feiten: ik moet werk zoeken voor oktober. Er zijn best een aantal redelijk geschikte vacatures, maar of ik dan wel de 14e op gesprek wil en uiterlijk de 19e wil beginnen. Lijkt me een slecht plan.

Bij het eten daarnet werd ik ook nog eens op drie plekken gebeten door zo'n zandvliegje. Dat heb je als je zo dicht bij de kust zit. Gelukkig zitten er hier geen soorten die ziekten overbrengen, daarvoor moet je rond de Middellandse Zee zijn.

Ik heb het gehad voor vandaag. Morgen weer een controle in de kliniek, dan weet ik meer. We gaan vandaag maar eens vroeg slapen.

[Emma]

Donderdag

Paniek? Nee hoor, maar om half 9 gaat de telefoon. Of we om half 10 in de kliniek kunnen zijn voor de check up. We kijken elkaar aan en denken maar één ding: daar gaat ons ontbijt. Helaas. Maar in drie kwartier klaar zijn moet lukken, dus we zeggen ja. Toch wel apart, zouden ze de grote checkup van vanmiddag ook meteen doen. En als dat zo is, gaat dan de operatie van vandaag niet door?

Aangekomen in de kliniek zit de wachtkamer behoorlijk vol. En ja hoor, na een minuut of 10 komt ook Suporn binnen van de bovenverdieping. Het gaat zoals altijd niet supersnel maar er zit wel voortgang in. Niet lang daarna ben ik aan de beurt.

De wondjes moet ik me echt geen zorgen over maken. "Reken er maar op dat dat over gaat maar op andere plekken terug komt de komende tijd," zegt Suporn, "hoort er allemaal bij." Maar hij ziet wel dat een heel klein stukje van de rechterschaamlip heeft losgelaten. "Dat zal ik zometeen even vastzetten met een paar steekjes. Doen we er eerst wat Emla-crème op, en krijg je boven een plaatselijke verdoving."

Dan gaat hij door naar de patiënt in de andere behandelkamer. Ik krijg een flinke klodder Emla tussen de rechter en linker grote schaamlip, en dan wordt de boel goed dichtgeplakt. Ik krijg een operatiejasje en mag terug de wachtkamer in. Het duurt nog een uur voor de wachtkamer leeg is en ik begin me af te vragen of de Emla nog wel zin heeft, maar dan word ik naar boven geroepen.

Op de eerste verdieping bevindt zich een volwaardige operatiekamer. Ik word naar de operatietafel geleid. Nee, niet als een mak lam naar de slachtbank, ik heb een SRS en een adamsappelcorrectie onder plaatselijke verdoving achter de rug, dus ik ben wel wat gewend. Mij krijg je niet zomaar. Ik klim op de tafel, word toegedekt, mijn benen gaan in de beugels en dan word ik gewassen. Niet lang daarna komt Suporn zelf binnen en gaat aan het werk. Een kwartier lang is hij bezig. Ik heb geen idee waarmee, het is verdoofd allemaal. Als hij klaar is zegt hij: "Vandaag niet te veel lopen, maar gewoon dilateren en als je staks geplast hebt, gewoon schoonmaken. En het eerste uur heb je geen pijn, zo lang werkt de verdoving nog door."

Ik klim weer van tafel en loop naar Eva toe. Het lopen voelt raar, er zit iets tussen mijn benen wat ik niet kan voelen. Ik kleed me om en vervolgens worden we met het busje terug naar het hotel gebracht.

Terug op de kamer halen we het gemiste ontbijt en de gemiste lunch in. Swensen's zit er niet in voor mij vandaag en Eva is zo lief iets te gaan halen. Gaandeweg begint de verdoving uit te werken. Mijn schaamlippen voelen nu alsof ze in brand staan, en ik besluit dat ik me niet hoef te schamen als ik een pijnstiller neem.

En nu maar wachten tot die begint te werken.

[Emma]

Vrijdag

De pijn is nij het wakker worden een beetje gezakt, de brand is er uit. Voor de veiligheid blijf ik vandaag in het hotel.

Omdat het de vorige keer niet lukte het forum van T-Nederland om te zetten, doe ik nog een proefmigratie. Die gaat zo goed dat ik besluit om gewoon de knop om te draaien. Met mijn ervaring had ik beter moeten weten, de rest van de dag ben ik bezig met het oplossen van randverschijnselen. Jammer.

Na het laatste dilateren vandaag word ik onverwachts flink duizelig omder de douche. De douche is in het bad, dat is niet de beste plek om te vallen, dus met mijn laatste kracht ga ik gauw maar zo goed als mogelijk beheerst zitten. Eva schrikt zich een ongeluk, en terecht. Ik kom weer een beetje bij en realiseer me dat ik vooral op het toilet moet gaan zitten. Daar lopen mijn darmen in één keer leeg...

Of het van mijn darmen kwam, of dat ik gewoon te veel heb gedaan vandaag... We houden het maar even op het laatste.

Bedtijd dus.

[Emma]

Zaterdag

Na gisteravond willen we rustig aan doen. Dat houdt dus in dat we uitslapen tot 8 uur en ons niet gaan haasten voor het ontbijt.

Bij de check up is alles goed. De pijn is ook weer minder en is nu ongemak geworden. Alleen het dilateren is nog wel pijnlijk wat er voor zorgt dat goed ontspannen niet mogelijk is. Het duurt daarom een stuk langer om op diepte te komen.

Vandaag willen we naar Central Plaza. Om wat dingen te kopen die we zelf willen hebben, en om iets voor thuis mee te nemen. Dat valt nog niet mee, omdat er hier bijna geen toeristen komen en je dus alleen kunt krijgen waar er hier een markt voor is. Dat is ofwel Chinese meuk, rare Japanse dingen en van alles met Disney figuren er op. Maar uiteindelijk lukt het. We drinken koffie die naar koffie smaakt. Dat is hier in het hotel meestal maar afwachten. We kijken rond, lopen langs allerlei kraampjes, en lunchen in het plaatselijke food court. Ik zit en pas op de tassen, Eva haalt eten en drinken. Uiteindelijk, na bijna 4 uur slenteren en af en toe zitten zegt iets me dat het mooi geweest is.

De dag is zo voorbij, met alle dagelijkse bezigheden en wat kleine vingeroefeningen met het forum. Ik zit nog wat kort op de vorige dilateersessie, maar ik ben best moe na deze dag. Heel goed voor je conditie is het niet, zo'n SRS. Maar nu veel omgemakken minder worden, en weer iets makkelijker beweeg, word ik wel steeds een beetje blijer.

[Ylse]

Donderdag
De wondjes moet ik me echt geen zorgen over maken. "Reken er maar op dat dat over gaat maar op andere plekken terug komt de komende tijd," zegt Suporn, "hoort er allemaal bij." Maar hij ziet wel dat een heel klein stukje van de rechterschaamlip heeft losgelaten. "Dat zal ik zometeen even vastzetten met een paar steekjes. Doen we er eerst wat Emla-crème op, en krijg je boven een plaatselijke verdoving."

Dan gaat hij door naar de patiënt in de andere behandelkamer. Ik krijg een flinke klodder Emla tussen de rechter en linker grote schaamlip, en dan wordt de boel goed dichtgeplakt. Ik krijg een operatiejasje en mag terug de wachtkamer in. Het duurt nog een uur voor de wachtkamer leeg is en ik begin me af te vragen of de Emla nog wel zin heeft, maar dan word ik naar boven geroepen.

Op de eerste verdieping bevindt zich een volwaardige operatiekamer. Ik word naar de operatietafel geleid. Nee, niet als een mak lam naar de slachtbank, ik heb een SRS en een adamsappelcorrectie onder plaatselijke verdoving achter de rug, dus ik ben wel wat gewend. Mij krijg je niet zomaar. Ik klim op de tafel, word toegedekt, mijn benen gaan in de beugels en dan word ik gewassen. Niet lang daarna komt Suporn zelf binnen en gaat aan het werk. Een kwartier lang is hij bezig. Ik heb geen idee waarmee, het is verdoofd allemaal. Als hij klaar is zegt hij: "Vandaag niet te veel lopen, maar gewoon dilateren en als je staks geplast hebt, gewoon schoonmaken. En het eerste uur heb je geen pijn, zo lang werkt de verdoving nog door."

Is dit nu wat ze hier in Nederland omschrijven als een hersteloperatie? Ik bedoel je wordt gewoon in de operatiekamer "even" geholpen om het ongemak op te lossen.

[Emma]

Het was een separatie van een millimeter. Ik had 'm zelf nog niet eens opgemerkt. Ik weet het niet of je het een hersteloperatie mag noemen. Ik denk dat deze ingreep wel een hersteloperatie heeft voorkomen. Gisteren waren er een paar posts op Facebook in GZ en dat klonk allemaal toch wel wat ernstiger. En dan moet er geduldig gewacht worden tot je weer op de poli mag verschijnen. Zolang ik hier ben krijg ik elke dag een comtrole 'op zicht' door een van de drie kliniekmedewerkers die daarvoor zijn opgeleid, en elke maandag en donderdag controle door de chirurg zelf. Ik heb een erg uitgebreide voorlichting gehad over wat er post-op kan gebeuren, van bloedingen tot afstervend weefsel, en wat ik zelf moet doen en laten in dat soort gevallen.
Uiteindelijk leveren alle controles weinig alarmerends op. Of zoals Suporn zelf zegt: "Not worry. Will heal by itself, is normal." De meesten komen zo de 3-4 weken na de operatie zonder problemen door. En dat hele kleine gaatje bij mij had ook makkelijk kunnen wachten. In de Nederlandse situatie was ik er ook gewoon goed doorheen gekomen. Maar voor de gevallen dat er toch echt wat mis gaat, is die dagelijkse controle toch wel goed. Plus dat je voor de eerste tijd na je operatie niet afhankelijk bent van een of ander forum voor alle vragen waar je mee zit.

[Emma]

Zondag

Eigenlijk heb ik niet zo veel gedaan vandaag, behalve dan de dagelijkse plichtplegingen. Sommigen vervelen zich dood hier in het hotel, en ik kan me daar op zich iets bij voorstellen, in ieder geval voor degenen die hier alleen zijn. Ver van het hotel kun je niet komen, je hebt toch een aantal verplichtingen. Ten eerste de verplichting aan jezelf, het dilateren, drie keer per dag. Dan de check-up elke ochtend tussen 10 en 11, en twee keer per week ook nog de echte controle in de kliniek. Ik heb iemand horen zeggen dat het hier net een gevangenis is, maar dan eentje zonder sloten.

Gelukkig heb ik Eva hier, en met z'n tweetjes is alles anders. Voor het dilateren hoef ik alleen het echte werk maar te doen, klaarleggen, opruimen en schoonmaken doet zij. Ik hoef ook niet om een hoekje met een spiegel te kijken of ik wel op diepte ben, de centimeters vliegen om mijn oren alsof het de rondetijden van een schaatswedstrijd zijn. Boodschappen doen we samen, behalve als ik zoals vandaag en vrijdag een rustdag neem. En als we samen op de kamer zijn is er zo veel te bespreken of te doen, we hebben ons echt nog geen moment verveeld. Dagen aftellen zoals voor vertrek doen we hier niet, het gaat allemaal al veel te snel. En thuis wachten een heleboel dingen waar we ons hier niet druk over hebben hoeven maken, maar straks weer gewoon aandacht nodig hebben. Daar kijken we nou niet heel erg naar uit.

Deze dag is in ieder geval weer voorbij, met als toetje een Facetime gesprek met iedereen thuis. Erg leuk!