Onaangenaam gevoel bij nieuwe naam

[Fier_Reiger_Zeehond]

Ik merk wel dat ik een soort van plezierige shock en het nog niet helemaal eigen zijn ervaar bij het gebruik van mijn nieuwe naam, maar voor mij voelt het wel kloppend. Nu moet ik wel zeggen dat ik door lijsten en lijsten van namen ben gegaan tot ik een 'ja' voelde...

Tegelijkertijd ben ik ook van mening dat bijna alle namen wel gaan wennen op x moment, gezien dat dat bij verreweg de meeste cis mensen ook gewoon gebeurt, alleen dan minder bewust en vanaf de geboorte.

[Vrij_Vos_Vlinder]

Grappig, ik heb in mijn tienerjaren verschillenden nicknames gehad en dat vond ik allemaal prima. Niet helemaal hetzelfde, maar dat is ook gebombardeerd worden met een nieuwe naam.
Wellicht kun je het zo zien, als een nickname of koosnaampje, of er zelf een bedenken waar je mee kunt leven. Zo werd ik door klasgenoten ook wel "Pet" genoemd omdat ik die altijd droeg.
Mensen hebben heel erg de neiging om namen af te korten, misschien kun je daar ook iets mee, dat je aangeeft dat je dat leuker vind, niet zo formeel?
Als een en ander voor jezelf als een koosnaampje gaat klinken, dat geeft het niet hoe vaak die gebruikt wordt omdat je het dan als positief ervaart.

Persoonlijk kan ik me niet zoveel voorstellen bij een hekel aan je nieuwe naam hebben, misschien is het meer moeite hebben met afscheid van je oude?

[Koel_Woud_Rots]

Ik vind m'n oude naam heel mooi voor meisjes, maar het voelde altijd alsof ie niet bij me paste, ondanks dat ik het dus wel een mooie naam vind. Bijna niemand gebruikt 'm ook, de meeste mensen korten 'm af naar iets wat iets minder eh..frilly en meisjesachtig klinkt, haha. Desondanks was het alsnog wel wennen aan m'n nieuwe naam, in het begin klinkt het gewoon vreemd, ik denk dat dat heel normaal is. Inmiddels noemt m'n vriendin me steeds Minne en elke keer dat ze dat doet krijg ik een grote grijns op m'n gezicht, dus ik kan niet wachten tot de rest van de wereld me ook zo noemt Het is een kwestie van tijd en wennen, komt vanzelf.

[Donker_Mus_Bruinvis]

Ha, interessant allemaal, en bedankt voor de reacties.
Ja er is nu wat tijd verstreken, en inmiddels heb ik de kans gehad om een aantal collegas één op één te spreken en er wat dieper in te gaan ofwel erom te lachen. Dat heeft veel verschil gemaakt, en ik begin er ook aan te wennen. Ik reageer al als iemand mijn nieuwe naam roept.

@Alice, , dat probleem heb ik met mijn oude naam. Wat ook veel gebeurt is als mensen per ongelijk op hun telefoon op 'bellen' drukken dat ik gebeld wordt omdat ik als één van de eersten in hun adressenlijst staat. En ook omdat de naam veel voorkomt.

Ik heb nooit expliciet een hekel aan mijn oude naam gehad maar ik vond hem nooit mooi. En ik vond hem nooit bij me passen. Dat het niks uitdrukte. gek hoe zoiets dan toch zo emotioneel verbonden raakt aan je. Nou ja, ik heb er al 33 jaar mee geleefd!

Ik had nog één gedachte, het viel me op dat ik dit vervelende gevoel vaker heb als vrouwen me aanspreken, terwijl als mannen me met mannennaam aanspreken voel ik vaker warmte en tevredenheid. Ik vermoed dat wat daar mee te maken kan hebben de - en dit hebben volgens mij transmannen vaker - schuldgevoel dat ik een beetje heb dat ik door mijn transitie toekomstig niet meer feministisch aktivistisch zichtbaar zal zijn. Als vrouw val ik nogal op door me niet-conform te kleden en gedragen.
En het is maar een beetje schuldgevoel want ik ben ervan overtuigd dat mijn wereldbeeld voor altijd ten positieve veranderd is door als vrouw te hebben geleefd. Maar misschien is dat wel waarom ik tegenover vriendinnen me anders voel over mijn transitie, dan tegenover mijn vrienden.

[Sluw_Mus_Vallei]

Ik had nog één gedachte, het viel me op dat ik dit vervelende gevoel vaker heb als vrouwen me aanspreken, terwijl als mannen me met mannennaam aanspreken voel ik vaker warmte en tevredenheid. Ik vermoed dat wat daar mee te maken kan hebben de - en dit hebben volgens mij transmannen vaker - schuldgevoel dat ik een beetje heb dat ik door mijn transitie toekomstig niet meer feministisch aktivistisch zichtbaar zal zijn. Als vrouw val ik nogal op door me niet-conform te kleden en gedragen.
En het is maar een beetje schuldgevoel want ik ben ervan overtuigd dat mijn wereldbeeld voor altijd ten positieve veranderd is door als vrouw te hebben geleefd. Maar misschien is dat wel waarom ik tegenover vriendinnen me anders voel over mijn transitie, dan tegenover mijn vrienden.

Dit heb ik ook sterk idd. Heb er ook meer moeite mee om uit te kast te komen naar vrouwen, met name naar diegenen die niet bepaald gender-conformerend zijn. Het is toch alsof ik zeg dat je geen mannelijke vrouw o.i.d. kan zijn, alsof ik per se bij de stereotypen wil aansluiten.

[Fier_Reiger_Zeehond]

Het is natuurlijk wel zo dat je ook als man feminist kunt zijn hè?

En ik bedoel, ik snap waar jullie het over hebben en ik heb lang gedacht dat het bij mij vanuit een stukje... Hmm. Ja, toch een stukje misogynie kwam, maar uiteindelijk voel ik me meer man dan vrouw en dan moet je die stap maken. Een butch vrouw voelt zich nog steeds vrouw--een bio vrouw die een man wil zijn niet.

[Sluw_Mus_Vallei]

Dat ben ik helemaal met je eens, Nate. Heb mij inderdaad ook afgevraagd of het bij mij voortkwam uit een soort misogynie. Heeft er helaas lang voor gezorgd dat ik mijn gevoelens niet kon accepteren.

Overigens zou ik "als man" veel minder moeite hebben mij een feminist te noemen dan "als vrouw".

[Fier_Reiger_Zeehond]

Dat ben ik helemaal met je eens, Nate. Heb mij inderdaad ook afgevraagd of het bij mij voortkwam uit een soort misogynie. Heeft er helaas lang voor gezorgd dat ik mijn gevoelens niet kon accepteren.

Precies dit!

Kijk, actief feminist zijn is ook andere dudes zeggen dat seksistische opmerkingen of fluiten naar vrouwen op straat écht niet kan. Daarvoor hoef je geen vrouw te zijn, en in zekere zin heb je het 'voordeel' dat je de mannen ziet zoals ze zijn in hun 'natuurlijke habitat' ipv dat ze zich actief aanpassen aan een vrouw. Of het is als man onbeschaamd make up dragen omdat het niet alleen voor vrouwen is, of het is voor vrouwen opkomen als een man haar lastig valt op straat, etc.

Alleen heb ik nooit moeite gehad met mezelf als feminist te labelen haha.

[Vlot_Salamander_Strand]

Afgezien dat ik het juist super vond dat ik het ging gebruiken denk ik dat wanneer mensen het veeeeeeeeeeel herhalen ze het er voor jou in willen laten slijten en je juist hun gunfactor hebt, zie het positief, wel is het belangerijk dat je met de keuze van je nieuwe naam de juiste naam voor jou hebt gekozen, waar jij het YES gevoel bij hebt, je kunt niet steeds van naam blijven wissellen, leverd verwarring op voor de mensen om jou heen.
Ik denk dat het erger geweest zou zijn als mensen het oude blijven zeggen, daar heb ik er helaas om mij heen hier en daar last van maar maak er geen prob van.
Je bent toch wie je bent!! en steeds een stapje dichterbij.

[Moedig_Kust_Rivier]

Heeft bij mij een hele tijd geduurd eer ik gewend was aan m'n naam, kwam bij mij door verschillende dingen.
Uiteraard dat ik 25 jaar met een andere naam door het leven ging, maar ook omdat ik (toen ik nog niet passabel was) het gevoel had dat mensen me bij m'n nieuwe naam noemde uit een soort liefdadigheid. Zo van 'omdat jij dat zo graag wil, zijn wij bereid jou zo te noemen'. Dat gaf een kutgevoel. Wat het nog meer compliceerde was het aantal lesbo's in m'n omgeving die hun naam 'vermannelijkten', maar wel duidelijk vrouw zijn (Jantine noemt zich Jan...ect). En als homo man wou ik toch echt niet voor lesbo aangezien worden, wat het lastiger maakte mezelf te introduceren met m'n (destijds) nieuwe naam. Goed, nu een jaar of 2 verder heb ik daar geen last meer van. Het komt allemaal wel goed met dat wennen aan je naam