coming out: hoe van selectief naar algemener gaan?

[Nate_0]

Ik denk ook dat je het bijv. niet hoeft te vertellen vóór de HRT. Je kan er eerst zelf een tijdje aan wennen, en het voordeel meenemen dat je er daardoor zekerder gaat voelen. De lichaamsveranderingen zijn voor de omgeving soms pas maanden later zichtbaar, dus is er nog veel tijd. Dat is dan gelijk ook iets wat je kan vertellen. Dat je kort geleden met hormonen bent begonnen en waarom.

Mijn psycholoog zei hier over wel van, "De mensen in je omgeving lopen 20 (ik ben 24) jaar achter op jou, en dat moeten ze allemaal in een hele korte tijd inhalen. Hoe eerder je het vertelt, hoe meer tijd ze hebben om te wennen aan je komende verandering, dus wacht er niet te lang mee. Je familie gaat tijd nodig hebben om dit te verwerken, en dat doe je niet in een paar weken."

[Jer158]

Ik denk ook dat je het bijv. niet hoeft te vertellen vóór de HRT. Je kan er eerst zelf een tijdje aan wennen, en het voordeel meenemen dat je er daardoor zekerder gaat voelen. De lichaamsveranderingen zijn voor de omgeving soms pas maanden later zichtbaar, dus is er nog veel tijd. Dat is dan gelijk ook iets wat je kan vertellen. Dat je kort geleden met hormonen bent begonnen en waarom.

Mijn psycholoog zei hier over wel van, "De mensen in je omgeving lopen 20 (ik ben 24) jaar achter op jou, en dat moeten ze allemaal in een hele korte tijd inhalen. Hoe eerder je het vertelt, hoe meer tijd ze hebben om te wennen aan je komende verandering, dus wacht er niet te lang mee. Je familie gaat tijd nodig hebben om dit te verwerken, en dat doe je niet in een paar weken."

Is dat geen verschil tussen je mensen die dichtbij je staan en mensen die wat verder van je af staan?

Mijn ouders wil ik idd bij alles betrekken, meeslepen naar gesprekken en dat soort dingen. Een flink aantal goede vrienden wil ik zsm op de hoogte stellen (of weet het al). Daarbuiten zijn met name mensen waarmee ik niet zo close ben. Ik zou het ideaal vinden om de rest van de wereld pas officieel iets te laten weten als ik er zichtbare of hoorbare veranderingen zijn. Misschien zou het anders zijn geweest als ik die mensen ook regelmatig face-to-face zou zien, maar dat gebeurt maar een paar keer per jaar.

[Nate_0]

Ja, dat is inderdaad wel een verschil, ik had het hier over mijn familie

[Bas Jo]

Ik zit nu een beetje in hetzelfde schuitje als Sigy.

(For the record: Ik neem nu 7 weken testo. Ik ben dus wel begonnen, maar het is nog niet erg zichtbaar. )

In anderhalve week is een familie reunie. Ik zie mijn familie hooguit deze ene keer per jaar. Ik zit enorm te tobben wat ik zal doen. Mijn eerste plan was om een email een week tevoren te schrijven. Zo heeft iedereen tijd het te laten inzinken. (De meesten zijn jonger maar een aantal van 70 to 80 zijn er ook bij). En als ik ze zie heb ik de opluchting dat iedereen het over me weet en ik niet hoef te doen alsóf.

Maar nu begin ik toch koude voeten te krijgen omdat ik het heel eng vind, en niet gewend ben met hun over persoonlijke dingen te praten. Het is toch de 'extended' family. Over de jongeren maak ik me ook niet echt zorgen. Toch wel wat de ouderen ervan gaan vinden.

Mijn broer vraagt waarom ik het hun dan überhaupt wil vertellen. Maar veel van de familie is ook op social media. En op een gegeven moment wil ik daar ook uit de kast, en dan is het toch echt leuker voor de familie om het eerder van mij persoonlijk te vernemen.

Moeilijk, het voelt niet fijn om zo een persoonlijke brief te schrijven in een rondmail aan familie. Gek genoeg was het makkelijker op werk.

[LiliFee]

In anderhalve week is een familie reunie. Ik zie mijn familie hooguit deze ene keer per jaar. Ik zit enorm te tobben wat ik zal doen. Mijn eerste plan was om een email een week tevoren te schrijven. Zo heeft iedereen tijd het te laten inzinken. (De meesten zijn jonger maar een aantal van 70 to 80 zijn er ook bij). En als ik ze zie heb ik de opluchting dat iedereen het over me weet en ik niet hoef te doen alsóf.

Zelf heb ik vrij slechte ervaringen om dit soort coming-outs te doen, ik ben er meer een voorstander van 1 op 1 gesprekken. Mijn familie heeft het er vooral in het begin erg lastig mee gehad, en mensen hebben vaak de behoefte om het te laten bezinken en/of vragen te stellen. Als je het zo in de grote groep gooit loop je het risico om er een roddel / verhaal van te maken die de hele familirëunie ermee zal kleuren. Ik ken jouw familie niet natuurlijk, maar ik kan me voorstellen dat men wel tijd nodig heeft.

Ik zou met je ouders en broers/zussen beginnen en dan kijken hoe die reageren. Misschien reageren die wel goed, maar zo niet dan kan je beter wachten tot het het verwerkt hebben en dan de rest het verhaal vertellen.

maar ik kan jou wel heel goed begrijpen! het is verschrikkelijk om rond te lopen en 'te doen alsof', want je bent gewoon wie je bent en je zou dat niet hoeven verbergen... Je zegt dat je broer het al weet, hoe zit het met je ouders? Misschien helpt het als jullie het samen aan de familie vertellen, zodat de rest in ieder geval weet dat er meer mensen zijn die het accepteren? Misschien helpt dat?

Het is gewoon heel erg moeilijk, en misschien is er wel geen goede manier om dit te zeggen. Ga je gevoel en intuïtie achterna denk ik, dan kom je er wel uit.

EDIT: Om het nu te zeggen is voor jou sowieso beter, en misschien is het toch ook wel goed voor je familie. Je hebt ze dan wel in levende lijve daar, dus als ze vragen willen stellen kunnen ze dat in ieder geval. én, wat misschien ook wel belangrijk is: als je ze toch maar één keer per jaar ziet, dan is de volgende keer dus als je al meer dan een jaar aan de T bent... Dan wordt de shock misschien ook wel groter. Aan de andere kant zijn ze dan misschien minder geneigd om je 'eruit te praten' en zien ze het als een gedane zaak, geen idee.

PFFF Dit is lastig!!! Sterkte!

[Bas Jo]

Als je het zo in de grote groep gooit loop je het risico om er een roddel / verhaal van te maken die de hele familirëunie ermee zal kleuren.

Gelukkig is het geen grote groep. Een oom en een tante met man, 2 neven, 2 nichten, elk met 2 kinderen. En allemaal aardig.
Dat het daarna allemaal om mij draait wil ik niet. Ik hoop dat een kleine 'mededeling' per email en van mij persoonlijk misschien juist roddel voorkomt. Ik sprak mijn broer namelijk weer en hij vond het een 'non-issue', zo van als iemand homo is in de familie dan hoeven ze het ons toch ook niet te melden? Ik denk i.i.d. tenzij die persoon zich daardoor vrijer voelt. En misschien is een transitie toch nét wat anders? Als ik niks zeg en ze het via via of door andere dingen merken onstaat juist wel roddel.

EDIT: Om het nu te zeggen is voor jou sowieso beter, en misschien is het toch ook wel goed voor je familie. Je hebt ze dan wel in levende lijve daar, dus als ze vragen willen stellen kunnen ze dat in ieder geval. én, wat misschien ook wel belangrijk is: als je ze toch maar één keer per jaar ziet, dan is de volgende keer dus als je al meer dan een jaar aan de T bent... Dan wordt de shock misschien ook wel groter.

Ik zie het eigenlijk ook zo. Maar wat kan ik goed twijfelen als ik ergens tegen op zie.

[Alice]

Dat het daarna allemaal om mij draait wil ik niet.
Ik hoop dat een kleine 'mededeling' per email en van mij persoonlijk misschien juist roddel voorkomt.
Ik sprak mijn broer namelijk weer en hij vond het een 'non-issue', zo van als iemand homo is in de familie dan hoeven ze het ons toch ook niet te melden? Ik denk i.i.d. tenzij die persoon zich daardoor vrijer voelt. En misschien is een transitie toch nét wat anders? Als ik niks zeg en ze het via via of door andere dingen merken onstaat juist wel roddel.

EDIT: Om het nu te zeggen is voor jou sowieso beter, en misschien is het toch ook wel goed voor je familie. Je hebt ze dan wel in levende lijve daar, dus als ze vragen willen stellen kunnen ze dat in ieder geval. én, wat misschien ook wel belangrijk is: als je ze toch maar één keer per jaar ziet, dan is de volgende keer dus als je al meer dan een jaar aan de T bent... Dan wordt de shock misschien ook wel groter.

Zou voor een gesprek gaan met je familie op een rustig moment, als de nieuwtjes uitgewisseld zijn (er een dominee langskomt).
Om nu eerder een e-mail aan hun te zenden lijkt mij wat minder. Tot de tijd dat ze je nog niet ontmoet hebben zitten ze vol met vragen, bedenkingen etc. en dat kan juist het roddelen op gang brengen. Ook zullen ze gelijk op je afspringen met vragen, meningen als ze je zien en dat kan gelijk de reünie beïnvloeden.

Je broer ziet het wat te makkelijk denk ik. Hij beseft misschien niet dat je geheel lichamelijk veranderd en dat het bij een FtM die veranderingen al snel zichtbaar zijn.
Voor de rest ben ik het geheel met Eline eens.

[Anon20190501]

Al jullie reacties op mijn startpost samen met wat nadenken mijnerzijds leiden me tot de conclusie dat ik het in elk geval niet via mail zal doen en evenmin in de groep ga gooien. Groepsgewijs zijn vragen wellicht moeilijk of worden wellicht dingen gezegd die te lang blijven nazinderen. Mailsgewijs blijf ik bang voor hartfalen van sommige bestemmelingen.

[Nate_0]

Ik denk dat als familie het via via hoort van andere familieleden dat nog steeds persoonlijker gaat voelen dan wanneer je het via een email doet, om eerlijk te zijn....

[Bas Jo]

En toch kom ik er niet onderuit omdat ik in het buitenland woon en mijn familie zelden zie.
Zou ik iemand in een persoonlijk bericht mijn korte brief kunnen sturen? Ik zou het fijn vinden als iemand het nog even leest, ook weet ik niet zeker of het nederlands wel goed is.
@Sigy, veel geluk met jouw C.O.! Als je de kans hebt ze één op één spreken is dat echt de beste optie. Dat gaat vast goed, hoe ouder de mensen hoe meer ze al hebben meegemaakt.