coming out: hoe van selectief naar algemener gaan?

[Ylse]

Zou ik iemand in een persoonlijk bericht mijn korte brief kunnen sturen? Ik zou het fijn vinden als iemand het nog even leest, ook weet ik niet zeker of het nederlands wel goed is.

Je mag me gerust de brief even sturen, al ben ik de rest van de middag wel de deur uit en weet ik niet hoe laat ik weer terug ben, dus dan krijg je morgen een reactie

[Ender]

En toch kom ik er niet onderuit omdat ik in het buitenland woon en mijn familie zelden zie.
Zou ik iemand in een persoonlijk bericht mijn korte brief kunnen sturen? Ik zou het fijn vinden als iemand het nog even leest, ook weet ik niet zeker of het nederlands wel goed is.

Mag mij de brief ook wel sturen als je wil

[Anon20180501]

Hoe is het gegaan Anan J. ?

[Bas Jo]

Ja goed dat je me eraan herinnert!
Het verliep eigenlijk heel goed.

Ik had van te voren nog met mijn ouders gebeld en het bleek dat ze de oudere generatie wel gezegd hadden dat er 'iets' was maar niet wat. Dat leek me niet erg prettig voor hun en mijn besluit stond daarom vast dat het er nu uit moest.

Ik stuurde mijn email een week van te voren naar mijn neven, nichten, ooms en tante. De jonge generatie schreef eigenlijk dezelfde of volgende dag meteen terug en allemaal heel aardig, alwel toonde sommigen een beetje (verder goed bedoelde) bezorgdheid voor mijn partner en kind. (In mijn email had ik hun erbuiten gelaten).

Toen het familefeest er dan was heeft iedereen in de familie een moment gevonden (de meesten bij het groeten of afscheid nemen) om tegen mij persoonlijk iets te zeggen. Iedereen bleef respectvol en positief. Mijn twee nichten zijn even bij me komen zitten en met hun praatte ik wat langer, ze vertelde ook over hoe ze het hun kinderen vertelden en we konden erom lachen dat het voor de jongesten echt een non-issue was.

Die die ik erop aansprak zeiden dat ze de email een goede vorm hadden gevonden.

Kortom, een opluchting.

[Bas Jo]

Sigy, hoe ging het bij jou?

[Jer158]

Fijn om te horen dat iedereen zo positief was, Anan!

[Anon20190712]

Destijds deed ik m'n coming out wel via de email, juist zodat iedereen in 1 klap dezelfde info had en zodat zij die informatie rustig konden verwerken. Mijn familie vond dat juist heel fijn en ik zelf ook. De reacties die ik kreeg waren ontdoen van de eerste schok, dat is ook voor beide prettig. Ik kreeg bijvoorbeeld mail terug van een tante, ze schreef dat ze in eerste instantie ontzettend schrok van m'n bericht, maar dat ze er over had nagedacht en vanalles op z'n plaats viel. Ik ben er van overtuigd dat als ik het face to face had verteld, er van beide kanten dingen gezegd zouden worden waar achteraf spijt van zou komen. Daar komt bij dat als het verhaal dan de ronde zou doen, ik geen overzicht meer zou hebben van wie het wel of niet weet.

[Anon20190501]

@Anan: Sorry voor de late reactie.

Als topic startster voel ik me toch een beetje verantwoordelijk voor deze thread

Inmiddels is ons tripje naar België en Nederland achter de rug. Afspraken met psycholoog en psychiater gingen goed dus heb ik de officiële diagnose gekregen. Meteen bij de endocrinoloog langs geweest. Die heeft me onderzocht en bloed geprikt. (Inmiddels heb ik het resultaat via de snail mail ontvangen en er zijn geen belemmeringen voor hrt). Helaas moet ik nog even wachten op de hrt tot na de botdensitometrie, die pas kan doorgaan tijdens onze kerst trip naar BE/NL op 22 december.

Om dan terzake te komen: ik heb nog wat meer vrienden geïnformeerd maar nog niet de (schoon-) families. Helaas hadden we vooraf geen rustpunten in beperkte kring met tijd voor verwerking achteraf kunnen inplannen en dat is voor mij toch een vereiste. Voor de kerstperiode hebben we dat al wel geregeld. Op naar een tweede poging dus, op een moment waarop hopelijk iedereen vredesgezind en van goede wil is.

[Bas Jo]

Ha Sigy,
je hebt het dus in feite nog voor je. Maar toch lijkt het nu dat je, misschien alleen al door het verstrijken van tijd of omdat je de hrt weer een beetje dichterbij bent gekomen, je er positief en ontspannen op af gaat.
Ik wens je er het allerbeste mee!! Het zal fijn zijn om het achter de rug te hebben.

[Anon20190501]

Tijdens de kerstperiode heb ik mijn ouders geïnformeerd dat hun zoon eigenlijk hun dochter is. Oeps, dat hadden ze niet zien aankomen. Ze waren erg geschokt, verdrietig maar ook bezorgd. Jammer dat mijn moeder het enkele dagen later nodig vond om me aan te bevelen om een second opinion te halen bij "een ander genderteam". Dat zoiets een jaartje of langer duurt was blijkbaar niet zo van belang.