Waarom schrik ik van mezelf

[Sweet Kayleigh]

Hoi, ik denk dat twijfel erbij hoort in deze situatie. Een aanloop kost tijd, dat voelde ik ook niet, maar inmiddels heb ik dat ervaren.
Ik was anderhalve maand geleden nog jaloers op personen die in mijn ogen reuzenstappen hadden gezet, inmiddels heb ik die zelf gezet met mooie reacties als gevolg van mijn geliefden die dicht bij staan. Tijd is dus inderdaad relatief, jezelf zijn niet.
Ik leef overdag nog steeds zoals daarvoor, soms met enorme triggers en soms met opmerkingen die mij irriteren.
Maar vooral met de overtuiging dat ik ben wie ik ben en mijzelf gevonden heb.
Kleding werkt daar heel goed bij voor mij, maar het is geen vereiste om mij vrouw te voelen, dat gaat de hele dag door.
Al heb ik ook nog behoorlijk wat van mijzelf te accepteren, en dat is niet makkelijk, ik ben gelukkiger en vooral mijn vrouw ook!

[Marije]

Zonder HRT is het ook ontzettend logisch om het in kleding te zoeken... wat moet je anders?

Maar als je hormoonhuishouding klopt... en je met wat mazzel de juiste vetverdeling krijgt, leuk kapsel of haarwerk... tjonge... dan is die jurk toch veel minder noodzakelijk... en misschien juist "raar"... want hoeveel vrouwen lopen er nou altijd in een jurk met een dikke laag make-up op... bijna niemand.

[Renske]

Hoi Rosalie, hoe je voor de spiegel stond, wat er in je omging.. voor mij erg herkenbaar. Een gevoel van "nu ben ik eindelijk mezelf". Maar wat anderen schrijven herken ik ook. Het is het begin van een hele ontwikkeling. Zelf zie ik dat aapje als de wisselwerking tussen verstand (doe 'normaal', pas je aan, je krijgt vast problemen, waar begin ik aan) en gevoel, dus dat wat het hart zegt (dit past bij mij, heb er vertrouwen in, het komt goed, wees jezelf). Ik denk dat het onvermijdelijk is dat je daar doorheen moet.

[Rosalie-Roger]

Wat zijn jullie toch allemaal lief,. Inderdaad is het een hele rollercoaster. Naast het op en neer van veel en minder voelen, het gaat in mijn hoofd constant door, ook elke dag, soms minder …dat is op dat moment dan ook wel weer prettig. Waar ik steeds meer achter kom is dat ik een gevoelsmens ben, emotie gebruik om te beslissen. Ook heb ik jaren als ‘pleaser’ gefunctioneerd, mezelf eigenlijk steeds weer weggecijferd…dat drukt nu ook zwaar op mij. Nu ik eindelijk wat meer begrip en acceptatie voor mezelf krijg, wordt het leven weer wat beter. Echter moet in mijn relatie de nieuwe dynamiek nog even wennen, dat ik meer voor mezelf opkom. Ik ben er nog niet…lang traject, en misschien dat ik dan ook eindelijk durf te zeggen wat voor moois ik in mij heb…dat ik wil delen vanuit liefde…

[Marica]

Hoi Rosalie
Ik was ooit die man in rok die gewoon de straat op ging in die rok.
Zo vond ik deze site :https://www.rokvoormannen.nl en was niet meer alleen met die wens om in een rok te lopen.

Het was ook het begin van mijn reis naar mijn echte ik, naar die vrouw die al zolang in mij leefde. En nu ben ik al een paar jaar helemaal mijzelf en tevreden met mijn lijf.

Veel liefde en succes op jouw reis.

[Rosalie-Roger]

Hoi Marica, dank je voor je steun…mijn ‘probleem’ is dat ik niet weet hoe ik de volgende stap moet zetten? Hoe vertel ik het mijn vrouw, kinderen, vrienden, het werk…ik maak het groot, weet ik, allicht dat ik daardoor ook steeds blijf twijfelen of ik echt genoeg ben, of toch een faker (wat niet zo is natuurlijk…zucht) Dus mijn volgende stap moet outing zijn…en dan??? Wat wil ik dan thuis? Ik weet het nog niet……liefs Rosalie…

[Renske]

Hoi Rosalie.. ik kan alleen maar zeggen hoe ik het zelf heb gedaan: in kleine stapjes en jezelf kans geven jezelf te ontdekken. Dat kost tijd en is een heel proces in jezelf. Voor het uit de kast komen zou ik beginnen met degene die het dichtst bij je staat. Want als je je vrouw niet meeneemt in jouw proces overval je haar later, als jij verder bent. Alle andere stappen (kinderen, vrienden, werk) volgen als het goed voelt voor je. Zelf heb ik ervoor gekozen om op mijn werk als laatste uit de kast te komen. Ik wilde me eerst volledig comfortabel voelen met mijn nieuwe 'ik'. Maar dat is een persoonlijke keuze. Volg je hart! Liefs Renske

[Marije]

Ja, alles begint bij je partner. Als je "aantoonbaar" verder gaat exploreren met je transitie zal die aan je betrouwbaarheid kunnen twijfelen, en voor een reden.

Door de zure appel heen bijten.

Wat het brengt? Een reis... met vele hoogte en dieptepunten...

[Irene_de_Vreede]

Je maakt het niet groot, want het is gewoon groot en je zult er doorheen moeten vroeger of later. Het tempo bepaal jijzelf en de moed, de moed moet je van de bodem schrapen soms. Het is een lastig proces, maar verschrikkelijk de moeite waard.

[Rosalie-Roger]

Marije, Irene, Renske, bedankt voor het delen van jullie ervaring en de warme woorden. Voor de rest ben ik even sprakeloos, leeg…de moed ligt onder de fundering verstopt, althans zo voelt het. Jullie hebben gelijk, het begint bij je partner…volgens mij weet ze of vermoed ze wel iets, maar durft zij het ook niet te benoemen (snap ik helemaal, het moet ook van mij komen). Er zijn ook soms openingen, laatst een gesprek met onze jongens over ‘anders’ zijn. Dat mijn vrouw ineens het voorbeeld geeft: “stel papa zou in een jurk willen lopen”, waarop ik rustig antwoordde “misschien staat die me ook wel”….en dat was dat op het moment…Het liefst zou ik dan verder met haar erover willen praten, maar het komt er dan niet van, misschien deed ik er goed aan..,totdat ik zelf echt weet wat ik wil.,,zal voor velen herkenbaar zijn. Liefs voor nu, Rosalie