Het huis was leeg, iedereen weg. Ik had voor vandaag iets moois gekocht om aan te doen, even een speciaal momentje voor mezelf. Een zwart rib-shirt met lange mouwen, gecombineerd met een panterprint rok. De ochtend begon al goed, ik was happy, blij, de voorpret was van mijn gezicht af te lezen.
Nadat iedereen uit huis was, gauw mijn kleertjes gepakt en begonnen met de beleving. Het slipje, de bh, beetje shapeware voor de billen/dijen. Ik begon het allemaal al behoorlijk intens te voelen. Rustig verder, dacht ik, dus de bh gevuld, rib shirt aan, rok aangedaan, armbandjes, oorbellen in, pruik op, ketting om, hoge zwarte pumps aan…en daar stond ze, ik dus, prachtig, precies zoals ik me had voorgesteld, helaas kreeg ik een climax van geluk, zucht…maar ik bleef in mezelf geloven dit keer. In de spiegel stond mijn evenbeeld van wat ik altijd al ben, vrouw, mooi (eigen mening 
) Mijn hart ging tekeer 
, ik maakte wat foto’s van mezelf totdat ik wat langer in de spiegel keek. Het werd stil in mij…echt stil…ik wist het niet meer…twijfels, is dit het nu…wilde ik dit? Wil ik dit? Ik heb me zo wel een kwartier staan aankijken 
Heel zachtjes kwam er weer wat leven in mijn hersens… Ik was het, ben het…. Maar nu? Kent iemand dit gevoel? Hoe kan ik hiermee omgaan. Die stilte in mij was absurd… alsof je voor een afgrond van geluk staat, maar ik bevroor…(ik kan het helaas niet beter beschrijven…)
Toen in die periode was ik ook meer onderweg richting enkhuizen, bij het ketelmeer kon ik wat vaker op hakken buiten lopen (toen was het daar redelijk rustig) echter was die exposure bijna altijd een climax trigger 
Daarna ben ik weer in de ijskast geraakt, ander werk, drukte, stress…maar nu, nu knaagt het weer (niet dat het ooit weg was) en vandaag deze vreemde gewaarwording. Zal mogelijk weer een stap zijn in acceptatie…hoop ik dan maar. Groetjes, Rosalie
