Waarom schrik ik van mezelf

[DominiqueB]

Vaak hebben je naaste het eerder door dan je het zelf durft te vertellen. Onoplettend geef je toch bepaalde signalen af.

[wolvster]

Hey Rosalie, het vertellen aan mijn partner was het moeilijkste wat ik heb gedaan en ik denk dat dit voor veel mensen hier geldt. Uiteindelijk was het ook het beste dat ik heb gedaan, want het maakte de weg vrij voor goede gesprekken en de vrijheid van het denken over wat je nu echt wil. Want je hoeft nog niet zeker te weten wat je wil om hierover een gesprek aan te gaan.

Er is een kans dat je partner zich lam schrikt en niet meer verder met je wil, daar moeten we ook niet te makkelijk over denken, maar je weet ook dat er een kans is dat het heel goed gaat en je partner je steunt en jullie samen gelukkig zijn.
Op dit moment weet je nog niet hoe het muntje zal vallen, al kun je misschien wel een inschatting maken.

Wat je nu wel zeker weet is dat er een gevoel leeft bij jou waar je iets mee moet, omdat als je het wegdrukt je er aan onderdoor zal gaan. En dat als je het niet deelt de onzekerheid je zoveel stress gaat opleveren dat het ook zijn weerslag gaat hebben op je relatie.
Dat is een gegeven.

Jouw partner is met jou getrouwd om jou en jij bent als vrouw niet meteen iemand anders als dat je bent als man, jullie hebben samen een gezin gesticht, dat doe je ook niet met de eerste de beste. Jullie delen lief en leed. En daarom denk ik dat je dit ook moet willen delen. Neem je partner mee in het proces, praat met elkaar.

Heel veel succes Rosalie!

[Rosalie-Roger]

Allemaal bedankt, her voelt goed om jullie steun te mogen ontvangen. Ik moet ook mijn partner vertellen wat er al 45() jaar in mij speelt. Maar dat maakt het dan ook gelijk echt….oh, maar dat was het ook al…Hoe zegt men ook alweer: de weg vooruit begint met de eerste stap, maar mag ik ook bang zijn met knikkende knieën? Tot nog toe was altijd alles helder, het pad was gewoon doorgaan, dragen. Inderdaad is de ‘last’ van deze gevoelens langzamerhand ondragelijk..,ik zal ergens ‘betrapt’ worden. Zou het ook niet erg vinden, dan, maar zou het beter vooraf zelf kunnen ‘sturen’. Zucht…bedankt allemaal, lieve mensen die jullie zijn

[Maureen_]

Hi @Rosalie-Roger , zelf heb ik geen relatie maar ik heb het ook lang voor mijn directe familie verborgen gehouden. Nu merk ik pas hoeveel last ik hiervan had. Ik heb het een week geleden verteld en ik merk dat er zo’n last van mijn schouders is afgevallen. Ik zal nog wel een paar gesprekken moeten aangaan hoor, maar het begin idee.
Snap dat het een enorme stap is, maar ‘ontdekt’ worden is misschien nog vervelender dan zelf de stap zetten.
Succes !

[Sweet Kayleigh]

Hi, Rosalie, ook ik zat dit jaar in die positie en al 58 opgesloten in mijn eigen wereld. Tot het moment dat ik wist dat er geen terugweg meer was en ik niet anders kon dan het haar vertellen. Ze accepteerde het volledig en na ruim 33 jaar huwelijk was het ook geen donderslag bij heldere hemel, zij herkende veel en kan er nu heel goed mee overweg. Mijn dochter met schoonzoon en 2 zoons volgden een maand later, mijn werk weer een maand later en nu na bijna 3 maanden is iedereen in mijn buurt op de hoogte. Alles was superspannend maar alles ging ook erg goed. Mooie begripvolle reacties en steun. Ik ben ontzettend blij dat ik deze stap heb gezet en zeker op advies van veel lieve mensen op dit forum ook de regie in eigen hand heb genomen, dat was het beste wat ik kon doen bleek achteraf.
Zou zomaar voor jou ook zo kunnen werken, succes en zorg wees vooral blij met jezelf

[Rosalie-Roger]

Respect voor jullie moed! Echt! Ik wou dat ik al zover was. Iets houd me tegen, bang om mijn leven zoals het nu is te verliezen. Maar ik weet ook, alles in mij wijst naar de juiste weg. Dysforie, euforie…als ik zit als vrouw wordt het warm in buik en schaamstreek, allicht kennen jullie dat warme gevoel, dat je diep moet zuchten…het voelt heerlijk…als ‘man’ nog nooit zo gevoeld. Dus ja, ik ben transgender…nu nog het lef…

[Maureen_]

ja snap ik Rosalie, bij mij voelt het 'man zijn' en zoals iedereen me kent ook als een stukje veiligheid. Ik had/heb heel erg het gevoel dat ik me moest verantwoorden voor mijn gevoel. De praktijk bij mij wees uit dat ik me totaal niet hoefde te verantwoorden voor mijn gevoel.
Ik snap de struggles en alleen jij weet wanneer je er klaar voor bent .

[Sweet Kayleigh]

Rosalie, naar mijn mening verlies je niet je leven zoals het nu is, maar je leven wordt beter en gelukkiger.
Nog steeds begrijp ik heel goed dat het dan nog steeds spannend, eng en moeilijk is om de laatste stap te zetten.
Ik vond het ook moeilijk en spannend en eng, maar de laatste dagen voordat het zover was veranderde dat, de weg terug werd geblokkeerd en er was geen keus meer voor mij, ik moest en zou de deur door gaan, geen weg meer terug, kon er niet meer tegen vechten.
Misschien, en ik hoop het voor jou, zorgt jouw gevoel uiteindelijk ook voor lef en overtuiging om die stap te zetten.
Jezelf vinden, trots zijn op jezelf en van jezelf houden zoals je bent, dat mag dan eindelijk. Dat maakt je leven completer en mooier en mensen die je het verteld op je eigen wijze zien dat aan je.
Mijn eigen vrouw vind mij nu zoveel leuker dan daarvoor, dat zegt veel over wat een worsteling met je doet.
Ik kan alleen maar zeggen...Volg jezelf en je komt er vanzelf!

[Rosalie-Roger]

Hoi Maureen en Kayleigh, van jullie steun wordt ik zowel gesterkt als emotioneel geraakt…omdat het zo waar is. 45 jaar loop ik nu al met die gevoelens, soms verward, soms boos op mezelf, dan weer rustig door ontkennen en onderdrukken, jullie herkennen dit vast wel. Momenteel zit ik gevoelsmatig in een nieuw fase…zelf erkenning. Niet meer ontkennen, jezelf lief hebben, ook zien dat je het waard bent, juist omdat je zo bent. Dat is voor mij al een grote stap…en wat ik zo begrijp is hierdoor (zelfacceptatie) ook de stap naar voren (uit de kast) makkelijker, want er is geen terug….Wat je schreef Kayleigh, je wordt leuker door je echte zelf te zijn…dat had ik gedurende de zomervakantie…ik was happy, vrolijk…mijn vrouw en kinderen beaamden dat alle 3. In die periode was ik druk bezig met mezelf ontdekken (meer kleding, foto’s van Rosalie, make-up apps) Dat is nu weer minder en daardoor ben ik weer de oude ‘minder leuke’ ik. Dus jullie hebben gelijk….sorry als ik overkom als een zeurder…ik ben nog aan het groeien in zelfvertrouwen. Probeer nu ook vaker wat moois onder mijn kleding te dragen helpt enorm voor mijn gevoel. Lieve groetjes, Rosalie

[Marije]

Ik heb toen eerst met mijn ex afgesproken dat ik thuis wat mocht expirimenteren. Dat heeft het hele proces een paar jaar gerekt en de klap van de volledige transitie kwam daarna minder hard binnen.

Uiteindelijk wel gescheiden helaas.