Genderloos.

[Alexandra11]

Sinds ik ben begonnen met mediteren, merk ik dat ik me voornamelijk genderloos voel. Dus niet non-binair, maar gewoon genderloos. Qua sekse identificeer ik me als vrouw, omdat ik een afkeer heb van mijn lichaam en ik ben dus transsexueel ben op aards, sociaal en maatschappelijk niveau. Ik zie dat als een "vrouwelijk brein" hebben. Maar spiritueel gezien, merk ik dat genders me weinig meer zeggen. Dat leverde wel een soort rust op die ik niet kan beschrijven. Wellicht heb ik mezelf nu pas echt gevonden en ik ben er wel blij mee.

Wie herkent of snapt dit?

[berry_Ando]

ik denk me hier goed in te herkennen. Ik snap ook heel goed het transsexueel zijn op de drie niveaus (zoals jij het beschrijft) door een afkeer voor je lichaam. Hier speelt voor mij de maatschappij ook nog een belangrijke rol met het hokjes denken en dan maar als een gender door het leven gaan (wat weer een heel ander verhaal is natuurlijk), maar van binnen zit dat anders. Ik begin de laatste tijd ook veel meer het gevoel te krijgen gewoon geen gender te hebben, of dat de genders me inderdaad maar weinig zeggen. Op een andere manier is het ook weer gewoon een soort onverklaarbaar gevoel.

Interessant om te horen dat jij ook zoiets ervaart.

[Alexandra11]

Interessant,

Het kwam bij me op in diepe meditatie, waar ik mijn eigen gedachten kon observeren in complete stilte. Toen realiseerde ik me dat waar ik me mee identificeer eigenlijk een construct, en min of meer een illusie is. Dat neemt niet weg dat mijn "aandoening" , lichamelijk, toch bestaat. Zoals mijn hersenen die vrouwelijk zijn "bedraad". Om te kunnen functioneren in de maatschappij zijn er dan hokjes waar ik in moet passen. Ergens wel begrijpelijk, maar toch ook wel bekrompen.

Het liefste zou helemaal geen gender, noch een X, in mijn paspoort hebben staan. Maar maatschappelijk begrijp ik het wel, het is inderdaad hokjesdenken, maar van hokjes komen weer veel problemen en verwarring, ook spiritueel gezien. Ik zie mezelf (en de ander) vooral eerst als Mens, zoals een vriendin dat ook ooit mooi zei.

[Jose]

Gaaf onderwerp en heel principieel. Voor mezelf heb ik twee lichamen. Het ene is in mijn hoofd en hoe ik mezelf ervaar. Het andere is mijn fysieke lichaam, eigenlijk zoals het op een foto tot uiting komt. En ze zijn verschillend, waarbij het lichaam in mijn hoofd zeker niet mannelijk is. En wat je ook beschrijft meer genderloos is. Het lichaam zoals het op de foto komt kan ik slechts met aversie en gedeeltelijk bekijken, net zoals mezelf in de spiegel zien, ik kijk dan alleen naar dat gedeelte dat mijn aandacht nodig heeft, het mannelijke staat me tegen, het past niet bij mijn gevoel. Ben ik daardoor een vrouw, nee dat ook niet. Door de aanpassing van mijn lichaam met hormonen voel ik eenheid komen, mijn lichaam wordt neutraler en daardoor, mijn lichaam. Dat geeft ontspanning en een fijn gevoel. Het klopt eindelijk.

[Maartje-nb]

Wat ben ik blij dat je dit onderwerp benoemd.
Dit is het diepere level waarbij ik tot op heden het met nog maar weinig mensen over kan hebben.
Die hebben zoiets van: huh? Waar heb je het over?
Maar ik zie dit als iets heel fundamenteels. Sterker nog. En die is wellicht wat provocatief. Als je in meditatie los komt van, zoals eckhart tolle het zo mooi noemt, het pijnlichaam. Dan kijk je als het ware naar “jezelf”. Het zelf die daar allerlei verhalen, identiteiten en constructen omheen heeft gebouwd. En die dus ook vanuit pijn allerlei zaken aan het pijnlichaam wil veranderen, wat als je je de-identificeert met het zelf (en het ik overhoud) je dit dus feitelijk gezien allemaal niet nodig hebt. Wat over blijft is: je bent. Je leeft. Het is ok. Dit vind ik een mooie gewaarwording, die ik ook regelmatig mee maak. Hetgeen ik hierin (wellicht nog) lastig vind is: voor mijn gevoel zit het non binair zijn in mijn ik en niet in mijzelf. Theoretisch gezien klopt dit zeer waarschijnlijk niet, maar zo voelt het wel. Waarschijnlijk is die identificatie zo groot bij mij, dat ik nog wel wat meditaties daarvoor nodig heb om mijzelf daarvan te kunnen loskoppelen. De vraag is ook: of ik dat wil? Heel benieuwd wat jouw gedachten hierover zijn. Ik heb namelijk naarstig gezocht naar een uitleg hierover in combinatie met non binair zijn. Er is een uitleg van eckhart maar die gaat nog niet naar het punt waar mijn vraag over gaat: zit het non binair zijn in het ik of in het zelf? En is het in feite dus een illusie of niet? Voor mij is dit best wel een existentiële vraag, waar ik ooit nog achter probeer te komen. Ben benieuwd naar jullie reacties hierover.

[Alexandra11]

Waarschijnlijk is die identificatie zo groot bij mij, dat ik nog wel wat meditaties daarvoor nodig heb om mijzelf daarvan te kunnen loskoppelen. De vraag is ook: of ik dat wil? Heel benieuwd wat jouw gedachten hierover zijn. Ik heb namelijk naarstig gezocht naar een uitleg hierover in combinatie met non binair zijn. Er is een uitleg van eckhart maar die gaat nog niet naar het punt waar mijn vraag over gaat: zit het non binair zijn in het ik of in het zelf? En is het in feite dus een illusie of niet? Voor mij is dit best wel een existentiële vraag, waar ik ooit nog achter probeer te komen. Ben benieuwd naar jullie reacties hierover.

Ik denk dat het ik-zijn meer een lichamelijk iets is, de ego valt daarmee ook samen; wat we opgebouwd hebben aan fysieke illusies om te kunnen functioneren in de maatschappij. Ik zie dat als iets lichamelijks, en het brein doet dat waarschijnlijk. Het zelf-zijn, is denk ik non-binair en spiritueel, i.e. de geest of ziel, bij gebrek aan beter woord. Ik zie deze dingen als losstaand van elkaar, maar de twee kunnen wel samenwerken.

Het fysieke, het brein, kan zo bedraad zijn dat het zich meer vrouwelijk of mannelijk voelt. Men spreekt vaak over "genderollen", en daar zit het woord rol in. Alsof het een voorstelling is. Ik zie mijn transexualiteit als een manier om te kunnen functioneren in de maatschappij, en neem deze rol dus aan omdat de andere polariteit mij niet bevalt op fysiek niveau. De dysforie zelf komt denk ik door het fysieke brein, dat simpelweg anders bedraad is dan normaal.

Bij meditatie brak ik illusies over vele dingen, en dat de geest of ziel, wellicht, genderloos is... op een gegeven moment kon ik mezelf observeren, mijn gedachte, ego, mijn lichaam, en toen merkte ik op dat hetgeen wat de observatie doet, eigenlijk "het zijn" is, en geen gender heeft. Of neutraal is.

Nu wordt vaak gezegd dat iedereen wel vrouwelijke en mannelijke trekjes heeft, de een meer dan de ander. Volgens mij sluit dat mooi aan op genderloosheid, en dat het ik-zijn meer een ego construct is om te kunnen functioneren in deze wereld, en dat "het zijn" een soort van genderloosheid is, welke door illusies van het wereldse een rol aanneemt.

[Jose]

Wat volgens mij in deze bespiegelingen ontbreekt is de hormonale component. Door omstandigheden had ik niet op tijd de testosteronblokker ingenomen en voelde langzaam maar heel heftig de uitwerking van testosteron. Mijn lichaam liet duidelijk voelen dat het mannelijk is. Dit gaf onrust en een heel negatief gevoel. Na de injectie verdween binnen een dag dit gevoel en kwam er weer harmonie tussen lichaam en geest. Ben ik daardoor genderloos? Nee dat kan ik niet zeggen. Ik denk de conclusie die hierboven al genoemd is, je bent mens, de juiste is. Want je kan niet negeren noch wegpoetsen het feit dat biologisch je lichaam mannelijk is en ook niet het feit dat je geest biologisch vrouwelijk is. Ik ben een mens die zich vrouw voelt.

[Jeste]

Dat is wel herkenbaar. Voor mij heeft dat echter niets met spiritualiteit te maken. Het is eerder een filosofisch vraagstuk.
Goed dat je dit onderwerp aanhaalt. Dit is iets waar ik vaak mee bezig ben. Gelukkig kom ik ook regelmatig mensen tegen om daarover gedachten uit te wisselen. Het is immers fijn om ook anderen hierover te horen, hoe zij daarover denken. Daarom dus goed om nu van jou, en de mensen die reageerden, te lezen hoe zij hierin staan.
Gender; vrouw, man, genderloos..... daar kan ook een eigen invulling aan gegeven worden. Realistisch bekeken kan dat wel weer lastig zijn in de maatschappij tussen de normale mensen (daarbij de opmerking dat het woord "normale" eigenlijk een beetje misplaatst is, want wat is normaal?). Vanuit dat oogpunt zit ik momenteel in een vrij makkelijke positie. Voor anderen kan dat helaas wel slechter zijn. Op zich is het voor mij wel prima om mevrouw te zijn. Dat staat zo in de administratie en normaal gesproken wordt ik ook zo aangesproken. Toch kan ik buiten die dingen wel een eigen invulling aan gender geven. Daarom heb ik het eigenlijk ook liever over gendervrij of ook wel gendercreatief.