Geslacht bevestigende operatie

[Saskia-Vince]

Had een discussie met iemand over het feit dat ik wel hormonen neem om te vervrouwelijken, maar geen geslacht bevestigende operatie wil, en die gene vindt dit nog al raar.
Maar volgens mijns inziens zijn er veel meer mensjes die geen operatie's willen.
Daarom ff een poll aangemaakt om eens te peilen hoe jullie hier over denken.

[Willemijn]

Heb er geen behoefte aan. Kan prima met piemel leven. Bovendien ben ik doodsbang voor pijn enz. En heb ook ggen behoefte aan grotere kans op blaas ontsteking.
Als ik 18 was geweest had ik er mischien anders over gedacht.

[Irene_de_Vreede]

Ik geloof niet dat dat raar is, binnen de transgenderzorg wordt het ook gewoon geaccepteerd tegenwoordig

[DominiqueB]

Ik wel echt wel van dat "DING" af

[Januca]

Ik ben er nu helaas te oud voor, maar als het zou kunnen, ging mijn piemel er meteen af. Zucht.

[Gea]

Iedereen bepaald dat voor zichzelf.

Maar ook ik wil verlost worden van dat onding.
Hoe langer het duurt des te meer erger ik mij eraan.

[Mevr B]

Ik ben al een jaar of 10 of zo postop, dus invullen kijkt voor mij wat raar.
Maar dat ding eraf was wel een voorwaarde.

[Jannet V]

Voor mij is het ook voltooid verleden tijd maar ik weet nog wel dat de dysforie in het eerste jaar nadat ik aan mezelf en de wereld heb toegegeven dat mijn lichaam niet klopte, heel erg heftig is geworden. En ik van "nee geen operatie" naar "mag dat ding er asjeblieft af" ben gegroeid. Misschien verteld het stukje wat ik 13 jaar geschreven heb wel het beste dat gevoel. (Staat ook ergen in mijn eigen verhaal hier.)

De naakte onwaarheid (2011)

Vrolijk en verbazingwekkend uitgerust loop ik de trap af naar de nog slaperige woonkamer, die enkel verlicht wordt door het schijnsel uit de keuken. Vanuit de eerste spiegel die ik tegen kom kijkt een vertrouwenwekkend gezicht me aan. En glimlachend herinner ik de welkomst tekst op mijn mobiel." Al in de spiegel gekeken? Tevreden?"
Iets meer dan drie jaar geleden in een cynische bui op mijn telefoon gezet. Wetend dat ik alles behalve tevreden was met wat ik te zien kreeg en me menigmaal afgevraagd heb wie dat gezicht nu eigenlijk was.

Nu, drie jaar later, schrikt m’n eigen spiegelbeeld me niet meer af. Sterker nog, met plezier zoek ik de confrontatie. Tot op het moment dat ik zover ben om onder de douche te stappen, dan mogen alle spiegels afgedekt worden en hoef ik even niet te zien wie daar staat. Te opzichtig geconfronteerd worden met het lichaam wat ik eigenlijk nooit gewenst heb, hoeft op dat moment even niet. Enkel het gevoel uitschakelen en wassen wat schoon gemaakt moet worden. Blik op oneindig en verstand op nul.

Ik zou me willen kunnen voorstellen hoe anderen niet kunnen begrijpen hoe ik me op zo’n moment voel. Maar begrijp zo goed dat het een nobel wensen van iets ongrijpbaars zal blijven. De naakte onwaarheid kunnen bekijken alsof het hoort zoals het is. Omdat het niet is zoals het in mijn beleving hoort te zijn. Naakt en afgespoeld blijft er enkel de confronterende werkelijkheid over, die na het afdrogen de mogelijkheid bied om terug te stappen in het lichaam wat bij mijn gedachtewereld hoort. Uithuilen voor de spiegel om daarna de glimlach terug te toveren. Slechts een aantal moeilijke minuten per dag, volgens mij tref ik het, er zijn zo ontzettend veel mensen die een grotere strijd voeren en vervolgens niet terug kunnen stappen in hun gedroomde leven.

[Fay Ola di jee]

Weg dat ding idd

[Saskia-Vince]

Voor mij is het ook voltooid verleden tijd maar ik weet nog wel dat de dysforie in het eerste jaar nadat ik aan mezelf en de wereld heb toegegeven dat mijn lichaam niet klopte, heel erg heftig is geworden. En ik van "nee geen operatie" naar "mag dat ding er asjeblieft af" ben gegroeid. Misschien verteld het stukje wat ik 13 jaar geschreven heb wel het beste dat gevoel. (Staat ook ergen in mijn eigen verhaal hier.)

De naakte onwaarheid (2011)

Vrolijk en verbazingwekkend uitgerust loop ik de trap af naar de nog slaperige woonkamer, die enkel verlicht wordt door het schijnsel uit de keuken. Vanuit de eerste spiegel die ik tegen kom kijkt een vertrouwenwekkend gezicht me aan. En glimlachend herinner ik de welkomst tekst op mijn mobiel." Al in de spiegel gekeken? Tevreden?"
Iets meer dan drie jaar geleden in een cynische bui op mijn telefoon gezet. Wetend dat ik alles behalve tevreden was met wat ik te zien kreeg en me menigmaal afgevraagd heb wie dat gezicht nu eigenlijk was.

Nu, drie jaar later, schrikt m’n eigen spiegelbeeld me niet meer af. Sterker nog, met plezier zoek ik de confrontatie. Tot op het moment dat ik zover ben om onder de douche te stappen, dan mogen alle spiegels afgedekt worden en hoef ik even niet te zien wie daar staat. Te opzichtig geconfronteerd worden met het lichaam wat ik eigenlijk nooit gewenst heb, hoeft op dat moment even niet. Enkel het gevoel uitschakelen en wassen wat schoon gemaakt moet worden. Blik op oneindig en verstand op nul.

Ik zou me willen kunnen voorstellen hoe anderen niet kunnen begrijpen hoe ik me op zo’n moment voel. Maar begrijp zo goed dat het een nobel wensen van iets ongrijpbaars zal blijven. De naakte onwaarheid kunnen bekijken alsof het hoort zoals het is. Omdat het niet is zoals het in mijn beleving hoort te zijn. Naakt en afgespoeld blijft er enkel de confronterende werkelijkheid over, die na het afdrogen de mogelijkheid bied om terug te stappen in het lichaam wat bij mijn gedachtewereld hoort. Uithuilen voor de spiegel om daarna de glimlach terug te toveren. Slechts een aantal moeilijke minuten per dag, volgens mij tref ik het, er zijn zo ontzettend veel mensen die een grotere strijd voeren en vervolgens niet terug kunnen stappen in hun gedroomde leven.

Zou dat kunnen komen door invloed van de hormonen dat je als nog gaat van ik wil dat ding houden naar weg met dat ding?