Mijn zoektocht naar mezelf als transgender vrouw

[Denise93nl]

Hoi allemaal,

Ik vind het best spannend om dit te delen, maar ik hoop hier ervaringen zijn.
Ik ben Denise 32 jaar en ik woon ambulant begeleid samen met mijn vrouw we hebben beide een licht verstandelijke beperking. Die van mij is wel wat meer ik heb namelijk ook autisme en ik heb nog een angststoornis voor praten met andere mensen.
Ik ben geboren als jongen en ben eigenlijk altijd al verlegen geweest. Ik heb ook autisme. Als ik terugkijk, valt voor mijn gevoel steeds meer op zijn plek. In 2017 kwam ik een filmpje tegen van een jongen die zich verkleedde als meisje met make up en dat vond ik toen al erg interessant. Dat gevoel is altijd een beetje gebleven.

In 2025 ben ik zelf, vooral uit nieuwsgierigheid, begonnen met make up en een pruik. Ik maakte foto’s van mezelf en het gevoel dat ik toen had was heel intens. Ik voelde me echt een meisje. Nog steeds verlegen, maar wel op een manier die heel erg bij mij paste. Sindsdien denk ik steeds meer dat er diep van binnen een meisje in mij zit. Soms twijfel ik nog, maar eigenlijk voelt het steeds duidelijker. En eigenlijk weet ik het wel zeker ik wil wel een transgender meisje zijn.

Ik ben getrouwd en ik heb dit ongeveer een maand geleden aan mijn vrouw verteld. In het begin vond zij het moeilijk, maar na een tijdje heeft ze het geaccepteerd. Thuis mag ik mezelf zijn als meisje, maar liever niet buiten. Dat snap ik ook, want ik durf het zelf eigenlijk ook nog niet goed. Tegelijk voel ik wel dat ik het op termijn graag zou willen. Ik ben bang voor reacties van anderen en dat mensen mij raar vinden of uitlachen.

Wat ik zelf weet, is dat ik geen operaties of hormonen wil. Hormonen misschien ooit. Siliconen borsten spreken me wel aan. Ik wil vooral rustig ontdekken wie ik ben en wat bij mij past. Ik weet wel zeker dat dat meisje in mij echt is, alleen durft ze nog niet helemaal naar buiten te komen. Ik schaam me hier soms ook nog voor en mijn begeleider weet het bijvoorbeeld nog niet.ik zelf denk dat ik achteraf kijk dat ik altijd al wel een meisje ben.

Ik merk duidelijk verschil in mezelf. Als ik make up, een pruik en foundation draag, word ik zachter en rustiger. Ik voel me dan echt mezelf en het voelt ook ontspannend om bezig te zijn met make up. Ik heb ook mijn armen en benen geschoren. Ik vraag me af of dat gek is. Als ik geen make up draag en weer als jongen ben, merk ik dat ik sneller boos ben. En veel negatiever ben over alles. Ik ben gewoon niet blij dan. Als ik weer met ga kleden als meisje of make up en pruik dan voelt het zoveel beter.

Ik heb het gevoel dat als ik als vrouw door het leven zou gaan, ik echt positief zou veranderen. Ik vind het leuk om meisje te zijn en meisjesdingen te doen. Ik denk ook dat mijn vrouw hier uiteindelijk achter kan staan, maar het blijft spannend en moeilijk ook voor haar. Het is eigenlijk ook wel allemaal nieuw voor mij en voor haar.

Mijn vraag aan jullie is hoe jullie zijn omgegaan met naar buiten te gaan. Hoe pak je dat rustig aan, zeker als je samen bent met je partner. Hoe ga je om met angst voor reacties van anderen. En hoe weet je wat bij je past als je nog aan het ontdekken bent. En zijn er meer mensen die een partner hebben die als jongen geboren zijn en naar vrouw zijn gegaan en die ook een vrouw hebben en hoe gaan jullie daar mee om als je ermee naar buiten gaat? En is het een idee om juist alleen thuis als meisje make up en pruik enzo eerst te doen? Maar als ik naar buiten ga dan moet ik weer alles af doen dan lijkt het soms net alsof ik aan het acteren ben. Terwijl ik mij eigenlijk echt een meisje voel en ook wel ben vind ik dat is zo raar dat ik dan ineens weer alles af moet doen omdat ik er nog niet mee naar buiten durf te gaan. Ik vroeg me ook nog af of ik net zo meisjesachtig er uit kan zien zonder hormonen als met hormonen? Ik merk dat als ik als meisje verkleed dat mijn angststoornis juist minder wordt en ik meer mezelf kan zijn. En is het raar dat ik nu pas op 32 jarige leeftijd er achter kom dat ik eigenlijk een vrouw ben?

Alle ervaringen, tips of herkenning zijn welkom. Alvast bedankt voor het lezen en reageren.

[Sweet Kayleigh]

Hoi Denise,
Ik denk dat jij vooral zelf moet gaan ontdekken wie jij bent en wat daar bij past.
Het is heel begrijpelijk dat nu je hier achter komt en aan toe geeft, je ook alles tegelijk wilt. Alleen zo zit de wereld en de maatschappij helaas niet in elkaar. Als je ineens volledig veranderd dan geeft dat een reactie. Jouw partner weet er nu van en zal dat voor een deel begrijpen, maar iedereen daar buiten weet van niets en ziet de buitenkant. Niemand ziet jouw binnenkant en jouw gevoel en dus reageren mensen (als ze al reageren) op wat ze zien. Misschien moet je jezelf afvragen hoe jij wilt dat je wordt gezien, dus wie jij werkelijk bent en daar een plan voor maken. Eigenlijk zeg ik daarmee dat hulp heel erg wenselijk is in deze situatie. Een praktijkondersteuner of psycholoog kan jou helpen bij de eerste stappen waardoor jijzelf zult gaan inzien wat voor jouzelf het beste is en voor jouw partner, zonder dat mensen jullie pijn doen.
Vergeet niet dat jouw partner hier net zoveel mee te maken heeft als jij zelf, en misschien zelfs wel meer.
Het wordt uiteindelijk ook een proces waar je doorheen moet, waar je ook zelf stappen in moet zetten, dingen zult moeten accepteren en zult moeten leren. Tijd is in vele situaties een belangrijk middel, zeker ook in deze.

[Denise93nl]

Hoi Denise,
Ik denk dat jij vooral zelf moet gaan ontdekken wie jij bent en wat daar bij past.
Het is heel begrijpelijk dat nu je hier achter komt en aan toe geeft, je ook alles tegelijk wilt. Alleen zo zit de wereld en de maatschappij helaas niet in elkaar. Als je ineens volledig veranderd dan geeft dat een reactie. Jouw partner weet er nu van en zal dat voor een deel begrijpen, maar iedereen daar buiten weet van niets en ziet de buitenkant. Niemand ziet jouw binnenkant en jouw gevoel en dus reageren mensen (als ze al reageren) op wat ze zien. Misschien moet je jezelf afvragen hoe jij wilt dat je wordt gezien, dus wie jij werkelijk bent en daar een plan voor maken. Eigenlijk zeg ik daarmee dat hulp heel erg wenselijk is in deze situatie. Een praktijkondersteuner of psycholoog kan jou helpen bij de eerste stappen waardoor jijzelf zult gaan inzien wat voor jouzelf het beste is en voor jouw partner, zonder dat mensen jullie pijn doen.
Vergeet niet dat jouw partner hier net zoveel mee te maken heeft als jij zelf, en misschien zelfs wel meer.
Het wordt uiteindelijk ook een proces waar je doorheen moet, waar je ook zelf stappen in moet zetten, dingen zult moeten accepteren en zult moeten leren. Tijd is in vele situaties een belangrijk middel, zeker ook in deze.

Dankjewel voor je berichtje een psycholoog e.t.c. wordt wat lastig zou een begeleider die 1 keer per week komt ook al wel helpen om deze stappen te zetten en hierin te ontdekken?

[Marije]

Ik heb een kind met een LVB en (waarschijnlijk) genderdysforie. De begeleiding is met hen meegeweest naar de huisarts. Vandaag belde de huisarts nog even met mij en gaat diens doorverwijzing naar het Radbout in orde maken.

[Maureen_]

hi @Denise93nl!
Heel herkenbaar wat je schrijft.. Net als de vele vragen die je hebt! Ik heb zelf ook een diagnose autisme en ik heb ervoor gekozen om het te delen met mijn autismebegeleider. Hij bekijkt het vooral vanuit het autisme en dat vind ik wel heel lastig.
Eigenlijk heeft @Sweet Kayleigh al heel mooi gezegd wat helpend kan zijn, ik wil daar iets van mezelf aan toevoegen:

Belangrijk is dat je zelf jouw tempo bepaalt, waar voel je je goed bij?
Ik ben met hele kleine stapjes begonnen..
Het begon eerst met damesondergoed dragen, damessokken en vervolgens damesjeans.. Het zit hem bij mij in details.. Bijvoorbeeld een klein armbandje, nagels lakken met blanke nagellak..
Thuis ben ik gaan experimenteren met kleding, makeup en heel veel oefenen..
Een tijdje geleden ben ik voor het eerst er helemaal 'uit' gegaan, ik vond het zelf fijn dat ik samen met iemand was.

Voor mij is het belangrijk dat ik de tijd neem en mijn gevoel volg: wat voelt voor mij goed voor nu? Hopelijk kun je daar wat mee .

Groetjes, Maureen

[Januca]

Hallo Denise,

Leuk om je verhaal te lezen, er zitten veel herkenbare dingen in voor velen onder ons.

Als ik er zo over terugdenk, ben ik begonnen met gaatjes in mijn oren te laten maken, en een paar jaar later begon ik ook mijn nagels te lakken.
Dit heeft heel veel commentaren opgeleverd van mijn vrouw, maar heel heel langzaam begon ze daar een beetje aan te wennen.
Met de nagellak op mijn nagels ben ik toen zelfs een keer op vakantie geweest. Dat leverde uiteraard weer veel commentaren op, maar ik heb doorgezet, en er van genoten.

Als je de vrouw-gevoelens in jezelf gemerkt hebt, raak je die NOOIT meer kwijt en ga je stapje voor stapje verder.

Geniet er zoveel mogelijk van en doe veranderingen samen met je vrouw, je hebt haar hulp ook nodig in je verdere transitie.

Groetjes van Jannie.

[Jeste]

Je schreef al dat je je in een vrouwelijk gedaante veel rustiger voelt, ontspannen dus. Als jongen heb je het idee dat je aan het acteren bent. Dat kan dan toch ook juist moeilijk zijn als je op straat bent. Wellicht wordt het, als je eenmaal die stap hebt gezet, wel makkelijker om in de vrouwelijke rol naar buiten te gaan. Dan ben je immers zoals je werkelijk bent.
Misschien kan je af en toe eens proberen om al vroeg in de ochtend in je vrouwelijke gedaante over straat te gaan. Veel mensen zijn dan toch gehaast en letten wat minder goed op. Wellicht een keertje tijdens de ochtendspits naar een andere stad of dorp. Dan kan je er een beetje aan wennen en wordt het vanzelfsprekender. Met genoeg zelfvertrouwen is het veel makkelijker om als vrouw gezien te worden. Op de juiste manier, dus vrouwelijk, spreken doet ook ontzettend veel goeds.

Zonder hormonen kan het op zich ook. Dat is van persoon tot persoon verschillend. Voor veel mensen is het wel erg fijn om hormonen te gebruiken. Het kan ook psychisch gezien positief zijn.
Voor mij zijn die hormonen zeker goed. Ook ben ik blij met een operatie die ik heb gehad. Dat was op zich vrij simpel, want ik had alleen de testikels laten verwijderen (orchidectomie). Voor mij allemaal erg goed, maar dat is dus hoe het voor mij persoonlijk is.

Over hoe het zit met een relatie en transgender zijn kan ik niets schrijven, want ik was en ben alleenstaand.

Dat je er pas op je 32e achter komt kan heel goed. Je ervaart het immers zelf.
Als je wat verder leest hier op het forum, dan lees je wel over veel meer mensen die er pas op een wat hogere leeftijd achterkwamen.